Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Justus judicare judex


Τώρα που ο διαβόητος κακοποιός Ευφραίμ μπήκε στην φυλακή μπορώ επιτέλους να κοιμάμαι ήσυχη τα βράδυα. Ακόμα και αν είχα κάποτε την παραμικρή αμφιβολία ότι σε αυτή την χώρα οι μηχανισμοί δουλεύουν σαν ένα καλοκουρδισμένο Ελβετικό ρολόι και ότι οι θεσμοί είναι ταγμένοι στην υπηρεσία του πολίτη, δεν την έχω πια. Η άδικη και προκατειλειμένη στάση της κοινής γνώμης ενάντια στην δικαιοσύνη και στους νομοθέτες, τώρα καταρρέει. Επιτέλους ήρθε η ώρα αυτοί που λέγανε ότι τίποτα δεν δουλεύει σε αυτή την χώρα να, ε... πώς να το θέσω κομψά... να ρουπωθούν! Ορίστε! Η δικαιοσύνη δουλεύει και παραδουλεύει, και όχι μόνο δουλεύει, αλλά είναι ικανή να διακρίνει ανάμεσα σε πλήθος υπόπτων μιας υπόθεσης τους πραγματικά ενόχους. Τί το περάσαμε εδώ; Άντε να τα ισοπεδώσουμε όλα; Όλοι στο ίδιο τσουβάλι; Όχι βέβαια! Οι ένοχοι στην φυλακή, οι αθώοι στην Βουλή!

Επιτέλους, μπορώ με περηφάνεια να τρίψω στην μούρη των ημιάγριων, αγώμενων και φερόμενων από δεισιδαιμονίες, ημιμαθών «δήθεν» επαναστατών, την αδιάσειστη ΑΘΩΟΤΗΤΑ όλων των πολιτικών! Α, Πάρτε να ‘χετε! Που τολμήσατε να αμφιβάλλετε για τις αγαθές τους προθέσεις. Και εγώ οφείλω να ομολογήσω ότι σε καθεστώς ημιμάθειας και υπό την επίδραση ζωοδέστατων επαναστατικών ενστίκτων τόλμησα να κατέβω σε διαδήλωση κατά της κυβέρνησης. Τώρα όμως που κατάλαβα την αλήθεια, μεταμελήθηκα πικρώς. Θα καθίσω φρόνιμη να με «σώσουνε». Οι πολιτικοί είναι φίλοι μας, θέλουν το καλό μας.

Το ίδιο και οι αμερόληπτοι δικαστικοί. Η δικαιοσύνη λειτουργεί άμεσα και αδέκαστα και προασπίζει τα συμφέροντα της ευνομούμενης πολιτείας. Τόλμησε κάποιος να ισχυρισθεί ότι νομοθετήθηκε αντισυνταγματικό χαράτσι; Πρώτη η δικαιοσύνη θα επιληφθεί του ζητήματος και θα διακυρήξει στα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης ότι το χαράτσι είναι συνταγματικότατο και ότι η δημοκρατική μας κυβέρνηση μπορεί να συνεχίσει να νομοθετεί και άλλους τέτοιους συνταγματικούς νόμους. 


video
Ζήτω -  OPA

Μήπως, λέω μήπως, ε.... πώς να το θέσω κομψά.... μήπως το παράχεσα με τον σαρκασμό;

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

Ένα ανεκτίμητο δώρο

Οι φετινές γιορτές δεν είναι σαν τις συνηθισμένες, αυτό το ξέρουν και οι πέτρες, που εν τω μεταξύ απορρούν γιατί δεν τις έχουμε πάρει ακόμα να τις πετάξουμε, αλλά μέρες που’ναι θα ασχοληθώ μόνο με πράγματα που αξίζουν να ασχοληθεί κανείς. Μη συνηθισμένες γιορτές εφέτος επαναλαμβάνω, και αισθάνομαι επιτακτική την ανάγκη να μιλήσω και να βρεθώ με ανθρώπους αγαπημένους και σημαντικούς για την ζωή μου, και να κάνω πράγματα πέρα από τα συνηθισμένα. Ποτέ δεν ήμουν άνθρωπος των δώρων, γιατί μεγάλωσα σε μία οικογένεια που μας έμαθε ότι τα αντικείμενα δεν έχουν αξία, και ότι τα πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή μας είναι ανεκτίμητα και δεν αγοράζονται, μόνο χαρίζονται και άλλα τέτοια γλυκερά πράγματα που τα θυμάμαι κάθε φορά που με κάνει η μάνα μου τούρμπο και τελικά γλιτώνει την καρατόμηση. Όμως πραγματικά, τί θεωρεί κάποιος το μεγαλύτερο, το καλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει;


Αγάπη, είναι η προφανής απάντηση. Και τί σημαίνει αγάπη; Για εμένα η αγάπη δεν είναι λόγια, αλλά πράξεις, και δεν εννοώ το σέξ (μόνο). Εννοώ προσωπική προσφορά. Το να δίνεις κάτι, χωρίς να περιμένεις να πάρεις τίποτα πίσω. Πράγμα πολύ δύσκολο γιατί στα πλαίσια της ανθρώπινης φύσης είμαστε όλοι εγωϊστικά ρεμάλια και η ανιδιοτέλεια δεν είναι χαρακτηριστικό μας. Πώς στο καλό όμως θα ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο; Μμμμ... δεν ξεφεύγουμε, νομίζω εγώ, με τίποτα! Υπάρχει όμως ένα δώρο που μπορούμε να το κάνουμε χωρίς να μας κοστίσει τίποτα, είμαστε σίγουροι ότι αυτός που θα το παραλάβει το έχει ανάγκη, βγαίνει κατευθείαν από την καρδιά μας και η αξία του είναι τεράστια.  Το Αίμα!

Αυτές τις μέρες που όλοι, υπό την απειλή της χρεωκοπίας και των άγνωστων δεινών, έχουμε κουρνιάσει και προσπαθούμε να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες μας, να βρούμε τρόπους να ενισχύσουμε ο ένας τον άλλον, έχουμε την δύναμη να κάνουμε την διαφορά και να προσφέρουμε κάτι που δεν μπορεί να φορολογηθεί. Βεβαιωθείτε από τον γιατρό σας ότι μπορείτε να δώσετε αίμα και επισκευθείτε το τμήμα αιμοδοσίας του κοντινότερου νοσοκομείου. Πάρτε καλού κακού μαζί σας και κάνα δυο hansaplast γιατί όπως έχει κάνει τα νοσοκομεία ο Λοβέρδος, δεν υπάρχει περίπτωση να έχουν να σας βάλλουν. Από το να κρατάτε τη γροθιά σας σηκωμένη σε χειρονομία «άει .... Λοβέρδο!», μέχρι να κλείσει η φλέβα, πάρτε ένα από το σπίτι και κανονίστε την πορεία σας. Ε, και αφήστε το δεύτερο για τον επόμενο.

Κάποιος άνθρωπος που δεν γνωρίζετε, θα ευεργετηθεί πολύ από την πράξη σας, σε κάποιον άνθρωπο που δεν έχετε δει ποτέ στην ζωή σας θα κυλάει το ίδιο αίμα με εσάς. Και αυτό θα μας ζεστάνει όλους λιγάκι.

