Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

Αρμενίζοντας

Κάθομαι στην άκρη της πλώρης, σχεδόν στον αέρα, με τα πόδια μου κρεμασμένα πάνω από τη θάλασσα και είναι σαν να πετάω. Σαν ένα ελαφρύ πουλί, σαν ένα μικρό παιδί χωρίς βάρος, ούτε στο σώμα, ούτε στη συνείδηση. Η κίνηση του σκάφους είναι αβίαστη και απαλή, καθόλου κύμα στο Ιόνιο. Οι άλλοι κοιτάνε τη στεριά, εγώ κοιτάω κάτω το νερό, τη θάλασσα. Τα νερά είναι τόσο βαθιά, τόσο σκούρα, τόσο γνωστά και τόσο άγνωστα μαζί. Η μάζα συμπαγής και ρευστή. 





Η επιφάνεια του νερού είναι ένα μαγικό μέρος. Η επιφάνεια των υγρών είναι ένα σύνορο. Αλλιώς συμπεριφέρεται ο όγκος του νερού, αλλιώς, πολύ αλλιώς, η επιφάνεια. Είναι μέρος του νερού, αλλά δεν είναι ακριβώς όπως η υπόλοιπη θάλασσα. Είναι το όριο που χωρίζει το υγρό από τον αέρα. Μικρές σταγονίτσες πετάγονται από το νερό, αυτονομούνται, για λίγο κυλάνε πάνω στην υγρή επιφάνεια εντελώς ξεκάθαρα σαν να είναι από υδράργυρο και στη συνέχεια ενσωματώνονται στον σκούρο όγκο. Εκείνα τα εκατοστά του δευτερολέπτου μπορώ να δω καθαρά αυτές τις μικροσκοπικές, λεπτεπίλεπτες, ευαίσθητες σταγόνες να έχουν τη βραχεία δική τους ύπαρξη. Τις κοιτάζω αχόρταγα καθώς το σκαρί σχίζει ήσυχα τα νερά χωρίς να σηκώνει αφρούς. 





Είναι τόσο μυστηριώδης αυτή η θάλασσα, τόσο βαθιά που δεν μπορώ να δω κάτω από την επιφάνεια. Το μόνο που βλέπω είναι λίγες ρυτίδες πάνω της, ένα ανεπαίσθητο κυματισμό, στα όρια της ψευδαίσθησης. Σαν αχνός είναι η επιφάνεια. Σχηματισμοί που βλέπω και δεν βλέπω. Το κοιτάζω όλο μαζί, αλλά μέχρι να προλάβω να εστιάσω στην μικρή ρυτιδούλα έχει χαθεί και μένω να αναρωτιέμαι αν την είδα πραγματικά, ή αν μήπως ίσως την φαντάστηκα. 

Κάπως έτσι πρέπει να είναι ο θάνατος. Απλός και ήσυχος. Πετιέται για λίγο η ψυχή από την άβυσσο στον αέρα, κυλάει ελαφριά, ίσως και να δημιουργεί μια αναταραχή και ξαναχάνεται στη απεραντοσύνη.Το όριο είναι ορατό, αλλά κάτω από την επιφάνεια όλα είναι ρευστά και απαλά. Κανένας φόβος. Τόσο κοντά, και τόσο μακριά.