Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Το κρέας

Καθόταν εκεί και του χαμογελούσε. Στα μαργαριταρένια δοντάκια της φώλιαζαν άστρα, κι ανοιξιάτικα πουλιά. Φασιανοί. Κάποτε ήταν ένα εντυπωσιακό, καλλίπυγο πτηνό, από αυτά που βλέπει κανείς στις ξεθωριασμένες γκραβούρες που κοσμούν το ηλιόλουστο δωμάτιο του απογευματινού τσαγιού σε ένα μέτριο σπίτι στο Γιορκσάιρ, ή στις ζωγραφισμένες, λεπτεπίλεπτες, κινέζικες πορσελάνες στο σετ κυνηγίου. Πάει όμως! Ένα μπαρουτοκαπνισμένο «μπαμ», και ο καταπράσινος λαιμουδάκος, έγυρε στο δροσερό γρασίδι. Ματαιότης, ματαιοτήτων... 

Οι θεληματικοί της μασητήρες, άλεθαν και πολτοποιούσαν το καλοψημένο φιλετάκι του φασιανού εμβαπτισμένο σε παλαιωμένο, γλυκό κρασί, αρωματισμένο με αποξηραμένο φασκόμηλο, αφρό νεροκάρδαμου και μικροσκοπικές πέρλες καρπουζιού. Η αριστοκρατική της φυσιογνωμία δεν θα είχε δυσκολία να διαχειριστεί το ελάχιστο προβληματάκι της σκληρότητας του κρέατος. Είχε καταφανώς παραψηθεί. Η ροδοκόκκινη εστία που φιλοξενούσε το επαγγελματικό τηγάνι, υπήρξε υπερβολικά ενθουσιώδης, σε αντίθεση με τον καταξιωμένο, πολυβραβευμένο σεφ, που ήταν άκεφος καθώς απόψε βίωνε μια ανεπάντεχη κοιλιακή διαταραχή που τον ανάγκαζε να περνάει αρκετό χρόνο εκτός κουζίνας. 

Το άριστης ποιότητας κρέας ήταν ωστόσο περήφανο τσαρούχι και η εμβληματική της κουφάλα πάντα πρόθυμη να φιλοξενήσει χαρούμενους επισκέπτες, στέκονταν αξιοπρεπώς στο ύψος της απέναντι στην Αυτού Μεγαλιότητα τον τρίτο γιο του έκπτωτου μονάρχη του δουκάτου της Σαβοϊας, όγδοο στην σειρά διαδοχής ενός χρυσοποίκιλτου, υπέρλαμπρου και πολύφερνου θρόνου που έχει πάψει να υφίσταται από το 1973, αλλά εξακολουθούσε να παράγει γοητευτικούς και κοσμικούς διαδόχους. Με κάθε εύγευστη, ευγενική μπουκιά, οι μαριναρισμένες ίνες του ένοχου, πλην ανύποπτου πουλερικού εισέρχονταν βαθύτερα στα πονεμένα της ούλα, προξενώντας της γνησίως αύξουσα ταλαιπωρία. 

Όταν παραδόξως ο πρίγκηψ ξεστόμισε ένα χαριτωμένο αστείο, δεν άντεξε να μην χαμογελάσει και η ίδια και ο σφηνωμένος φασιανός. Το κατάλαβε στο σκοτεινό του βλέμμα που συννέφιασε αμέσως μετά. Διήρκεσε ελάχιστα, αλλά η συμφορά είχε συντελεστεί ανεπίστρεπτα. Το ξάφνιασμα ακολούθησε μια ευγενική δικαιολογία του αριστοκρατικού σφριγηλού οπισθίου, εγκαθιδρυμένου με κόπους και ιδρώτα σε υψηλής απόδοσης μοντέρνο ελλειπτικό μηχάνημα, καθώς ο αναπάντεχα απελευθερωμένος φασιανός κατεδίωξε τον όγδοο διάδοχο, παίρνοντας εκδίκηση για τα αμέτρητα κυνήγια των εκάστοτε αριστοκρατών στους απανταχού φασιανούς.






Φασιανός Αλέκος (1935 )
Βόλτα σχολική, 1982
Χαλκογραφία , 120 x 79 εκ.
Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Δύο σελίδες

Πέμπτη απόγευμα

Μόλις έλαβα ένα mail από τον δάσκαλο της δημιουργικής γραφής που έλεγε να έχω μαζί μου ένα κείμενο δύο σελίδων στην πρώτη συνάντηση. Με προειδοποίησε να μη φέρω μυθιστόρημα. Ότι το έχω το μυθιστόρημα έτοιμο και το παίζω μετριόφρων και πηγαίνω σε μαθήματα δημιουργικής γραφής για την πλάκα μου… 

Πάντως είμαι πολύ χαρούμενη που επιτέλους θα σπουδάσω τη γραφή. Τη συγγραφή την φαντάζομαι πολύ ρομαντικά. Να κάθομαι σε ένα γραφείο, μπροστά στο παράθυρο με θέα το βουνό φορώντας απαλές φόρμες, με έναν ζεστό καφέ σε απόσταση ενός χεριού, τζαζ μουσική υπόκρουση, κάποιο αρωματικό κεράκι αναμμένο και έξω να βρέχει. Μονότονα! Το τέλειο περιβάλλον, ώστε η έμπνευση να ρέει αβίαστα και οι σελίδες να γεμίζουν η μία μετά την άλλη. Όχι ωραιοποιήσεις, αληθινά πράγματα. Όλα όσα μου μιλάει συνέχεια το κεφάλι μου, να τα γράψω. Αυτό που διαβάζω και χάνομαι, που γίνομαι ένα με τον ήρωα του μυθιστορήματος, θέλω να το αναπαράγω και εγώ. Πρέπει να γίνεται. Νομίζω ότι γίνεται. Γίνεται για μένα εννοώ. 

Το ίδιο ενθουσιασμένη ήμουν και την πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο. Είχα περάσει Φυσική, το όνειρο μου από παιδάκι θα γινόταν πραγματικότητα. Μετά από πολύ κούραση και διάβασμα, ήμουν επιτέλους φοιτήτρια και περίμενα να αρχίσω τα σοβαρά πράγματα επιτέλους. Να δημιουργώ, να μαθαίνω, να διαβάζω το δίχως άλλο. Η σχολή ήταν ένα γιαπί, τη μέρα που επιτέλους έκανα εγγραφή στο πρώτο εργαστήριο και μπερδεύτηκα στους διαδρόμους άνοιξα μια πλαϊνή πόρτα στο κενό και πήδηξα ένα μέτρο πάνω σε ένα καρούλι και μετά στα χώματα από κάτω, ενώ το ημιυπόγειο διαμέρισμα που έμενα στου Ζωγράφου, πλημύρισε 2 φορές τον πρώτο χρόνο – τι γλυκιά ανάμνηση, τι ωραία χρόνια! Οι συνθήκες στη σχολή μου κόψανε τα φτερά. Το ίδιο φοβάμαι ότι θα πάθω και τώρα. Αυτό που τόσο πολύ λαχταράω, το ίδιο πράγμα το φοβάμαι ταυτόχρονα. Το τρέμω! 

