Σήμερα έπρεπε να πιέσω τον εαυτό μου για να γράψω. Έπρεπε να πιέσω τον εαυτό μου να παρατήσει στην άκρη το βιβλίο που διάβαζα και να πάω για κατούρημα. Όλη αυτή την εβδομάδα διάβαζα, διάβαζα αχόρταγα. Ότι μου είχε στερήσει ο ηλεκτρομαγνητισμός και οι εξισώσεις Maxwell πάσχισα να το πάρω πίσω αυτή την εβδομάδα. Διάβασα τρία βιβλία, εμένα καλύτερα να με ντύνεις παρά να με αφήνεις να αγοράζω βιβλία. Το πρώτο «Μία καλή πράξη» της Κέιτ Άτκινσον μου φάνηκε αδιάφορο, αργούσε να εξελιχθεί και είχε τεράστιες, κουραστικές παρενθέσεις. Έμαθα να μην κάνω παρενθέσεις και να μην λοξοδρομώ πολύ από αυτό που θέλω να πω στα γραφτά μου. Πάντα θέλω να μαθαίνω κάτι από τις οδυνηρές εμπειρίες. Μου κράτησε παρέα στο ταξίδι προς και από το χωριό. Ούτε που κατάλαβα για πότε έφτασα μεσημέρι Καθαρής Δευτέρας στην Αθήνα. Χαιρόμουνα το ψιλόβροχο, όπως και στο Εδιμβούργο που διαδραματίζεται το βιβλίο. Το τέλειωσα εκείνο το απόγευμα και την άλλη μέρα έβαλα σκούφο, μποτάκια και μπουφάν και πήγα στην δουλειά για να κοιτάζω μόνο το χιόνι να πέφτει μέσα από τα δέντρα.
Βιβλίο δεύτερο, «Η Σκόνη των Άστρων», Αικατερίνη Τεμπέλη, σαφέστατα πολύ καλύτερο. Είναι δύο ιστορίες που εξελίσσονται παράλληλα, με διαφορά 80 χρόνων. Φαίνεται λίγο άγουρο, ειδικά η ιστορία του δικού μας παρόντος, και με αγωνία της συγγραφέως να μας τα πεί όλα και να αναπτύξει την προσωπικότητά της, αλλά διακρίνω ταλέντο. Μου αρέσει αυτή η ανωριμότητα με προοπτική. Θέλω να δω πώς θα εξελιχθεί. Τα αγόρασα μαζί αυτά τα δύο βιβλία. Ένα βροχερό απόγευμα που είχα γυρίσει από μία παραλία. Μπήκα στο πρώτο βιβλιοπωλείο που βρήκα μπροστά μου και τα πήρα. Ήταν εντελώς τυχαίο!Και τέλος το τρίτο βιβλίο που μου το έκανε χτες δώρο μία χρυσή συνεργάτης από την Κρήτη, ομιλήτρια σε μία εκδήλωση στην δουλειά μου. «Η μεγάλη χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση. Το ξεκίνησα σήμερα το πρωί. Φρόντισα τα πάντα να είναι έτοιμα για τις σημερινές ομιλίες, υποδέχτηκα τους ομιλητές και τους συμμετέχοντες, είμασταν μία ωραία ατμόσφαιρα. Και όταν επιτέλους αρχίσανε, πήρα έναν καφέ και έπιασα μία ακρούλα να ρουφήξω το βιβλίο μου.
«-Ξέρετε τί σημαίνει Χίμαιρα; -Βεβαίως. Κάτι το ασύλληπτο, το ανέφικτο.»
 |
| Η Μεγάλη Χίμαιρα, Μ. Καραγάτση |
Το διαβάζω με λαχτάρα. Τρελαίνομαι. Όλα μου αρέσουν, το μέγεθος, το σχήμα του βιβλίου, η γραμματοσειρά, οι λέξεις. Αχ, αυτές οι λέξεις είναι ζωντανές. Μέσα στην ψυχή μου μπαίνουν και αντιλαλούν. Τώρα αν θέλω να το δημοσιεύσω αυτό το κακούργημα, πρέπει να σταματήσω τις ευαισθησίες εδώ, γιατί με τρομάζουν. Γιατί θα αποκαλυφθώ... και θέλω να έχω τον έλεγχο. Μοναδική μου παρηγοριά το επόμενο βιβλίο που με περιμένει. Χιού Λόρι «Μην πας ποτέ στην Καζαμπλάνκα», το είχα κάνει δώρο στον αδερφό μου για τα γεννέθλιά του, αλλά του το βούτηξα για να το τελειώσω, και ελπίζω ο κυνισμός του να με επαναφέρει στον ίσιο δρόμο, μακριά από ηλίθιες συναισθηματικές εξάρσεις, γιατί και εγώ δεν ξέρω τί θα κάνω απόψε, μάνα μου!