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Τρικυμία εν κρανίω


Η χρονιά που περνάει ήταν γεμάτη εκπλήξεις και ανατροπές. Κυρίως εκεί που νόμιζα ότι τα πράγματα δεν είναι δυνατόν να γίνουν χειρότερα, πάντα κάτι συνέβαινε, και τελικά γίνονταν! Ειδικά οι τελευταίες μέρες ήταν μία απόλυτη παράνοια. Άλλα έλεγα, άλλα καταλάβαινε ο κόσμος και δή τα αφεντικά. Χτυπιόμουνα, σκοτωνόμουνα στην δουλειά και αποτέλεσμα μηδέν. Τί μηδέν! Αν ήταν μηδενικό καλά θα ήταν. Αποτέλεσμα αρνητικό αδερφάκι μου! Τα νεύρα μου τσατάλια/κορδέλες/νταντέλες.  Και ακούω ένα πρωί στο ραδιόφωνο ότι έφταιγε ο ανάδρομος Ερμής που είχαμε γίνει όλοι μαλλιά-κουβάρια. Γοάου! Εντυπωσιακό ακούγεται: «Ανάδρομος Ερμής». Και αναρρωτιέμαι:  αν αυτοί που ανακάλυψαν τον Ερμή δεν τον έλεγαν Ερμή, αλλά πχ Τζιτζιφιόγκο, τότε θα έβγαινε η Παγιατάκη με ύφος χιλίων καρδιναλίων να μας πληροφορήσει ότι στο γραφείο έχουμε γίνει μπίλιες επειδή είναι Ανάδρομος ο Τζιτζιφιόγκος; Ερμής, τζιτζιφιόγκος ή γουάτέβερ εγώ προχωρούσα στον δρόμο και ένα μικρό συννεφάκι με ακολουθούσε και τα έκανε όλα μούσκεμα. Τα νεύρα μου! Και ένας Θεός ξέρει πόσο πολύ δεν μου αρέσει να αποτυγχάνω. (Τί πρωτότυπο, ε; Εσάς σας αρέσει;) Και έτσι κάπως μου ερχόταν ένα ψυχοπλάκωμα, ένα μαλακομπούκωμα, ένα ... πώς να το πω; Ούφ! Ένας αναστεναγμός που κουνούσε τις κουρτίνες και κάνει τα γερμένα φύλλα να θροϊζουν. Δεν είχα και χρόνο να γράψω και δεν μπορούσα να εκτονωθώ! Αυτό που το πας;




video
Soggy bottom boys - I am a man of constant sorrow


Από σήμερα όμως υποσχέθηκα στον εαυτό μου να το πάρω αλλιώς γιατί βρήκα! Με φόρα! Από δω και πέρα με το μαλακό και χαλλλαρά. Δεν θα σκάσουμε κιόλας! Πάντα υπάρχει μία μαγική στιγμή στην ζωή ενός ανθρώπου, που όσο ευσυνείδητος και να είναι, γκλίν, ανάβει μέσα του ένα φωτάκι και ανακαλύπτει τον «ωχαδερφισμό». Ωχαδερφισμός: Το μοναδικό φιλοσοφικό κίνημα που εφαρμόζεται στην πράξη, αλλά  χρειάζεται ειδική εκπαίδευση και εμπειρία. Γιατί οι ευσυνείδητοι άνθρωποι όσο και αν τσατιστούν πάντα θα είναι ερασιτέχνες ωχαδερφιστές. Αργά η γρήγορα το αδυφάγο τέρας που λέγεται φιλότιμο θα τους καταπιεί και θα αρχίσουν πάλι να δουλεύουν και να προσφέρουν το είναι τους αδιαμαρτύρητα σε ανθρώπους που δεν το εκτιμούν και κυρίως δεν το αξίζουν. (!)  Άσε λέμε, φέτος δεν στόλισα δέντρο στο σπίτι και όλα μου φταίνε.

Χρονιάρες μέρες όμως έρχονται. Όλο και κάτι θα βρεθεί να μας ανεβάσει, αρκεί να μην είναι στην ζυγαριά.  Απόψε οι Athens Lindy Hop οργανώνουν το τελευταίο Big Swing Party της χρονιάς στο Lost and Found - Κεραμεικού 53, Μεταξουργείο. Είσοδος: ελεύθερη. Έλα στο πιο ξεσηκωτικό swing πάρτυ της πόλης, χόρεψε στους ρυθμούς της μουσικής που αγαπάς και ζήσε λίγο από την ατμόσφαιρα των δεκαετιών του '20-'50. Ακόμα και αν δεν ξέρεις να χορεύεις, μην διστάσεις: Έλα να δεις πώς χορεύεται το lindy hop swing και μη φοβηθείς να “τσιμπήσεις” κάποιον από την ομάδα για να κάνεις τα πρώτα σου βήματα!
Εγώ θα πάω εκεί κατευθείαν μετά από συνεδρίαση ΔΣ στην δουλειά και επαγγελματικό δείπνο, αλλά και μόνο η ιδέα του χορού το βράδυ με κάνει να χαμογελάω.


Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Chris my ass

Ο Δεκέμβριος είναι παραδοσιακά από τους αγαπημένους μου μήνες. Βρέχει, κάνει κρύο, όταν ήμουν μικρή το τζάκι στο σπίτι μας δεν έσβηνε ποτέ και η φωτιά τριζοβόλαγε, βρέχει, έρχονται οι διακοπές των Χριστουγέννων, και βρέχει! Στο Ωδείο κάναμε απίστευτα χορωδιακά, στο σπίτι παίζαμε με τον αδερφό μου επιτραπέζια στην μοκέτα και για να μην τα πολυλογώ υπήρχε διάχυτη στην ατμόσφαιρα μία γλυκιά θαλπωρή, γούτσου-γούτσου, γκίλι-γκίλι.

Τώρα να σας πω την μαύρη αλήθεια, φέτος δεν έχω καμία, μα καμία εορταστική διάθεση. Με είχε πάρει βέβαια και η δουλειά φαλάγγι και δεν προλάβαινα να σκεφτώ και πολλά, αλλά βλέπω πια στον δρόμο φωτάκια, και μου ανάβουν τα δικά μου. Δεν μπορώ να καταπιώ τον πειθαναγκασμό να γιορτάσω, σώνει και καλά, σε ένα καταναλωτικό πανυγηράκι. Δεν μπορεί να ανάψει η διάθεσή μου, όπως τα φωτάκια των απέναντι, που αν συνεχίσω να τα κοιτάζω για λίγο ακόμα, το επιληπτικό επεισόδιο το έχω στο τσεπάκι μου. Και πού; Λόγω της κρίσης, ευτυχώς δεν αρχίσαν οι στολισμοί από τον Οκτώβριο! Δεν μου κάνει όρεξη να γιορτάσω, όταν εργασιακά δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο. Όταν αυτή η χώρα ολισθαίνει. Τα φωτάκια είναι αντιπερισπασμός. Εδώ έχουμε πόλεμο. Το ξεχνάμε; Ή μας πασπαλίσανε τους κουραμπιέδες ζάχαρη και ξεχάσαμε το χαράτσι; Περνάω καμιά φορά μπροστά από ένα μαγαζί που είναι τίγκα στο φωτάκι και έχει επάνω μου την ίδια μηδαμινή επίδραση που θα είχε και ένα μαγαζί με σιδερικά. Στο ραδιόφωνο παίζουν τα εμπορικά γελοία τραγούδια των Χριστουγέννων, στα οποία ακούγονται ΠΑΝΤΑ καμπανάκια εκλήθρου, λές και το χιόνι έχει φτάσει τα δύο μέτρα και ο μόνος τρόπος για να πας στην δουλειά σου είναι ο πηδαλιουχούμενος τάρανδος.


video

Και εν τέλει, παραξενεύτηκα, και είπα να ψαχτώ. Μήπως ρε παιδί μου, κάτι δεν πάει καλά με μένα και εκεί που όλοι χαίρονται, εμένα μου τη δίνουν οι γιορτές. (Θυμήθηκα τώρα ένα επεισόδιο στα στρουμφάκια. Ο Δρακουμέλ με κάποιο κόλπο έχει γίνει μωρό, έχει μπεί σε ένα καλαθάκι και περιμένει στο δάσος. Εκεί τον μαζέουν χαρούμενα τα στρουμφάκια, του κουνάνε τις κουδουνίστρες, τον χαϊδολογάνε και του κάνουν χαριτωμενιές. Και καθώς ένα στρουμφάκι του γαργαλάει το λαιμό λέγοντας: «Γκίλι – γκίλι», ο δρακουμέλ πετάει την κουδουνίστρα φωνάζοντας: «Γκίλι – γκίλι στα μούτρα σου σπαστικέ!»).

Μετά από μία σύντομη ενδοσκόπηση παρέα με δύο μελομακάρονα, κατέληξα στο ότι αυτό που απορρίπτω είναι το καταναλωτικό πρότυπο των γιορτών. Σημασία για μένα δεν έχουν ούτε τα φωτάκια, ούτε το δέντρο, ούτε τα στολίδια και για αυτόν τον λόγο δεν στόλισα φέτος δέντρο. (Plus ότι λόγω της μετακόμισης, ο σκοπός είναι να βάλλω τα πράγματα σε κούτες και όχι να τα βγάλω από αυτές). Σημασία έχουν οι άνθρωποι που στολίζουν την ζωή μας και την κάνουν ενδιαφέρουσα. Την χρονιά που τελειώνει άλλαξαν πολλά πράγματα στην ζωή μου. Έφυγαν κάποιοι άνθρωποι όπως η γιαγιά μου και αυτό άλλαξε την αντίληψή μου για το σύμπαν. Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος και σημείο αναφοράς για την ζωή μου. Πώς είναι στις καρτεσιανές συντεταγμένες το (0,0); Ε, για μένα αυτό το σημείο ήταν η γιαγιάκα μου. Και δεν ήταν η μόνη που έφυγε. Έμαθα να ζω με απώλειες, πολύ οδυνηρές, χωρίς να είναι στο χέρι μου να τις αλλάξω...