Αυτό που με αγχώνει περισσότερο είναι ότι ενώ μπορώ να γράψω ημερολόγιο, μπορώ να μιλήσω σε πρώτο πρόσωπο για μένα, δεν μπορώ να μιλήσω σε τρίτο. Δυσκολεύομαι να μιλήσω για κάποιον άλλο. Είναι μεγάλη ευθύνη να μιλάς εξ ονόματος κάποιου άλλου ανθρώπου. Εδώ οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να μιλήσουν για λογαριασμό τους. Δεν θα διατυπώσουν ποτέ αντίρρηση στο αφεντικό, ας πούμε, που θα ζητήσει να φυτρώσουν αύριο στους αγρούς κόκκινες παπαρούνες. Δεν θα τολμήσουν να πουν ότι αυτό δεν γίνεται γιατί απλά δεν είναι Απρίλιος. Δεν θα τολμήσουν να πουν ότι δεν είναι αποκλειστικά δική τους ευθύνη, βασικά είναι ευθύνη μόνο των καιρικών συνθηκών. Ε, σε αυτούς εγώ θα πρέπει να δώσω φωνή. Είμαι υπεύθυνη για τη φωνή που θα βγάλουν. Και αν δεν τους τη δώσω καλά; Και αν είναι πολύ αργά; Και αν το έχω χάσει; Τί τα ‘θελα εγώ αυτά τα δημιουργικά γραψίματα….


Σάββατο πρωί

Περνάω το πρώτο μου σαββατοκύριακο εδώ και μήνες που είναι ελεύθερο. Όλο το μήνα διάβαζα ασταμάτητα και τώρα δεν έχω εργασία να παραδώσω, δεν έχω διάβασμα σημειώσεων, δεν έχω υποχρεώσεις, γκλουπ! Ένα μεθυστικό μείγμα ελευθερίας και ψυχαναγκαστικού συνδρόμου στέρησης καθηκόντων. Και δεν ξέρω τι να πρωτο-κάνω. Να διαβάσω την στοίβα με τα καινούργια μου βιβλία, να πάω για περπάτημα στο βουνό, να δω τους φίλους μου, να πάω σε συναυλία, να πάω για καφέ, να δω ταινία, να πάω θέατρο. Τι να διαλέξω, τι; 

Ωραία, ας καθίσω στον καναπέ να κοιτάζω τα σύννεφα να αλλάζουν σχήματα στον ουρανό και να μην κάνω τίποτα!



Κυριακή βράδυ

Είμαι πτώμα. Δεν έβαλα κώλο κάτω δυο μέρες τώρα. Τα σχέδια της συννεφοσκόπησης ανετράπησαν εύκολα, γιατί είχαν το κέντρο βάρος τους ψηλά. Με το που χτύπησε το τηλέφωνο για πρόταση για έξοδο, έγινα καπνός σαν σκύλος που τον αμολήσανε στο πάρκο μετά από μία εβδομάδα εγκλεισμού. Γιούχου! (τρέξιμο γύρω-γύρω, κατούρημα σε όλα τα δέντρα!) Ευχαριστημένη και ξεθεωμένη κοιτάζω την οθόνη, τον κέρσορα να αναβοσβήνει απειλητικά! Σε ανύποπτες στιγμές, πχ στην τουαλέτα μου έρχονται ένα σωρό πράγματα, ασταμάτητα, αλλά όταν πρέπει να την πιάσω την έμπνευση από τα μαλλιά να γράψω κάτι για άσκηση, τζίφος.

Ξέρεις κάτι; Τι και αν είμαι φοβισμένη, τι και αν δεν μπορώ να ελέγξω τι θα με βρει αύριο, θα επιλέξω αυτό που είναι στο χέρι μου να είναι ο πραγματικός μου εαυτός. Αυτό που έχω στο μυαλό μου θολό και συγκεχυμένο και θέλω να το κάνω πραγματικό. Είμαι έτοιμη για πολλά λάθη. Και σκοπεύω να τα ευχαριστηθώ όλα! Αυτός ο δρόμος είναι εκεί, και ας μην ξέρω που θα με βγάλει και ας μην ξέρω τι μαθήματα θα πάρω, και ας μην ξέρω ποιος ταξιδιώτες θα γνωρίσω. Είναι ένα εισιτήριο σε μια περιπέτεια χωρίς χάρτη σε κάτι καινούργιο και άγνωστο. Είναι λίγο δύσκολο να το αποδεχτώ, ότι δεν ξέρω τίποτα από πριν και ότι θα πρέπει να αφήσω τον έλεγχο και εγώ δεν ξέρω που, ή σε ποιον. Αλλά τελικά υπερισχύει ο ενθουσιασμός! Όπως τότε που από ανυπομονησία δεν κοιμήθηκα το βράδυ πριν πάμε με το Δημοτικό σχολείο εκδρομή στο Μεσολόγγι και τονίζω τις λέξεις Δημοτικό και Μεσολόγγι για να καταδείξω ότι είναι δυνατόν να ενθουσιαστώ πολύ εύκολα. 

Αύριο λοιπόν! Πηγαιμός… 





Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Μαδριγάλι που γράφτηκε χειμώνα καιρό


Στα μύχια βάθη της θαλάσσης
Στη νύχτα των μακρών δελτίων,
Σαν άλογο που ετρόχαζε αίφνης
Σωπαίνει φρέσκο το όνομά σου


Στους ώμους σου, άχ προστάτεψέ με,
Στα κάτοπτρά σου βγές νυχτέρια
Και φύλλινη μονάξια δώς μου
Από της ράχης την ισκιάδα

Το στόμα σου φιλιά ντυμένο
Και από τους χωρισμούς φευγάτο
Το στόμα δώσε μου το φίνο
Τερπνό λουλούδι της φωταύγειας

Από μακριά πολύ μακριά, από
Λησμόνια σε  λησμόνια οι ράγιες
Μαζί μου μένουν – της βροχούλας
Κραυγή που υφαίνει η εσπέρα η μαύρη

Το μίτο εσύ θα βρείς της νύχτας,
Τη γκαρνταρόμπα της σαν βγάζει
Η αυγή τους ουρανούς με αστέρια
Γιομάτα ανέμους που φτυαρίζουν