Από την άλλη μεριά, ήρθαν στο δρόμο μου κάποιοι πολύ ενδιαφέροντες καινούργιοι άνθρωποι, που η αλληλεπίδραση μαζί τους με κάνει να χαμογελάω, και έχω σκοπό να τους το πω και προσωπικά ότι χαίρομαι που τους γνωρίζω, ειδικά μία καταπληκτική, πανέμορφη κοπέλα, που απορώ πως στον ίδιο χώρο, δεν κάναμε παρέα τόσο καιρό. Bittersweet κοντολογίς ο απολογισμός, αλλά το πως έφτασα εδώ, δεν είμαι σίγουρη ότι το καταλαβαίνω. Α, ναι! Αυτό που θέλω να πω είναι ότι τις γιορτές τις κάνουν τελικά οι άνθρωποι που σημαίνουν πράγματα για εμάς. Και μπορεί η ζωή, οι ευθύνες, οι φόβοι, να μας κρατούν χωριστά, αλλά να είμαστε συναισθηματικά κόντά. Όμως, κάθε λεπτό που περνάει είναι ένα λεπτό που δεν θα ξανάρθει ποτέ. (Ωχ, τώρα ακούγομαι σαν την μαμά μου!) Το να θεωρούμε τον χρόνο ατελείωτο είναι μία ψευδαίσθηση. Έχουμε λιγότερο χρόνο από ότι πιστεύουμε. Ας τον εκμεταλευτούμε, με αφορμή τις γιορτές για να κάνουμε την ζωή μας πιο ποιοτική, πιό γεμάτη.


video
"Christmas spirit is not what you drink!"

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

Quotes


from The Merchant of Venice - William Shakespeare
In sooth, I know not why I am so sad:

It wearies me; you say it wearies you;
But how I caught it, found it, or came by it,
What stuff 'tis made of, whereof it is born,
I am to learn;
And such a want-wit sadness makes of me,
That I have much ado to know myself.

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

Το κρύο και ο φόβος

Φυσούσε και έκανε κρύο. Πολύ κρύο, αναθεματισμένο, διαολεμένο κρύο. Δεκέμβρης μήνας, της Αγια Βαρβάρας σήμερα. Δεν ήξερε τί μισούσε περισσότερο: το κρύο, ή την κούραση και την αγωνία. Κάθε πρωί, έτρωγαν το πρωινό συσίτιο που τους έδιναν και μετά ή πορεία, ή μάχη. Ευτυχώς όλα πήγαιναν καλά. Ο εχθρός υποχωρούσε και το στράτευμα είχε ηθικό ακμαίο. Στον λόχο ήταν όλοι συντοπίτες, Ρουμελιώτες απ’ τις Θερμοπύλες και τον Καλλίδρομο. Το βράδυ μαζεμένοι, σιγανά αναζητούσανε ο ένας τα νέα του αλλουνού, μπας και μάθουνε τίποτα και για τους δικούς τους αγαπημένους. Τη μέρα ο νούς στον Ιταλό, το βράδυ στο χωριό, στην γυναίκα, την μάνα, τα παιδιά. Εκείνος δεν είχε ακόμα παιδιά, νιόπατρος δυό μηνώ ήτανε, ο νούς του μόνο στην Κωστάντω. Για να περνάει η ώρα και να ξεχνιέται από την κούραση, έβγαζε το βράδυ από την τσέπη του, το ψαλτήρι, στο χωριό ήταν ψάλτης στον Αη Γιάννη και διάβαζε, σιγόψελνε κιόλας, και του έφευγε ο φόβος. Άτιμο πράγμα ο φόβος. Δεν ήξερε τί μισούσε περισσότερο: το κρύο, ή τον φόβο.


«Γιώργη! Πες μας ένα τραγούδι, μπορείς και χωρίς το βιολί σου!». Πού το θυμηθήκανε το βιολί τώρα! Παλιά, όχι τώρα, τώρα ήταν στον πόλεμο, τον φωνάζανε και έπαιζε με το βιολί του σε γιορτές και πανυγύρια, και γελάγανε οι φτωχοί και περνούσανε καλά και έπαιρναν δύναμη για τις δυσκολίες στο χωράφι. Και σε μία γωνία υπήρχε εκείνη που τον κοίταζε και του γελούσε. Και σήμερα, την ώρα της μάχης την θυμήθηκε για μία στιγμή και σαν να κλότσησε κάτι στην καρδιά του. Δεν έδωσε σημασία και συνέχισε να πολεμάει. Όχι απόψε δεν ήταν βραδιά για τραγούδια, και ας νικούσανε, είχε τις κλειστές του.  

Τράβηξε το ψαλτήρι από την τσέπη του στήθους και το άνοιξε. Κάτι μικρό και μολυβένιο έπεσε από μέσα, πάνω στην παλάμη του... 




Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Η αόρατη απειλή

Από την πρώτη στιγμή που ακούστηκε το όνομα του νύν πρωθυπουργού Λ. Παπαδήμου ως υποψήφια εναλλακτική για την θέση του τότε φερόμενου ως πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, πάγωσε το αίμα μου. Δεν συμμεριζόμουν τον ενθουσιασμό της κοινής γνώμης, που α) δεν είναι κοινή γιατί δεν την έχουν όλοι και β) δεν είναι γνώμη, αλλά μία τεχνητά κατασκευασμένη ψευδαίσθηση από τα ΜΜΕ, αλλά αυτό είναι μία ΑΛΛΗ κουβέντα. Αντί λοιπόν να χαίρομαι όπως οι πολίτες του Τατουίν, φαντάζομαι και εκεί τα ποσοστά αποδοχής της κυβέρνησης θα πρέπει να ήταν επίσης 86%, άρχισα να φοβάμαι ότι κάπου το έχω ξαναδεί αυτό το έργο. Πρίν πολλά χρόνια, αλλά κάτι θυμάμαι ακόμα. Αν και τώρα που το σκέφτομαι είναι καιρός για ένα ΣΒΚ Μαραθώνιο αφιέρωμα στον Πόλεμο των Άστρων, να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι καινούργιοι, γιατί κάτι μου λέει ότι θα το ξαναδούμε το έργο με ελληνική διανομή ρόλων.

Οποιαδήποτε ομοιότητα είναι εντελώς τυχαία

Απ’ ότι θυμάμαι αμυδρά, η Δημοκρατία λόγω των έκτακτων συνθηκών και της «αόρατης απειλής» αποφασίζει να παραχωρήσει «προσωρινά» όλες τις εξουσίες στον καλοκάγαθο και ικανό γερουσιαστή Palpatin, ο οποίος αναλαμβάνει την καγκελαρία δήθεν εθελοντικά και κατόπιν δήθεν πιέσεων, υποσχόμενος ότι σύντομα η εξουσία θα περάσει και πάλι στον λαό. Εδώ ακούγεται για πρώτη φορά το μουσικό μοτίβο της αυτοκρατορίας που μας βάζει στο κλίμα για το ποιός πραγματικά είναι ο Palpatin. Φυσιολογικά όλοι έχουν δεί πρώτα τα επεισόδια 4-5-6 και γνωρίζουμε για την ύπαρξη του αυτοκράτορα, αλλά δεν ξέρουμε ποιός είναι. Χμμ... μέχρι τώρα! Ας μήν ξεχνάμει ότι 0 κ. Παπαδήμος διατέλεσε σύμβουλος του κ. Σημίτη - επεισόδιο 3: Revenge of the Simit! Κάτι τα ασφαλιστικά ταμεία που έχουν εξαντλήσει τα αποθεματικά τους και λύση δεν φαίνεται, κάτι ο προϋπολογισμός που περνάει από την Βουλή των Ελλήνων χωρίς ουσιαστική συζήτηση, κάτι που μας το φέρνουν απέξω απέξω ότι οι εκλογές δεν θα γίνουν την ημερομηνία που είχε αρχικά αποφασιστεί με κάνουν να αισθάνομαι έντονη την παρουσία της dark side of the force. (Χα-χα-χα! Σαρδόνιο, υποχθόνιο γέλιο με echo και fade out). Ποιός είναι στ’ αλήθεια ο πρωθυπουργός;


Ελάτε πείτε την αλήθεια και εσείς το υποψιαζόσασταν, αλλά η μεταφορά από τον πόλεμο των άστρων σας άνοιξε τα μάτια. Προφήτης ο μπαγάσας ο George Lucas, προφήτης! Θα μου πείς, δεν σου αρέσει ο Παπαδήμος γιατί είναι ο αυτοκράτορας, δεν σου άρεσε ούτε ο ΓΑΠ που ήταν ο C3PO. Αμάν πια τί θέτε;  

Ακόμα και όσοι δεν το έχετε με τις δύο αυτές τριλογίες και θυμάστε μόνο την πριγκήπισσα Λέια με το χρυσαφί μπικίνι, να σας θυμίσω επίσης ότι φορουσε το μπικίνι στην αγκαλιά ενός αηδιαστικού πλάσματος με 586 δίπλες στην μπάκα του! Επιφυλάσσομαι να προσθέσω σχόλια και παρατηρήσεις μετά τον μαραθώνιο προβολής (θα βάλω τον προτζέκτορα, το στερεοφωνικό, δύο κουβάδες ποπ κόρν, και θα το φχαριστηθώ).

video

Συμπεράσματα:
  1. Παντού, μα παντού όμως, ακόμα και σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας υπάρχουν μαθήματα να μάθει κανείς. Πρέπει να έχει τα μάτια του ανοιχτά (να αισθάνεται την δύναμη) και να εφαρμόζει τα συμπεράσματα και σε άλλους τομείς της ζωής του, παραδοχή που με οδηγεί στο
  2.  Από το προχτεσινό εργαστήριο της πολυπλεξίας αναλογικού σήματος με διαίρεση χρόνου, άρχισα να υποπτεύομαι πως λειτουργεί ο ανδρικός εγκέφαλος, αλλά αυτό είναι κάτι που θα προσπαθήσω να παρουσιάσω σε επόμενο επεισόδιο.
  3. Αύριο είναι απεργία. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε 20 χρόνια να μας σώσει ο Luce Skywalker! Μπορούμε να κατέβουμε στους δρόμους, να σταματήσει η παραγωγή και να φτάσει η φωνή της οργής μέχρι το Άστρο του Θανάτου.
  4. Οι γάιδαροι είναι απλά γάιδαροι και δεν φταίνε σε τίποτα. Οι άνθρωποι παίζουν παιχνίδια με όχημα τους γαϊδάρους.



Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2011

Logical Song

Λοιπόν, σήμερα που βρήκα χρόνο να γράψω, δεν έχω έμπνευση τί θέμα να πραγματευτώ. Στην διάρκεια της εβδομάδας μου είχαν έρθει ένα σωρό λαμπρές ιδέες, πού αλλού, στην τουαλλέτα, όταν είχα λίγες στιγμές χαλάρωσης για τον εαυτό μου, αλλά δεν προλάβαινα να τις επεξεργαστώ και κάτι ξαφνικό και αναπάντεχo συνέβαινε και τρέχε Νάντια να μπαλώσεις τις τρύπες, να παίξεις ξύλο και να μαζέψεις τα ασυμάζευτα. Παίζει να μην έχω ξαναζήσει τέτοια εβδομάδα στην ενήλικη ζωή μου! Αλλά σήμερα ΔΕΝ θα γκρινιάξω! Απολαμβάνω τον ζεστό μου καφέ, σταυροπόδι στον καναπέ και ξεκουράζομαι, αλλά το ριμάδι το μυαλό δεν λέει να κλείσει γαμώτο. Συγνώμη, είπαμε όχι γκρίνια, ο χαρισματικός (!!!)  μου εγκέφαλος βρίσκεται σε υπερδιέγερση και αυτό είναι κάτι που θα ήθελα να ελέγχω (όπως τα πάντα) κατά βούληση! Μόνο μία ώρα μέσα στην εβδομάδα έχω καταφέρει να απομονώνω τα προβλήματα έξω, να χαλαρώνω τις άμυνές μου και να διασκεδάζω ανυπόκριτα. Και είναι αστείο, γιατί μου προέκυψε αναπάντεχα.

Πω, πω δεν έχω καθόλου, μα καθόλου έμπνευση. Συγνώμη παιδιά, αλλά δεν πρόκειται να κάψω την παρουσίαση του τελευταίου καταφυγίου του μυαλού μου σήμερα. Αυτό που όταν το κάνω δεν σκέφτομαι τίποτα άλλο, και όχι δεν μιλάω για αυτό που νομίζετε και μην γελάτε πονηρά.  Θα σας το παρουσιάσω μία άλλη μέρα για να του αποδώσω την δικαιοσύνη που του αξίζει, γιατί πιστέψτε με είναι εκπληκτικός αναστολέας των εγνοιών. Ανυπομονώ για τις Τετάρτες.

Ευχαριστώ όλους σας που μπήκατε στο blog μου αυτή την εβδομάδα που δεν έγραψα τίποτα. Ευχαριστώ ιδιαίτερα όλους όσους με έχετε ενθαρρύνει να συνεχίσω να γράφω γιατί σας αρέσει το ύφος μου. Η ηθική υποστήριξη είναι πολύ σημαντική για εμένα! Θα σας παρακαλούσα επίσης να το εκφράζετε με τα σχόλιά σας. Δεν χρειάζεται να είναι επαινετικά, ακόμα και τα επικριτικά σχόλια είναι ευπρόσδεκτα. Είναι ωραίο στο τέλος της ημέρας, που ας το παραδεχτούμε, όλοι είμαστε κουρασμένοι και ενίοτε απογοητευμένοι με τα γεγονότα της ημέρας, να βλέπεις σχόλια που καταδυκνύουν ότι κάποιοι έχουν ασχοληθεί με την κατάθεση της ψυχής σου. Το κόβω εδώ γιατί αρχίζω να το γυρνάω στο συναισθηματικό και το γλυκανάλατο και αρχίζω να μην μου αρέσω. Φχαριστώ!



Υ.Γ. Ο τίτλος, για να μην ψάχνεστε, είναι από ένα τραγούδι που άκουγα στο ραδιόφωνο κάποια στιγμή κατά την συγγραφή του παραληρήματος.  



Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Alice down the rabbithole


Σοβαρά τώρα, δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. ΜΑ ΓΙΑ ΠΟΣΟ ΗΛΙΘΙΟΥΣ ΜΑΣ ΠΕΡΝΑΝΕ? Κάτσε να μην γκαζώσω από τώρα, ψυχραιμία! Εισπνοή – εκπνοή! Εισπνοή – εκπνοή! Κάπως καλύτερα. Πάμε από την αρχή με το μαλακό!

Περάσαμε μία εβδομάδα μέσα στο σασπένς και την ανατροπή, να δείς που θα γίνουμε ταινία, όλα βγαλμένα από την ζωή είναι, με την μία μαλα- συγνώμη, είπαμε με το μαλακό, την μία χαζομάρα να διαδέχεται την άλλη. (ανοίγω παρένθεση: Θυμάστε σε κάτι ταινίες που δείχνει ένα χαζό παιδάκι που προσπαθεί να φάει το ένα μετά το άλλο, ένα βαζάκι κερασάκια μαρασκίνο; Και τα τρώει και όλοι λένε ότι δεν είναι δυνατόν να φάει και άλλα, αλλά αυτό τρώει ακόμα ένα και ακόμα ένα και μετά ξερνάει; Έ, όπου παιδάκι βάλτε τον ΓΑΠ και όπου κερασάκια, τις μα-, ε... συγνώμη, χαζομάρες του. Το πιάσατε το νόημα; Κλείνει η παρένθεση).  Εκεί που λέγαμε ότι δεν είναι δυνατόν να κάνει άλλες καταστροφές, τελικά τις κάνει! Απίστευτο; 