Το βλέμμα μου σκεπάζει απούσα
Η σκιά η βαθιά της θύμισής σου
Παρούσα πάλι μου ξεσκίζει
Στα στήθη την γυμνή καρδιά μου

                                    Madrigal escrito en invierno
                                    P. Neruda






Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Η απατηλή λάμψη της κανονικότητας

Χτυπάει η καρδιά μου ακανόνιστα, πεταρίζει το στήθος μου στη μέση του στέρνου. Σηκώνομαι και πίνω λίγο νερό και κατεβάζω μερικά φουντούνια. Το συναίσθημα παραμένει εκεί. Κάτι πεταρίζει κάτω από την μπλούζα μου και έχω πανικοβληθεί. Όλα φαίνονται να πηγαίνουν σκατά και όλα βγαίνουν εκτός ελέγχου. Έναν έλεγχο που όταν κινείσαι πάνω σε παγοπέδιλα σε μια ολισθηρή πλαγιά ξέρεις ότι κινδυνεύεις ανά πάσα στιγμή να χάσεις.

Παραγγέλνω ένα διπλό με πάγο, στο μπαρ το ναυάγιο. Και κοιτάζω πίσω τη ζωή μου. Πώς ξεκίνησε σαν Θούριος και πως κατέληξε μοιρολόι. Εντάξει, δεν κατέληξε ακόμα, αλλά τη στιγμή που τσουλάς με τα μούτρα στον πάγο, ροβολώντας την πλαγιά, δεν ελπίζεις να την γλιτώσεις. 

Η διάγνωση είναι, βάλε ότι θέλεις. Η στιγμή που βλέπεις ένα τοίχος από δάχτυλα ορθωμένα απέναντί σου και στο καθένα κρέμεται και μια ταμπέλα, απειλητική, βίαιη. Μία διάγνωση, που άπαξ και στη βγάλανε, πάει…, είσαι Αυτό και τέλειωσε! Μια αλήθεια. 

Και τι είναι αλήθεια στην τελική. Αλήθεια είναι μια εικόνα έτοιμη. Μακιγιάζ σωστό. Φιλάκια στην κάμερα. Είμαστε εντάξει. Όλα περιστρέφονται γύρω από γνώριμες τροχιές. Χρόνος μπαίνει χρόνος βγαίνει, δεν αλλάζει τίποτα. Η απατηλή λάμψη της κανονικότητας. Αλήθεια είναι τα βολικά ψέματα που λέμε στον εαυτό μας.

Πήρα ένα στοίχημα. Να θυσιάσω το «καλό κορίτσι» για να βρω το πραγματικό κορίτσι. Τέρμα τα βολικά ψέματα. Στα σκοτεινά νερά κολυμπάνε και άγνωστα πλάσματα. Είναι ένα πραγματικά ολισθηρό ταξίδι. Αυτή τη στιγμή καθώς σέρνομαι με τα μούτρα πάνω στον κοφτερό πάγο έχω αρχίσει να αμφισβητώ αυτή την επιλογή να μην καθίσω στα καλά αυγά μου και να θέλω να ζήσω μια αυθεντική ζωή. Γιατί καλό είναι να το παίζεις μαγκάκι και αυθεντική μέσα στην ασφάλεια και τη σιγουριά της απατηλής λάμψης της κανονικότητας και άλλο να σε δείχνουν με το δάχτυλο όλοι όσοι έχουν εξουσία πάνω σου. Όσοι (νομίζουν ότι) μπορούν να σε βλάψουν. 

Αλλά αυτή είναι μια και μοναδική ζωή. Έχω έναν και μοναδικό εαυτό, θέλω τουλάχιστον να τον μάθω. Αν δεν μάθω τίποτα άλλο από αυτόν τον κόσμο, ας δω μια φορά τον εαυτό μου, μέσα από τα δικά μου μάτια.



Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Christmas Fort

Όταν ήμουν παιδάκι μου άρεσε να μπαίνω κάτω από την τραπεζαρία της μαμάς, που έτσι όπως έπεφτε από πάνω το τραπεζομάντηλο έμοιαζε με σπηλιά/φωλίτσα. Άραζα εκεί και παρακολουθούσα τους "μεγάλους" στον έξω κόσμο. 

Αργότερα έφτιαξα στο δωμάτιο μου ένα σπιτάκι με κουρτίνες και σεντόνια και το θυμάμαι με τόση νοσταλγία που αποφάσισα φέτος να φτιάξω κάτι ανάλογο για την ανηψιά μου που είναι 2,5χρονών και που θα περάσουμε μαζί στο χωριό τις μέρες της Πρωτοχρονιάς. Να κάνω ένα μικρό οχυρό με σεντόνια και κουβέρτες. Σκεφτόμουν το μέρος που θα το στήσω, τί να του στρώσω για να είναι ζεστό και να αρέσει στη μικρή.  

Και ξαφνικά το απόγευμα, μέσα σε μια ομιλία για τη μαγνητόσφαιρα του Κρόνου, καθώς ρουφούσα ζεστό καφέ και έτρωγα ένα σπιτικό μελομακάρονο, μέσα στην θαλπωρή και τη γλύκα, άναψε στο μυαλό μου ένα φωτάκι! 
Γιατί να μην το κάνω από τώρα το τσαντήρι;

Η επίσημη δικαιολογία είναι να κάνω μια δοκιμή, για να δω πως γίνεται και να το κάνω για το ανηψούδι. Αλλά ο πραγματικός λόγος είναι για να το ευχαριστηθώ εγώ, να αράξω, να κυλιστώ στο χαλί, να ξανανιώσω παιδί, όταν όλα είναι μαγικά και ασφαλή. 

Έτσι σήμερα που είναι η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου, ο Βοριάς λυσσομανά και τα αρνάκια παγώνουν, με το που γύρισα σπίτι στρώθηκα με ενθουσιασμό στην κατασκευή. Επέλεξα το χώρο ανάμεσα στο τραπεζάκι πίσω από τον καναπέ και την τραπεζαρία για να σχηματιστεί μια σπηλιά, έβαλα 3 καρέκλες και ανάμεσα στα πόδια τους πέρασα ένα σεντόνι που αποτελεί τα πλαϊνά του οχυρού. Στη συνέχεια έδεσα δύο διαγώνια σκινάκια και μάλιστα από το ένα κρέμονται πάνινες καρδούλες - πόσο Νάντια πχια! - και από πάνω πέταξα άλλο ένα σεντόνι που αποτελεί την οροφή του οχυρού. Έτοιμο!
Τέλος έβαλα πάνω στο χαλί μια κουβέρτα και γύρω γύρω διάφορα μαξιλάρια. Απαραίτητη προσθήκη τα κίτρινα φωτάκια, γύρω και μέσα στο οχυρό. Τώρα που το κοιτάζω μοιάζει περισσότερο με τσαρδί!  Σεντονάκι, σεντονάκι για τα μένα το 'φτιαχνα! 