Φτάσαμε λοιπόν να μας δείχνουν όλοι οι ξένοι τον δρόμο της εξόδου από την ΕΕ, παραβλέποντας όλως τυχαίως το ότι δεν μπορούν να μας διώξουν αν δεν φύγουμε, έξοδος που δεν είμαι και τόσο σίγουρη ότι δεν είναι προς όφελός μας, αλλά να φύγουμε με τους δικούς μας όρους, επειδή το θέλουμε εμείς, όχι επειδή μας το επιβάλλουν οι ξένοι. Και εκεί που έχουμε όλοι λουφάξει και περιμένουμε να μας ανοίξουν την πόρτα, να μας ρίξουν μία με την εφημερίδα στον κώλο και να μας αφήσουν να κοιμηθούμε στο πατάκι, νά-σου ανοίγει ο ουρανός μπροστά σου και πλημυρίζει με φως τα όνειρά σου! Το θαύμα που περιμέναμε, το απίστευτο που θέλαμε να πιστέψουμε, ήρθε! Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας σου λέει. Χαιρού περήφανο νιάτο και τιμημένο γηρατιό! Τυχερούλη! Μπορεί να κατούρησες την γλάστρα, αλλά τελικά θα κοιμηθείς και σήμερα μέσα, γιατί ο φόβος για την τιμωρία που μπορεί να σου επιβληθεί είναι το μεγαλύτερο βασανιστήριο που υπάρχει. Σωθήκαμε λοιπόν! Ο "κακός" ο ΓΑΠ θα πάρει τα κερασάκια του και θα πάει σε άλλη παραλία, και ένας "καλός" τραπεζίτης, ή καθηγητής, θα γίνει ο καλός μας πρωθυπουργός να μας φέρει την 6η δόση και να μας σώσει από τα δεινά! Σωστά;

Χμμμ.... Η πολυπόθητη 6η δόση για την οποία θυμίζω ήδη έχουμε ψηφίσει το πολυνομοσχέδιο που μειώνει μισθούς και συντάξεις, τώρα προαπαιτεί και την κύρωση της δανειακής συνθήκης/κουρέματος με όλα τα παρελκόμενα κομπλέ. Ήτοι αλλαγή του δικαίου που διέπει τα ομόλογα από ελληνικό σε αγγλικό που κατοχυρώνει τους πιστωτές με καλύτερους όρους όσον αφορά τις εμπράγματες εγγυήσεις, yeap, καλά το κατάλαβες, τον πλούτο της χώρας! Πού την είδαμε λοιπόν την σωτηρία; Σε τι θα διαφέρει αυτή η κυβέρνηση από την παλιά; Άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε το βρακί του αλλιώς; (το κίτρινο μπροστά, το καφέ πίσω μπρέ!). Αλλά επειδή στην γωνία καραδοκούν οι εκλογές,  όλοι κοιτάνε να βγάλουν την ουρά τους απέξω. Νίπτουν τας χείρας τους. Γιατί όχι ΤΩΡΑ εκλογές; Αφού αντιμετωπίζουμε μείζον εθνικό ζήτημα. Απαιτούνται εκλογές! Γιατί όχι; Τα παγκόσμια αναπάντητα ερωτήματα... Θα επικυρώσει η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας την δανειακή σύμβαση, θα βάλει το καρφί στο φέρετρο της χώρας και μετά θα μας αφήσει στα όρνια. Όταν θα τελειώσουν οι δανειστές μαζί μας, δεν θα έχει μείνει παρά ένα σοδομισμένο πτώμα. Με την καλή την έννοια. Αλλά εμείς δεν χρειάζεται να κάνουμε απολύτως τίποτα. Όλα καλά θα πάνε βρε αδερφέ. Θα γείρουμε ήσυχα ήσυχα στον καναπέ και θα τον πάρουμε!


video
 Κοιμήσου Αγγελούδι μου, γλυκά με το τραγούδι μου

Η Christinel με πλάκωσε στην ποίηση του Λουντέμη και με μαλάκωσε κάπως. Φχαριστήθηκες; Τώρα είμαι KAI μέσα στην τσατίλα KAI μέσα στις μύξες από τα κλάματα.

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Το στοίχημα της Εθνικής Ενότητας

"Every day in every way we get better and better!"
Να πείς ότι είναι το πιο έξυπνο όν του πλανήτη, θα έχεις πλανηθεί. Να πείς ότι είναι fluent στα Ελληνικά και ότι καταλαβαίνει τι λέει, πάλι έξω θα έχεις πέσει. Αλλά εκεί που δεν χωράει καμία αμφισβήτηση, είναι ότι ο ΓΑΠ είναι μεγάλος πατριώτης (δεν θέλω ΟΥ). ΜΕ ΠΟΥ κεφαλαίο. Και μπροστά στο πατριωτικό καθήκον, ούτε καρέκλα λογαριάζει, ούτε τίποτα ο λεβέντης. Αυτή την στιγμή βρίσκεται σε δημιουργικό οίστρο για την σύνθεση της νέας κυβέρνησης που θα βγάλει την χώρα από τον κυκεώνα της αστάθειας. Και επειδή αυτο το τρελό αγόρι είναι όλο εκπληξεις και ανατροπές να δείτε που η σύνθεση της κυβέρνησης θα είναι ως εξής:

Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας

Πρωθυπουργός: Κων/νος Μητσοτάκης
Υπ. Επικρατείας με αρμοδιότητα τις επενδύσεις:  Νίκος Παπανδρέου
Υπ. Εξωτερικών: Κώστας Σημίτης (I would like to thank the American President)
Υπ. Εσωτερικών: Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν
Υπ. Εθνικής Άμυνας: Γεώργιος Καρατζαφέρης
Υπ. Οικονομίας: Δημήτριος Τσοβόλας
Υπ. ΠΕΧΩΔΕ: Γιώργος Μπόμπολας
Υπ. Ανάπτυξης: Σωκράτης Κόκκαλης
Υπ. Προστασίας του Πολίτη:  Κώστας Πλεύρης
Υπ. Υποδομών: Αλέξης Τσίπρας
Υπ. Εργασίας: Λιάνα Κανέλη
Υπ. Παιδείας: Άδωνις – Μπουμπούκος Γεωργιάδης
Υπ. Πολιτισμού:  Πέπη Τσεσμελή
Υπ. Δικαιοσύνης: Κυριάκος Θωμαϊδης
Υπ. Εμπορικής Ναυτιλίας: Νίκος Μαντάς
Υπ. Υγείας: Ντάντυ Μαυρογιαλούρος
Υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης: Θρασύβουλος Γκόρτσος
Υφυπουργός στον πρωθυπουργό και κυβερνητικός εκπρόσωπος: Τζίμης Πανούσης


Η σύνθεση της κυβέρνησης είναι ανοιχτή προς διαβούλευση.  Οι θέσεις των υφυπουργών είναι άδειες.  Όλες οι προτάσεις παρακαλώ να πέσουν στο τραπέζι. Όση προσπάθεια και να κάνουμε για να ξεφτυλίσουμε το θέμα, πάλι καλύτερη κυβέρνηση από αυτή του ΓΑΠ θα βγάλουμε.  Πάμε στοίχημα;


video
Τάκα τάκα - Τέλης Χρυσός
Οι συσχετισμοί με σωματικές λειτουργίες είναι εντελώς συμπτωματικές

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

Γιώργο, φύγε το καλό που σου θέλω, θα φάς πολύ ξύλο!


Αμερικανοτσολιάδες, ελβετόψυχοι, ήρθεν η ώρα σας! 
Όλοι νομίζω το έχουν καταλάβει ότι αυτή η κυβέρνηση μετράει μέρες, μπορεί και ώρες. Και γιατί να μην μετράει άλωστε, αφού το έργο της το ολοκλήρωσε; (Πατέρα Αναπαύσου Συνεχίζω Ολοκληρωτική Καταστροφή). Αφήνει πίσω μία χώρα όχι στο χείλος της καταστροφής, αλλά ήδη σπρωγμένη στον γκρεμό και ενώ πέφτει της κάνουν χαρούμενα νοήματα από πάνω «Μην φοβάσαι, θα σωθείς, έχεις αλεξίπτωτο τον μηχανισμό στήριξης».   Και μετά πάει η χώρα να τραβήξει το αλεξίπτωτο και βλέπει ότι έχουν πακετάρει μέσα το sleeping bag! Μα τόσο άχρηστοι; Να ζούμε να τον θυμόμαστε τον μακαρίτη, μας άνοιξε έναν κρατήρα να, τον κάναν τα παιδιά πισίνα!

Και μιας και αναφερθήκαμε εντελώς τυχαία (?) στην ουδετερότητα, έχω την εντύπωση ότι εκτός από άχρηστη είναι και επικύνδυνη. Η Ελβετία βεβαίως βεβαίως έχει στήσει ολόκληρη ευημερή οικονομία στο γεγονός ότι ουδέποτε πήρε σημαντική απόφαση όταν χρειάστηκε. Πολιτική Πόντιου Πιλάτου. Ή αλλιώς μακριά από τον κώλο μας και όπου είναι ας έμπει. Κατά το πηγαίνω που λέγαμε όταν παίζαμε μήλα, δηλαδή πάντα στα εύκολα. Οπότε με το πρόσχημα της ουδετερότητας και της νομιμοφροσύνης μαζεύουμε όλους τους φυγάδες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Και πάω στοίχημα ότι αν δεν είχαν προλάβει να σκοτώσουν τον Καντάφι, εκεί θα κατέληγε να ζεί ήσυχος μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Με την δολοφονία του Καντάφι βέβαια διαφωνώ κάθετα, πρώτο γιατί ο κάθε άνθρωπος ό,τι και να έχει κάνει δικαιούται να δικαστεί και δεύτερον γιατί μου αρέσουν τα ποιήματά του (έλα, πείτε μου όταν καταλάβατε το λογοπαίγνιο με τον Καβάφη, γιατί δεν θέλω χαζούς αναγνώστες). Αλλά από την άλλη μπορώ να καταλάβω και την θέση των ανταρτών που σκεφτήκανε ότι αν δεν τον φάμε τώρα, θα μείνει ατιμώρητος στο τέλος και πρέπει να πεθάνει για παραδειγματισμό. Πράξη που δεν είμαι και τόσο σίγουρη ότι ήταν των ανταρτών τελικά και όχι κάποιας από τις πολλές μυστικές υπηρεσίες χωρών που είχαν κάθε συμφέρον να τον βγάλουν από την μέση. Επικοινωνιακά βέβαια, μία άλλη μέρα ξημερώνει στην Λιβύη. Γκλίν! Τα πουλάκια κελαϊδάνε, οι πεταλούδες πετάνε, όλα είναι ωραία! (Παλαμάκια από το κοινό).

Έτσι μας λένε και για την Ελλάδα. «Σας κουρέψαμε αγαπημένοι Έλληνες, σύνταξη δεν θα πάρετε ούτε στα 70 σας, αλλά χαμογελάστε. Αύριο είναι μία καινούργια ημέρα». Μαζέψου μωρή Σκάρλετ! Δεν σου αφήσανε ούτε την κουρτίνα και εσύ πεταρίζεις τα βλέφαρα;  Τί χαίρεσαι; Που θα μας φορέσουν κηδεμονία γιατί δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας; Μήπως μας φορέσουν ζυγό και μας ζέψουν σαν τα γομάρια να δουλεύουμε στο δικό μας, τονίζω ΔΙΚΟ μας χωράφι, για να παίρνει την σοδειά ο κηδεμόνας τεχνοκράτης να την δίνει στους δανειστές;

Και τί δανειζόσανε κυρά μου; Εγώ δίνω τα λεφτά μου κυρά Λάμπαινα! Τα λεφτά ΜΟΥ! Εδώ είναι προθεσμίες! Σε δάνεισα; Θέλω τώρα το κτήμα στην ρεματιά. Και εσείς να βολευτείτε και εγώ .... τα λεφτά μου!  (Ατάκα κυρ Φώτη τοκογλύφου στην ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο»). Τί μου θυμίζει; Τί μου θυμίζει;

video


  

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Ναί, σε όλα

Βρέθηκα χτες στο πρώτο νεκροταφείο και εντελώς τυχαία, στρίβοντας σε μία γωνιά πέρασα από έναν σεμνό τάφο, τον τάφο του Θ. Κολοκοτρώνη. Δεν είναι μουράτος και δεν βρίσκεται στην πλέον περίοπτη θέση. Περιττό να αναφέρω ότι πλάνταξα διαβάζοντας την επιγραφή: «Σιγά διαβάτη. Εδώ κοιμάται ο Γέρος του Μοριά. Τον ύπνο του μην του ταράξεις». Και κλάααααμα η κυρία πάνω από το ιερό χώμα. Έχοντας πολύ πρόσφατη την φόρτιση των ημερών, τις ογκώδεις διαδηλώσεις, τον θάνατο διαδηλωτή, τον τραυματισμό τόσων άλλων, την ταπεινωτική θέση της χώρας, μου πέρασε από το μυαλό ότι ο άνθρωπος που δεν φοβήθηκε τίποτα, παρά μόνο το προσκύνημα, μάλλον άδικα αγωνίστηκε. Άδικα θυσιάστηκε αυτός και τόσοι άλλοι. Η Ελλάδα είναι γεμάτη προσκυνημένους που έπιασαν όλα τα πόστα. Αλλά πάλι, όχι, μου θυμίζω ότι κάποιοι υπήρξαν άξιοι αυτής της θυσίας. Ακόμα και αν τώρα δεν μου’ρχονται στον νού. Δεν μπορεί! Κάποιος Έλληνας θα πρέπει να ήταν άξιος να ‘ναι λέφτερος. Δεν μιλάω για τον επαναστάτη της θεωρίας, που άλλα λέει και άλλα κάνει. Μιλάω για τον άνθρωπο της πράξης που ζεί την επανάσταση στην ζωή του κάθε μέρα. Που είναι συνεπής με αυτά που πιστεύει. Να είσαι κότα είναι εύκολο, να είσαι άνδρας είναι δύσκολο. (Θυμήθηκα τώρα έναν θεολόγο που την πρώτη μέρα μπήκε στην τάξη και ζωγράφησε στον πίνακα ένα Α μέσα σε έναν κύκλο. Και δήλωσε ότι η μεγαλύτερη επΑνάσταση είναι η Ανάσταση, αλλά αυτό είναι μία άλλη κουβέντα).

Συγχωρήστε μου την απαισιοδοξία, αλλά πραγματικά δεν έχω τίποτα να είμαι χαρούμενη. Ακούω χαζοχαρούμενα τραγουδάκια στο ραδιόφωνο και τους παραγωγούς να μας προτρέπουν να μην είμαστε κατηφείς, αλλά να βρούμε πράγματα να χαιρόμαστε. Με τις πορδές δεν βάφεις αυγά, έλεγε η γιαγιά μου η Κωστάντω! Δεν μπορώ να είμαι χαρούμενη όταν τα πάντα γύρω μου καταρρέουν. Δεν χαίρομαι όταν λαμβάνουν άλλοι αποφάσεις για την ζωή μου. Όταν πάμε με πανηγυρίζοντας στον γκρεμό. How do we sleep when the beds are burning?

Τελικά οι άνθρωποι κρινόμαστε από τις πράξεις μας. Ο Μεταξάς, που ήταν και δικτάτορας, εξέφρασε την λαϊκή συνείδηση και είπε «Όχι». Ο Παπανδρέου, o δημοκρατικά εκλεγμένος πρωθυπουργός (λέμε τώρα), αντίθετα με την λαϊκή ετυμηγορία είπε «Ναι». Και μην ξεχνάμε ότι ο Μεταξάς δεν πήγε τους Έλληνες εκδρομή. Σε πόλεμο τους πήγε! Θα μου πείς, γιατί ο ΓΑΠ πού μας πάει; Σε λοιμοκτονία! Και άδικο δεν θα έχεις. Μην ξανακούσω κανέναν να λέει «έλα μωρέ, ο δικτάτορας δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς, αφού όλος ο κόσμος ήθελε να πάει σε πόλεμο, δεν έκανε και τίποτα σπουδαίο, ένα όχι είπε». Τίποτα σπουδαίο; Ανατρέξτε στα πρακτικά της βουλής, συνεδρίαση της ολομέλειας, Πέμπτη 20/10/2011, ψήφιση πολυνομοσχεδίου, Γ.Α. Παπανδρέου «Ναί, σε όλα!».
Done!

  
video
Say no to conformism

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

Λεφτεριά ή θάνατος

Πλέον είναι επίσημο. Είναι πόλεμος! 
Πόλεμος ενός λαού που παλεύει να παραμείνει όρθιος και ζωντανός ενάντια σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, μία δικτατορία που αρνείται να δεί το προφανές, ότι δηλαδή δεν χαίρει της ανοχής του λαού – ούτε λόγος περί του σεβασμού του. 