Ε, για την ανηψιά μου, ήθελα να πω. 



 α


Έχω την απαιτούμενη τεχνογνωσία να το επαναλάβω στο χωριό. Εν τω μεταξύ ατελείωτες ώρες χαλάρωσης, διαβάσματος και κοψίματος τουφών με περιμένουν!


Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Εγώ πότε θα γίνω συγγραφέας;



Σήμερα το πρωί έβγαλα ένα χαϊδευτικό κωλοδάχτυλο στη συνάδελφό μου και αποφάσισα να γίνω συγγραφέας.



Από καιρό τα σημάδια ήταν εκεί, αλλά χανόντουσαν μέσα στα καθήκοντα της καθημερινότητας και, ας μην γελιόμαστε, την ευκολία να χαζολογάς αέναα στο internet. Σήμερα όλα αυτά είχαν αρθεί γιατί φτάνοντας το πρωί στο γραφείο, είχε καεί ο router του εσωτερικού δικτύου και δεν μπορούσα να δω ούτε internet, ούτε τον δικτυακό σκληρό με όλα τα έγγραφα, ούτε τους εκτυπωτές. Ζαλισμένη από το σοκ δεν μπορούσα να δω ούτε την καφετιέρα. Και αφού δεν είχα τί άλλο να κάνω, αποφάσισα να γράψω.



Μα ήταν δυνατόν; Να έφτανε ποτέ «Η μέρα»; Αυτή που πάντα ανέβαλα με κάθε δοθείσα πρόφαση; Και να ερχόταν με μία τόσο γελοία ευκαιρία; Ένα καμμένο router? Άγνωστες οι βουλές του Χέμινγουεει!

Τα χέρια μας όπως είπα ήταν δεμένα, δεν ήταν δυνατό να γίνει απολύτως καμία δουλειά, θα μπορούσαμε κάλιστα να μην είμαστε στο γραφείο, αλλά είμασταν και αυτό δεν άλλαζε. Ή θα κοιτάγαμε έξω από το παράθυρο περιμένοντας τον χρόνο να περάσει, αφού δεν είχαμε τάπες βαρελιών, ή θα έπιανα το βελονάκι, ή θα έγραφα. Άντε να γράψω. Χτες, κατά σύμπτωση, δήλωσα συμμετοχή σε μια κλήρωση για μια δωρεάν συμμετοχή σε ένα εργαστήρι δημιουργικής γραφής, οπότε ήθελα να είμαι προετοιμασμένη στην περίπτωση που κληρωθώ και με πάρουν, να έχω μια ιστορία στο κεφάλι μου.

Ο φίλος μου ο Σίμος μου το είχε πει πολύ καιρό πριν: «δεν ξεκινάς να γράφεις στον βρόντο ότι σου ’ρχεται, πρέπει να φτιάξεις πρώτα έναν σκελετό». Μα εγώ τώρα δεν κρατιέμαι, τώρα μου ήρθε ο οίστρος. Να τον κόψω και να διαβάσω το “Elements of style”; Βαριέμαι! Θα προτιμήσω να κάνω οτιδήποτε παρά αυτό. Έτσι γίνεται πάντα. Αφού στο μυαλό μου έχω καταγράψει ότι θα πρέπει πρώτα να προετοιμαστώ για να γράψω, και θέλω να το κάνω «σωστά», θα το αφήσω στην άκρη όλωσδιόλου. Τί κρίμα να μην το έχω εδώ μαζί μου να διάβαζα σήμερα που δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Αν ήμουν σπίτι θα προτιμούσα να διαβάσω άλλα βιβλία, να χαζολογήσω. Και τελικά θα άφηνα την συγγραφή για μια άλλη μέρα, με πιο ευνοϊκές συγκυρίες, τους πλανήτες ευθυγραμισμένους, και μετά θα πλακωνόμουν στις εργασίες για το μεταπτυχιακό και θα ξέμενε το γράψιμο στις καλένδες, όπως τόσες και τόσες φορές. Η αναβλητικότητά μου είναι συστημική. Γεννήθηκα πρόωρα με πρόκληση τοκετού, ποτέ δεν μου δόθηκαν οι δύο εβδομάδες που ήθελα και από τότε παίρνω πάντα τον χρόνο που χρειάζομαι για οτιδήποτε, από τα πιο απλά πράγματα μέχρι τα πιο σημαντικά. Φοβάμαι ότι πάω να κάνω κάτι πρόωρα. (4 χρόνια ψυχοθεραπείας μου πήρε να το καταλάβω αυτό!) 

Οι μέρες όμως είναι σημαδιακές. Κινούνται πράγματα, μου προκύπτουν διαρκώς νέες ευκαιρίες, ίσως να είμαι και εγώ που πλέον είναι ικανή να τις αναγνωρίσει. Και πολύ σημαντικό είναι το ότι έχουν κλείσει παλιές πόρτες. Πολύ σημαντικό! Γιατί όσο οι πόρτες είναι μισάνοιχτες, κάθεσαι απ’ έξω καρτερώντας να ανοίξουν να διαβείς . Έτσι τρως όλη σου τη ζωή στο πλατύσκαλο. Το να κλείνουν οι πόρτες είναι ευλογία. Σε βοηθούν να αναγνωρίσεις τις ανοιχτές. Σημείωση στον εαυτο μου: Να μην ξεχάσω να γράψω στη νουβέλα μου για τις πόρτες που κλείσανε φέτος. 

Η συνάδελφος μου με ρωτάει πως πάει το γράψιμο. 

«Πεντακόσιες είκοσι δύο λέξεις» της απαντάω.

«Για όλα έχεις μια απάντηση» μου λέει. 

Δεν είναι και τόση δύσκολη η απάντηση, κοιτάζω απλά κάτω στον μετρητή λέξεων και την έχω έτοιμη. Για όλες τις απαντήσεις της ζωής πρέπει να ξέρεις που να κοιτάξεις. 

Τώρα πρέπει να κοιτάξω να βρω ένα στικάκι να σώσω το κείμενό μου να το πάρω μαζί στο σπίτι και να το δημοσιεύσω από εκεί. 

Μόνο που δεν θα είμαι εγώ η ηρωΐδα του έργου. 