Εκ του πειράματος αποδυκνύεται και η αφερεγγυότητα των μεταδόσεων των ΜΜΕ.  Στα λίγα πλάνα που είδα πρίν κλείσω το χαζοκούτι ήταν κάδοι σκουπιδιών που καίγονταν, πλάνο εξαιρετικού ενδιαφέροντος, δεν λέω, αλλά πραγματικά πλάνα της πορείας δεν είναι σχεδόν πουθενά. Δεν είναι δυνατόν να είναι σημαντικότερος ένας κάδος από τόσες εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου!!! Στο ίδιο πείραμα αποδυκνύεται επίσης ότι τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πέφτουν εν τέλει μόνο όταν το επιτρέψουν τα ξένα κέντρα εξουσίας γιατί εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Οι διαδηλώσεις στην Αίγυπτο που προκάλεσαν την πτώση του Μουμπάρακ θα ανοίξουν δρόμο «εκδημοκρατισμού», κωδική ονομασία για τον εξαμερικανισμό. Οι διαδηλώσεις της Ελλάδας από την άλλη δεν εξυπηρετούν τέτοιο συμφέρον και για αυτό τον λόγο κατά πάσα πιθανότητα δεν θα προκαλέσουν την πτώση της χούντας, τουλάχιστον προς το παρόν. Χωρίς κανένας να μας εξασφαλίζει ότι την ενδεχόμενη πτώση θα ακολουθήσει πραγματική δημοκρατική εκπροσώπιση της λαϊκής βούλησης και όχι χειρότερο καθεστώς παρουσιασμένο από τα ίδια μέσα ως εθνοσωτήριο. Αλλά αυτό είναι ένα πρόβλημα που θα το αντιμετωπίσουμε όταν έρθει η σειρά του, όντες μέχρι τότε υποψιασμένοι. Ο πόλεμος αυτή την στιγμή είναι στους δρόμους και σήμερα είχαμε και έναν νεκρό. Και μπροστά στους νεκρούς στεκόμαστε προσοχή. Σήμερα φάνηκε ξεκάθαρα ποιοί έχουν σθένος να αντιμετωπίσουν καταστάσεις μάχης.  

Στο βιβλίο φαντασίας «1984», που όταν το διάβασα εν έτει 1995 μου είχε φανεί σκοτεινό και αποκρουστικό, τείνω να αναφέρομαι πολύ τώρα τελευταία. Σε αυτό το βιβλίο, ένα από τα τρία κράτη του κόσμου η  Ωκεανία, κυβερνάται από απολυταρχικό καθεστώς και η ελευθερία της έκφρασης, αλλά ακόμα και της σκέψης έχουν ποινικοποιηθεί. Στην προσπάθεια να ελεγχθεί, έχοντας ως στόχο να καταργηθεί η σκέψη, χρησιμοποιείται η γλώσσα. Η εξουσία ετοιμάζει την «Νέα Ομιλία». «Ο σκοπός της Νέας Ομιλίας είναι να στενέψει τα όρια της σκέψης (!!!!). Στο τέλος θα κάνουμε κυριολεκτικά αδύνατο το έγκλημα της σκέψης, γιατί δεν θα υπάρχνουν λέξεις για να το εκφράσει κανείς». Σήμερα επίσης έπεσαν πολλά προσωπεία και φάνηκαν ξεβράκωτοι οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν λέξεις όπως «πατριωτικό καθήκον» και «συνείδηση» για να εκφράσουν ακριβώς αντίθετες πράξεις. Θέλω να πιστεύω ότι τα επίπεδα συνείδησής μας είναι επαρκή για να κάνουμε τον διαχωρισμό ανάμεσα στην ασυμβατότητα της σημασίας των εννοιών και της χρήσης τους από τους πολιτικούς. Θέλω να πιστεύω ότι οι άνθρωποι που ήταν εκεί σήμερα ήξεραν την σημασία των λέξεων «καθήκον» και «συνείδηση» για αυτό ήταν εκεί και όχι μόνο γιατί θίγηκαν τα συμφέροντά τους. Δεν πολεμάμε για να παραμείνει το σύστημα όπως είναι, γιατί έχω ακούσει ξένους να μας κατηγορούν για αυτό, αλλά αγωνιζόμαστε για να αλλάξει. (Φοβάμαι να χρησιμοποιήσω την λέξη «αλλαγή» γιατί έχει συνδεθεί με τον πατέρα του φερόμενου ως πρωθυπουργού, μιας και αναφερθήκαμε στο σημαίνον και το σημαινόμενο).  

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

Προ-απεργιακές σκέψεις


Μεγαλώνοντας οι γονείς μου με φώναζαν καπετάν – Νταβέλη, όχι μόνο επειδή έκανα ζαβολιές και φασαρίες, αλλά κυρίως για την επαναστατική μου διάθεση και την ασυμβίβαστη στάση μου. Δεν σήκωνα μύγα στο σπαθί μου και ήμουν ικανή να διεκδικήσω αυτά που ήθελα και άξιζα. Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, πέρα από την ακατάσχετη φλυαρία και περιεαυτολογία, ο χρόνος όλων των παραπάνω ρημάτων είναι παρελθοντικός. Παραλθοντικός γαμώ την καταδίκη μου! Έχω γίνει ένα παράλυτο ραμολυμέντο του καναπέ. Τρώω τα νύχια μου βλέποντας ειδήσεις και τρέμω για την μέρα που θα χρεοκοπήσουμε. Πηδάω πάνω από ένα βουνό σκουπιδιών για να πάω στην δουλειά μου και δεν πολυμιλάω κιόλας, γιατί αισθάνομαι άσχημα που εγώ έχω δουλειά και κάποιοι άλλοι όχι. Δεν μιλάω γιατί έχω να φάω και κάποιοι όχι. Έχω να πληρώσω το νοίκι και κάποιοι άλλοι όχι.

Μέχρι που μου την βάρεσε. Μου ανάψαν τα λαμπάκια. Έγινα αγανακτισμένη. Όχι αγανακτισμένη του Συντάγματος, - λα-λά τί ωραία που βαράνε οι κατσαρόλες. Αγανακτισμένη με τον εαυτό μου που δεν αντιδρά και απώλεσε την επαναστατική του διάθεση. Θύμωσα γιατί η εργασία που θα πρέπει να είναι η παραγωγική δημιουργία του κάθε ανθρώπου, έχει γίνει οικειοθελές κάτεργο. Παρακαλάει ο κόσμος να πάει να δουλέψει δώδεκα ώρες για τρείς και εξήντα. Ούτε λόγος για υπερωρίες. Ούτε λόγος για εργασιακά δικαιώματα. Σιωπή! Φόβος!
Όλες οι σκέψεις είναι απόψε ανάκατες στο μυαλό μου. Αύριο είναι απεργία και πολύς κόσμος που ξέρω θα απεργήσει. Εγώ θα πάω στην πορεία με τις ευλογίες του αφεντικού μου!  Άκουσον – άκουσον! Δεν είμαι άνθρωπος του δρόμου, η αλήθεια να λέγεται. Για πρώτη φορά πήγα σε πορεία φέτος τον Ιούνιο. Αύριο θα είναι η δεύτερη. Την πρώτη φορά φάγαμε χημικά. Τώρα έχουν αγριέψει τα πράγματα. Κυριαρχεί ένα κλίμα τρομοκρατίας. «Όταν διαδηλώνουν πολλοί, κακά πράγματα συμβαίνουν σε καλούς ανθρώπους» - βλέπε Marfin. Αλλά βαρέθηκα να είμαι υποχείριο της τύχης που αποφάσισαν άλλοι για μένα. Δεν αντέχω να έχω εγώ φαγητό και εσύ όχι. Να έχω εγώ δουλειά και εσύ όχι. Δεν έφταιξα για την κατάσταση και είμαι σίγουρη ότι ούτε εσύ έφταιξες φίλε μου ταξιτζή, δημόσιε υπάλληλε, γιατρέ. Το να θες μία καλύτερη ζωή για εσένα και την οικογένειά σου δεν είναι φταίξιμο. Να πληρώνεσαι για τον κόπο σου, να απολαμβάνεις τον πλούτο που παράγεις με την εργασία σου. Οπότε αύριο, γαμώ την καταδίκη μου, δεν θα διαδηλώσω μόνο για τον εαυτό μου, αλλά και για όλους τους ανθρώπους που δεν ξέρω, δεν γνώρισα ποτέ, αλλά η ζωή μου εξαρτάται άρρηκτα από την δική τους με τρόπους που δεν μπορώ να φανταστώ.