Άντε λοιπόν να μπω στον ρόλο του αφηγητή…



Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Creativity

Έχω τόσο καιρό να γράψω που δεν ξέρω ούτε πώς να αρχίσω, αλλά ούτε και τι να πρωτοπώ. Από την άλλη είναι τόσο μεγάλη η λαχτάρα μου να γράψω που όλη την ώρα μου σκάνε θέματα και εκφράσεις που εκείνη την ώρα μου φαίνονται απολύτως κατάλληλες να εκφράσουν αυτό πού ακριβώς σκέφτομαι, αλλά που όταν αργότερα βρεθώ σε υπολογιστή να γράψω, δεν θυμάμαι. Και συνήθως έχω διάβασμα, ή ασκήσεις να λύσω, ή την τετραπολική ροπή στερεού σώματος να με στοιχειώνει που δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να ασχοληθεί με πολυτέλειες όπως το γράψιμο. Και όσο συσσωρεύονται αυτά που θέλω να πω, τόσο λιγότερο παραγωγική γίνομαι στο διάβασμα και συνεπώς στις ασκήσεις μου. 

Αυτό το τριήμερο ξεκίνησε πολύ φιλόδοξα: θα πήγαινα στο χωριό να δω τους γονείς μου μετά από δύο μήνες, θα διάβαζα τα καινούργια μου βιβλία (Έθιμα ταφής, Το μικρό καφενείο στην άκρη του κόσμου, Ιστορία κωμικοτραγική του ελληνικού κράτους), θα διάβαζα τα έξτρα κεφάλαια για τη Θεωρία Δυναμικού και θα έκανα τις ασκήσεις στην Εξωγαλαξιακή Αστρονομία και τη Μηχανική. Νομίζω ότι το κλείσιμο της αξιολόγησης με την Τρόικα είναι λιγότερο φιλόδοξο σχέδιο από το δικό μου. 

Δεν είναι ότι περίμενα να τα κάνω όλα αυτά, το ήξερα φυσικά από την αρχή ότι ήταν καταδικασμένο να αποτύχει, αλλά όλες αυτές οι επιθυμίες μου έδιναν τόσο ενθουσιασμό σαν ένα παιδάκι μπροστά σε ένα μπουφέ με γλυκά που δεν ξέρει τι να πρωτοδιαλέξει. Η αγωνία βέβαια είναι να συμφιλιώσει κανείς την ξεκούραση και την αναψυχή με τα καθήκοντα. Πέρασα όλο το πρωί διαβάζοντας πεδία και το απόγευμα διαβάζοντας βιβλία  (μεσημέρι αρνάκι μαμάς) και πάλι δεν είμαι ευχαριστημένη. Όσο και αν αγαπώ την Αστρονομία και στην μελέτη της αφιερώνω σχεδόν όλο τον πολύτιμο χρόνο μετά τη δουλειά, το να της αφιερώνω όλο μου τον χρόνο είναι άδικο. Άδικο για εμένα που δεν ξεκουράζομαι. Άδικο για την Αστρονομία που είμαι πολύ κουρασμένη για να είμαι απόλυτα αποδοτική στη μελέτη της. Άδικο για όλα αυτά που θέλω να πω και να γράψω και δεν το κάνω. 

Πιάνω τον εαυτό μου να είναι ευσυγκίνητος, ακόμα και για τα δικά μου τα δεδομένα που κλαίω με το παραμικρό. Και τείνω να καταλήξω ότι συγκινούμαι γιατί με έχω παραμελήσει. Έδωσα προτεραιότητα σε σκοπούς που δεν ήταν δικοί μου, και το έκανα με πάθος και αφοσίωση. Έμαθα πολλά από αυτή μου την πράξη. Είμαι περήφανη για όσα έκανα και όσα αισθάνθηκα. Είμαι περήφανη που δεν έκανα εκπτώσεις στις αρχές μου. Εν τω μεταξύ έχω παραμελήσει να εκφράζομαι και αυτό πρόκειται να αλλάξει. Άφησα στην άκρη το γράψιμο και το τραγούδι, αλλά δεν το αντέχω πια. Δεν μπορώ να είμαι καλή σε τίποτα, αν δεν είμαι ο εαυτός μου. Και καλή με τα δικά μου μέτρα, όχι με τα μέτρα των άλλων. Καλή η λογική, αλλά όσο και να το καταπιέζω, όσο και να μην το παραδέχομαι, η αλήθεια είναι ότι άγομαι και φέρομαι από την καρδιά μου και είναι καιρός να βασιστώ σε αυτή για να δημιουργήσω επιτέλους. Ελπίζω να γράφω περισσότερο από εδώ και πέρα αναζητώντας το προσωπικό μου ύφος.

Πηγή εικόνας: The Awkard Yeti

https://scontent.fath3-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/12932560_995951163813892_4425199322275440664_n.jpg?oh=7808e42b602006db750076c1c3a2574f&oe=58D45ABE


Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Το ξημέρωμα μιας καινούργιας ημέρας

Σήμερα θα κάνω μία καινούργια αρχή!

The dawning of a new day …
Θα σταματήσω να βλέπω τον εαυτό μου σαν θύμα. Θα αναλάβω την ευθύνη των πράξεων και των συναισθημάτων μου. Όσο θεωρώ ότι είμαι θύμα, τότε δεν μπορώ ποτέ να βγω από τον φαύλο κύκλο και να δραπετεύσω από το πρόβλημα. 


Σήμερα αναλαμβάνω πλήρη ευθύνη και κυριότητα του εαυτού μου και σταματάω να με λυπάμαι. Όταν με λυπάμαι, μου φταίνε οι άλλοι. Υπάρχουν στη ζωή μου δύσκολες συνθήκες, και πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων. Οι δυσκολίες με επηρεάζουν, αλλά δεν είναι δικαιολογία για να μην κάνω αυτά που πραγματικά θέλω. Επιλέγω να γίνω καλύτερη όχι παρά αυτές, αλλά εξ' αιτίας τους. 


Δεν θέλω μεγαλείο και δεν κυνηγάω την τελειότητα, δεν είμαι ανώτερη από κάθε ελάττωμα. Δεν με τιμωρώ που δεν μπορώ να είμαι τέλεια. 

Δεν χρειάζεται να δείξω σε κανένα πόσο σημαντική είμαι. Κάνω πάντα το καλύτερο που μπορώ, το καλύτερο όμως χωρίς εκπτώσεις και είμαι εντάξει με αυτό. Δεν έχει καμία σημασία τι γνώμη έχουν οι άλλοι για μένα. Είναι δική τους υπόθεση, όχι δική μου. Δεν έχω ανάγκη την καθολική αποδοχή. 

Έχω συμπόνια προς τον πόνο και τα ελαττώματα τα δικά μου και των άλλων. Θέλω να είμαι ο καλύτερος εαυτός μου, ώστε αυθεντικά να συναναστρέφομαι με άλλους μοναδικούς, ανεπανάληπτους ανθρώπους.





Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

Σκοτεινός ουρανός

Όσο και να μου αρέσει ο χειμώνας, η ψύχρα των τελευταίων ημερών, αν και απολαυστική, είναι ελαφρώς μελαγχολική. Το καλοκαίρι που πέρασε ήταν από πολλές απόψεις… αποκαλυπτικό.





Slow Jazz Music For Relax,Sleep,Study,Work - Background Music



Γνώρισα καλύτερα τον εαυτό μου (ω ναι, αυτή η ανάρτηση θα είναι ένα ακόμα ψυχογράφημα). Τον γνώρισα, άλλοτε δίπλα και άλλοτε μακριά από ανθρώπους. 


Γέλασα, έκλαψα, είχα αγωνία για ιατρικές εξετάσεις, θύμωσα, λυπήθηκα, αναρωτήθηκα, δεν είχα απαντήσεις, προσευχήθηκα, αγκάλιασα ανθρώπους. Άκουσα ποιηματάκια από δίχρονο, άλλαξα δίχρονο, της έδειξα τον Άρη και τον Κρόνο. Κάναμε κούνια.

Οδήγησα 2,5χιλιάδες χιλιόμετρα σε βουνά και πεδιάδες, κολύμπησα, διάβασα πολλά βιβλία, έκανα βουτιές και ήπια νερό από τη μύτη, βγήκα άρον άρον από τη θάλασσα που πλημύρισε τσούχτρες. Ήπια μπύρες, ούζα και άλλα οινοπνεύματα, πολλούς καφέδες, αλείφτηκα με κουνουπο-απωθητικό. Έφαγα ψητό καλαμπόκι. Έκατσα στην παραλία μέχρι να δύσει ο ήλιος, ονειρεύτηκα. 

Προσπάθησα να μπω στη θέση άλλων ανθρώπων, ακούμπησα τον θυμό μου, την απογοήτευση, την λύπη. Δέχτηκα τους ανθρώπους όπως είναι και αυτό είναι εντάξει. Και τον εαυτό μου. Συγχώρεσα. Έκλεισα υποθέσεις. Αλάφρωσα. Πολύ…

Κατάλαβα ότι δεν υπάρχουν εχθροί, ούτε έξω, ούτε μέσα!

Μαύρισα, ξάπλωσα στην άμμο. Ένιωσα τον ήλιο στα βλέφαρά μου. Χάρηκα με το κάθε τι, παντού. Έζησα!

Είδα πολύ βραδινό ουρανό. Κάθε βράδυ! Στο χωριό ο ξάστερος νυχτερινός ουρανός είναι ικανός να δώσει απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα, μικρά και μεγάλα. Και για αυτά που δεν έχουν απάντηση, απάντηση είναι ο ουρανός. Είναι το μέρος που το μέσα σου ακουμπάει το έξω. Πώς είναι δυνατόν οι άνθρωποι να νομίζουμε ότι είμαστε κάτι σημαντικό, όταν υπάρχει ο ουρανός;


Και τώρα το καλοκαίρι τελείωσε και γύρισα πίσω σε αυτά που άφησα. Δεν με έχει ζορίσει τόσο που γύρισα στο γραφείο, δεν με ζορίζει (τόσο πολύ) το διάβασμα για τις εξετάσεις στην σχολή. Οκ, φοβάμαι λιγάκι για μια επέμβαση που πρέπει κάποια στιγμή να κάνω, την νάρκωση κυρίως. Θα ήθελα να είμαι έτοιμη για οτιδήποτε αντιμετωπίσω τον χειμώνα, αλλά δεν είμαι. Αλλά και πάλι δεν πειράζει. 

Περισσότερο με ζορίζει που ο νυχτερινός ουρανός στην Αθήνα είναι φωτεινός και δεν φαίνονται τα αστέρια… 





Σάββατο, 13 Αυγούστου 2016

Όποιος αγαπάει παιδεύει

Υπάρχει μία παρανόηση, μία απολύτως εσφαλμένη αντίληψη ότι για να αποδείξεις την αγάπη σου για κάποιον πρέπει να είσαι δυστυχισμένος. Όσο περισσότερο το κλάμα, όσο μεγαλύτερη η δυστυχία, τόσο δυνατότερα τα αισθήματα, τόσο μεγαλύτερη η αφοσίωση. 



Δεν ξέρω πως στο καλό μπορεί να ριζώθηκε στην συνείδηση μας κάτι τέτοιο, ίσως να φταίει και η πολύ κακή γνώση των αρχαίων που οδηγεί στην αναπόφευκτη παρανόηση του «όποιος αγαπάει παιδεύει»; Ίσως για την παρανόηση να ευθύνονται εμπειρίες από την παιδική μας ηλικία, απωθημένες βιαστικά, χωμένες στις λόχμες του υποσυνείδητου, κρυμμένες κάτω από μια τέντα σε ένα από τα δαιδαλώδη στενοσόκακα της εγκεφαλικής Σαγκάης. 



Υπάρχει λοιπόν διάχυτη η απαίτηση ότι αν αξιολογείς μια σχέση ως σημαντική θα πρέπει να υπομένεις δυστυχίες - "δάκρυα καυτά σταγόνες θα με καιν’ ώσπου να ‘ρθεις". Και τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ικανοποίηση του έτερου μέλους. Βασανίζεται, άρα με αγαπάει! - "Κι όλο γίνομαι κομμάτια, πράσινα γλυκά μου ματια!" Σε άρρωστη μετάφραση: Ένας ενήλικας, ένας ολόκληρος άνθρωπος, είναι διατεθειμένος να διακινδυνεύσει την συναισθηματική του ακεραιότητα, είναι διατεθειμένος να ακρωτηριαστεί για να αποδείξει την αγάπη του, κάτι που φυσικά αποτελεί τιμή για το έτερο συμβαλλόμενο μέρος. Τιμή και χάιδεμα του εγωισμού. «Πόσο σημαντικός είμαι, που ο/η τάδε λιώνει για μένα».  Το πρόβλημα μου δεν είναι ότι είναι εγωιστικό (όλες οι πράξεις εγωιστικές είναι), το πρόβλημα είναι ότι δεν είναι πραγματική ικανοποίηση. Από τηγανίτα... τίποτα. Η ικανοποίηση είναι, ας το πούμε, μόνο "ηθική" και εξαντλείται εντός ωρών. Χρειάζεται να ανατροφοδοτηθεί από νέα βάσανα και ακρωτηριασμούς. Συμβαίνει και στους πιό έξυπνους ανθρώπους. Επιπλέον αυτή η διαδικασία δημιουργεί και μία ιδιότυπη συμφωνία. «Κοίτα να δεις, μπορεί να βασανίζομαι εγώ για εσένα, αλλά στο μέλλον θα απαιτήσω να βασανιστείς και εσύ για μένα, εντάξει;» Και πριν το καταλάβεις ο φαύλος κύκλος διαιωνίζεται στο διηνεκές και δεν ξεφεύγεις από αυτόν με τίποτα. 

Νot! 

Επίκειται συγκλονιστική αποκάλυψη!

Τα δύο φαινόμενα: βασανισμός/αγάπη είναι ανεξάρτητα! 

Μπορεί κάποιος να αγαπάει και να μην βασανίζεται! Ναι, το ξέρω και εγώ δεν θα τα πόνταρα τα λεφτά μου σε αυτό το γκανιάν, αλλά κοίτα να δεις που γίνεται! Στην πραγματικότητα είναι και ο υγιής τρόπος να αγαπάει κανείς. 

Παρδόν; Πώς είπατε; 

Ένα ενήλικας, ένας ολόκληρος άνθρωπος συναναστρέφεται έναν άλλο ενήλικα και ολόκληρο άνθρωπο και περνάνε καλά ο ένας στην παρουσία του άλλου! Γουάου, δεν ξανάγινε! Δεν χρειάζεται να βασανίζεται κανένας, δεν χρειάζεται να στερηθεί κανείς μέρος του εαυτού του. Είναι εφικτό διαφορετικοί άνθρωποι να μην συμφωνούν στα πάντα και παρόλα αυτά να περνάνε ωραία μαζί, αναγνωρίζοντας την διαφορετικότητά τους. 

Δεν χρειάζεται κάποιος να βασανίζεται για να αποδείξει τα συναισθήματά του. Είναι πολύ πιθανότερο η ικανοποίηση που λαμβάνουμε όταν είμαστε μαζί με έναν χαρούμενο άνθρωπο να είναι μεγαλύτερη από όταν είμαστε μαζί με έναν βασανισμένο άνθρωπο, ακόμα και αν βασανίζεται για μας. Οι άνθρωποι που είναι χαρούμενοι τείνουν να είναι πιο δημιουργικοί. Η χαρά είναι αυτοτροφοδοτούμενη, δεν περιλαμβάνει τύψεις, δεν έχει βάρος, ούτε τόκους υπερημερίας. Δεν έχει συμβόλαιο. Απλά ελευθερία!

Η ζωή είναι αρκετά δύσκολη και από μόνη της για να φορτώνουμε επιπλέον ανώφελο βάρος. Θα χρειαστούμε όλες μας τις εφεδρείες για τις πραγματικές δυσκολίες, δεν χρειάζεται να τις δημιουργούμε μόνοι μας από hobby. Αντί να ψάχνουμε για δράματα, για το ποιος μας αδίκησε, μπορούμε απλά να περάσουμε ωραία τη μία και μοναδική ζωή μας. 



Κάντε σήμερα ένα δώρο στους αγαπημένους σας και τους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής σας. Αφήστε τους να είναι χαρούμενοι και περάστε ωραία μαζί τους!




Εμπνευσμένο και αφιερωμένο σε δύο πολύ γενναίους ανθρώπους.

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

We ‘ll always have Parnon

Ο Αύγουστος του 2016 με βρήκε σε ένα ξέφωτο, να φοράω πουλόβερ, μπουφάν, παντελόνι του σκι και ορειβατικά μποτάκια, ξαπλωμένη σε μία ψάθα πάνω σε ξερά χορτάρια, έχοντας για προσκέφαλο ένα σακίδιο πλάτης με χαλασμένο φερμούαρ. Γύρω γύρω έλατα και από πάνω μου ένα αλλιώτικο πέλαγος, ανεπανάληπτο. Το μοναδικό φαινόμενο που δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψεις, ούτε συναισθήματα να περικλύσεις, ούτε αρκετά μάτια να το χορτάσεις, ούτε αρκετός χρόνος σε μία, ή χίλιες ζωές για να βαρεθείς. Ο ξάστερος νυχτερινός ουρανός!

Ο ουρανός ενός βουνού, ο ουρανός μιας νύχτας χωρίς φεγγάρι, που είναι ωστόσο τόσο παράδοξα φωτεινή που μπορεί κανείς να δεί τα πάντα. Όσο συνηθίζει το μάτι στο σκοτάδι, τόσο περισσότερα αστέρια βλέπει. Και αστερισμούς και νεφελώματα και τον γαλαξία της Ανδρομέδας και τον δικό μας υπέροχο Γαλαξία, τον Κύκνο, το Βέλος, και άλλα, και άλλα, και άλλα. Και μετά βλέπει και πράγματα που δεν φαίνονται με το μάτι…

Σε εκείνο το υπέροχο ξέφωτο που θαρρείς πως ο αέρας ήταν ελαφρότερος, το γρασίδι απαλότερο, τα δέντρα πρασινότερα από κάθε άλλο που είχες ποτέ σου βρεθεί με έφεραν τα βήματά μου με αφορμή την 10η Πανελλήνια Συνάντηση Ερασιτεχνών Αστρονόμων που οργάνωσε η Αστρονομική Ένωση Σπάρτης από 29 ως 31 Ιουλίου 2016 στον Πάρνωνα. Η αρχική ιδέα ήταν να ανέβουμε μεγάλη παρέα, δυστυχώς τα καταφέραμε μόνο δύο, αλλά αυτό που δεν καταφέραμε να οργανώσουμε εδώ κάτω, το βρήκαμε εκεί πάνω. Μία μεγάλη χαρούμενη παρέα. 