 ΥΓ. Ελπίζω να είμαι σε θέση να σας γράψω και αύριο, γιατί «οι κακοί» βαράνε.

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Φοβάμαι τον φόβο


Πολλά λόγια έχουν ειπωθεί και πολύ μελάνι έχει τρέξει στις δημοσιεύσεις/αναλύσεις της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης γενικότερα και της κατάστασης στην Ελλάδα ειδικότερα. Σε αμέτρητες, πανάκριβες ώρες prime time δελτίων ειδήσεων ακούμε αυτόκλητους ειδικούς επί της κρίσης. Και φυσικά απορώ και εξίσταμαι με την πολυπραγμοσύνη των ημίθεων δημοσιογράφων που φαίνεται να έχουν την ίδια βαθιά κατάρτηση τόσο σε θέματα που αφορούν τον τρόπο κατάσβεσης πυρκαγιών, όσο και σε θέματα παγκόσμιας οικονομίας, χωρίς ωστόσο να υστερούν ούτε στην ανάλυση των νόμων και του συντάγματος. Τους θαυμάζω πραγματικά όλους αυτούς τους ημίθεους όχι μόνο για τις γνώσεις τους, αλλά και για την ταπεινοφροσύνη με την οποία τις περιφέρουν και τις χρησιμοποιούν στους τηλεοπτικούς διαλόγους.



Εγώ πάλι την κρίση την αντιμετωπίζω όπως όλα τα πράγματα. Κυρίως διαισθητικά. Η λογική συνεπικουρεί. Δεν θα προβώ σε οικονομικές αναλύσεις, γιατί είμαι παντελώς άσχετη με τα οικονομικά, απλά θα καταθέσω έναν υπαρξιακό προβληματισμό. Δεν είναι τα οικονομικά προβλήματα που με φοβίζουν περισσότερο από όλα, δεν είναι η ανεργία, δεν είναι οι φόροι. Είναι ο φόβος! Είναι το σκοτεινό χέρι που αγγίζει την καρδιά μου για μία απειλή που δεν βλέπω, αλλά οι ειδήμονες προαναφερθέντες ημίθεοι μου λένε ότι είναι εδώ. Είναι η μή αναστρέψιμη αίσθηση της κατάλυσης του πολιτεύματος από τους ίδιους τους θεματοφύλακές του. Δεν αισθάνομαι πια προστατευμένη από τους νόμους, ούτε από το Σύνταγμα της χώρας μου.
Νιώθω σαν να ζώ μέσα στο βιβλίο 1984* του Τζ. Όργουελ. Το δίκαιο είναι μόνο με το μέρος της εξουσίας. Αλίμονο αν κάποιος τολμήσει να διαφωνίσει. Εννοώ, πραγματικά να διαφωνίσει, όχι να κάθεται παράλυτος στον καναπέ και να μουτζώνει την τηλεόραση. Να βγεί στον δρόμο να διαμαρτυρηθεί, να απειλήσει ότι δεν θα πληρώσει τις αντισυνταγματικές έκτακτες εισφορές παντός είδους. Χα! Το μαγικό κουτί «αντιλαμβάνεται» την σκέψη του και τον απειλεί με τα τρομερά δεινά «haircut» και «στάση πληρωμών» και οποιαδήποτε επαναστατική διάθεση λιώνει και την θέση της παίρνει η παγωμάρα και ο φόβος των άγνωστων δεινών. Δεν έχει καμία σημασία αν τα μέτρα είναι άδικα. Αφού δεν υπάρχει κανένας θεσμός να προστατέψει τους αδικημένους. Οι αδύνατοι ας προσέχαμε. Έπρεπε να είμασταν με τους δυνατούς. Οι πολιτικοί μας λένε ότι πρέπει να σωθεί η πατρίδα. Δεν μας λένε όμως ότι πατρίδα τους είναι το συμφέρον και οι τράπεζες. Δεν τους νοιάζει η υπάρξή μου, η ζωή μου, τα όνειρά μου, οι ελπίδες μου, οι άνθρωποι που αγαπώ. Τους νοιάζουν μόνο οι παγκόσμιοι οικονομικοί ιστοί που υφαίνονται στο παρασκήνιο, τους νοιάζουν μόνο τα πανάκριβα στοιχήματα. Τα δικά τους παιχνίδια πρέπει τώρα να τα πληρώσω εγώ! Να τα πληρώσεις εσύ! Και τα πολύτιμα όνειρά μου δεν αρκούν για αυτά που πρέπει να πληρώσω. Δεν φτάνουν μόνο οι ελπίδες μου. Πρέπει να χάσω και την αξιοπρέπειά μου! Να μην μου μείνει τίποτα!
Μου έρχεται στο μυαλό συνεχώς μία φαντασία βιασμού. Στην αρχή ο βιαστής ακουμπάει το πιστόλι στον κρόταφό μου και μου λέει ότι αν δεν τον αφήσω να μου πιάσει το στήθος, θα με σκοτώσει. Εμένα δεν μου αρέσει, αλλά δεν θέλω να πεθάνω και έτσι τον αφήνω. (Σε αυτό το στάδιο είμασταν τον Μάιο του 2010. Είσοδος στο ΔΝΤ). Μετά με απειλεί ότι αν δεν μου πιάσει τον κώλο θα με πυροβολήσει. Εγώ θέλω να αντιδράσω και να του σπάσω τα μούτρα, αλλά είμαι σε μειονεκτική θέση. Τί να κάνω; Τον αφήνω. (Μάιος 2011). Με την ίδια απειλή της δολοφονίας με βιάζει. Κάνω τον σταυρό μου, και μή χειρότερα λέω, ελπίζωντας το κακό να σταματήσει εδώ. (Σε αυτό το στάδιο είμαστε τώρα/ Οκτώβριος 2011). Έχει μπέσα ο βιαστής; Φυσικά και όχι. Αφού μπορεί να με σοδομίσει, γιατί να μην το κάνει; Μπορεί να τον αφήσω, μπορεί και όχι. Τώρα αρχίζω και καταλαβαίνω ότι στο τέλος θα με πυροβολήσει έτσι και αλλιώς. Γιατί να μην σώσω την όποια αξιοπρέπεια μου έχει απομείνει;
Όσο τα σκέφτομαι, και όσο τα γράφω, τόσο εξαγριώνομαι. Βράζω, τρέμω από τα νεύρα μου. Τρέμω, αλλά δεν κουνιέμαι. Έχω παραλύσει, ακίνητη στον καναπέ και περιμένω τον πυροβολισμό. Και αυτό, φίλοι μου, είναι τραγικό!
  



*Σημείωση: Το 1984 ή Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα Τέσσερα είναι η τελευταία μυθιστορηματική εργασία του Τζορτζ Όργουελ. Θεωρείται βιβλίο-Σταθμός του 20ού αιώνα στην πολιτική σκέψη. Περιγράφει την ιστορία ενός ανθρώπου, του Γουίνστον Σμιθ, στον εφιαλτικό κόσμο της Ωκεανίας, μιας χώρας που βρίσκεται κάτω από ένα δυστοπικό απολυταρχικό καθεστώς στο οποίο όλοι οι κάτοικοι βρίσκονται υπό συνεχή παρακολούθηση. Η χώρα βρίσκεται σε συνεχή πόλεμο με δύο άλλες υπερδυνάμεις και θυμίζει τα απολυταρχικά καθεστώτα του Στάλιν και του Χίτλερ και οι άνθρωποί της ζουν υπό ιδιαίτερα καταπιεστικές συνθήκες. Ο Όργουελ έγραψε το βιβλίο το 1948 (από αναριθμητισμό αυτού του έτους προέρχεται και ο τίτλος του έργου) και το εξέδωσε το 1949. Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχει επηρεάσει σημαντικά τον παγκόσμιο πολιτισμό. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά στον Μεγάλο Αδελφό, τον (ανύπαρκτο) πολιτικό ηγέτη της χώρας, «Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ ΣΕ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ». Ο Μεγάλος Αδελφός αποτελεί σήμερα έκφραση που υποδηλώνει καθεστώς παρακολούθησης.