Αφού μας υποδέχτηκε ο Φαρμακόπουλος, συνελόντι ειπείν η μασκότ της διοργάνωσης, και διευθετήθηκε το χωροταξικό, σαν προσεκτικό λαγωνικό ιχνηλάτησα την περιοχή και διάλεξα δύο δέντρα που θα ήταν το σπίτι μας για το επόμενο τριήμερο, κουβάλησα όλα μου τα υπάρχοντα τα πράγματα μου, ίσιωσα με ένα σκεπάρνι ελαφρώς το χώρο κάτω από το δέντρο μεταφέροντας μαλακό χώμα από την ανηφόρα προς την κατηφόρα την οποία και «μπάζωσα» με πέτρες και κλαδάκια, έστησα την σκηνή, έβαλα το στρώμα, φουσκωτό για πρώτη φορά μετά από 10 χρόνια ύπνου σε carry mat/καταής #πόσολυπάμαιταχρόνιαπουπήγανχαμένα, και με είδε ο Θεός. Μπορεί και να με άκουσε κιόλας! Μετά από τέσσερις ώρες οδήγηση και δύο ώρες μπάζωμα/στήσιμο σκηνής ο μεσημεριανός υπνάκος μπορεί να συνοδευόταν από, να μην το πω ροχαλητό, να το πω ένα θρόισμα που το παίρνει το αεράκι και το ταξιδεύει αέναα στις ρεματιές. Το απόγευμα έφτασε και η Ευγενία με ένα ψυγείο γεμάτο καλούδια, στήσαμε και τη δική της σκηνή και κατεβήκαμε στο ξέφωτο για να ακούσουμε την ομιλία για τις μαγνητικές καταιγίδες από την Δρ. Φιόρη – Αναστασία Μεταλληνού. Ακολούθησε μία εξαιρετική ουρανογραφία μετά μυθολογίας, από τον Θανάση Ευαγγελόπουλο με την ραδιοφωνική φωνή. Δεν θα βαρεθώ ποτέ να τον ακούω να μιλάει για την Κόμη της Βερενίκης – είναι αστείο πως η εκκλησιαστική εξουσία συμβαδίζει από πάντα με την κοσμική εξουσία – και τον Περσέα που έσωσε την Ανδρομέδα, δηλαδή την ψυχή του. 


Blue Snowball
Πηγή εικόνας

Στη συνέχεια ψάχνοντας να βρούμε τηλεσκόπιο να κοιτάξουμε, πέσαμε – εντελώς τυχαία - πάνω στα παιδιά από την Κέρκυρα που μας φιλοξένησαν, μας έδειξαν αντικείμενα βαθέως ουρανού όπως το Lagoon, Μ11, Μ22 και όλη την προπαίδεια του 11 σε αντικείμενα Messier, το Veil (πανωσέντονο και κατωσέντονο), την αγριόπαπια (χωρίς σάλτσα), την Ανδρομέδα, και το εντυπωσιακό blue snowball. Ήμασταν παντελώς άγνωστοι, δύσκολα έβλεπε ο ένας το πρόσωπο του άλλου και όμως μοιραστήκαμε τους ίδιους αστερισμούς, τις σταφίδες, τα φουντούνια. Γιατί πριν να μοιραστούμε αυτά, μοιραζόμασταν το ίδιο πάθος.

Ο βραδινός ύπνος στην σκηνή ήταν ελαφρύς, πουπουλένιος, γεμάτος όνειρα για αστέρια, τηλεσκόπια και… πορσελάνινες τουαλέτες με γάργαρα καζανάκια.




Το Σάββατο ήταν άλλη μία ωραία μέρα με χαλάρωση, φιλική κουβεντούλα, βόλτες στο βουνό όπου συστηθήκαμε με ενδιαφέροντες ανθρώπους και, δεν ξέρω αν το ανέφερα, ύπνο! Πολύ ύπνο. Ο καλύτερος μεσημεριανός ύπνος της ζωής μου. Μικρούλης όμως μωρέ, δύο ώρες μπρούμυτα, δύο ώρες ανάσκελα και δύο ωρίτσες στο πλάι. Όταν επιτέλους ξύπνησα, βγήκα από το σκηνή σαν τον Λάζαρο, τυλιγμένη σε ένα σεντόνι και σέρνοντας τα βήματά μου. Ένας καινούργιος άνθρωπος. Που ήθελε απεγνωσμένα καφέ!

Η απέναντι πλαγιά γεμάτη κατασκηνωτές, σκηνές, κόσμο, πήγαινε – έλα, φίλους μας από την Αθήνα, όπως ο Μάνος, η Δήμητρα και τα παιδιά, αλλά και τα παιδιά από την Κέρκυρα που τα είδαμε πια και στο φως της μέρας, τον Σπύρο, την Αμαλία, τον Θανάση, και τον Βασίλη. Βρήκαμε και τα παιδιά από τον ΣΕΑ και φυσικά δεν γινόταν να μην σταματήσουμε μπροστά στο ινδιάνικο Τίπι που μας ξενάγησαν ο Βαγγέλης και η Κυριακή και να φωτογραφηθούμε και να φορέσουμε το ινδιάνικο βραχιόλι μας. Όλοι τους φιλικοί, αυθεντικοί, δημιουργικοί, «εμπνευστικοί». Άνθρωποι που σίγουρα έχουν/με ελαττώματα και ανασφάλειες, αλλά με το ίδιο μεράκι και άρα πνευματικά συγγενείς. 


Αναμνηστική φωτογραφία

Απολαύσαμε άλλες δύο βραδιές με ενδιαφέρουσες ομιλίες, (μία από τον κ. Σιμόπουλο) και παρατήρηση και, δεν θυμάμαι αν είπα, Ύπνο! Η τελευταία νύχτα ήταν και η καλύτερη, όταν συνειδητοποιήσαμε ότι τελειώνει η εξόρμηση, και προσπαθούσαμε άφωνες, ξαπλωμένες σε μία ψάθα να ρουφήξουμε όλα τα αστέρια μέσα από τα μάτια μας, να στείλουμε το φως τους σε κάθε κύτταρο μας, να το πάρουμε μαζί μας για όταν θα έρθουν τα δύσκολα. Εκεί έχασα και το σκουλαρίκι μου με τον Μικρό Πρίγκηπα. Ίσως και να έφυγε για τον αστεροειδή του. Κάπως έτσι με βρήκε ο Αύγουστος, ντυμένη σαν αρκούδα, γιατί είμαι και κρυουλιάρα, πανάθεμά με! Όμορφη όμως, φτού μη με ματιάσω!

image credit Manos Kardasis



Έχω ξαναπάει στο παρελθόν σε εξορμήσεις ερασιτεχνών αστρονόμων και μαγεύτηκα, οπότε ήξερα περίπου τι θα συναντήσω. Τον συγκλονισμό της διάστικτης αβύσσου τον είχα βιώσει πρώτη φορά στον Γράμμο και άλλαξε τη ζωή μου σε βαθμό που δεν θεωρούσα δυνατό. Όμως όταν ξεκίνησα από την Αθήνα την Παρασκευή είχα έναν στόχο, αναζητούσα έμπνευση. Και βρήκα και άλλα που δεν είχα ζητήσει. Βρήκα χαρά, ομορφιά, ελευθερία και γαλήνη. ΌΛΑ μου φάνηκαν ωραία! Φεύγοντας συγκινημένη, ευχαρίστησα το βουνό για την εμπειρία και τα δώρα που μου χάρισε. 

Ο νυχτερινός ουρανός έχει τη μοναδική ικανότητα να μας κάνει να αισθανόμαστε ολόκληροι και μικροί ταυτόχρονα. Είναι το πάθος μου, η δύναμη που με ενεργοποιεί. H έμπνευσή μου! 






Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

Και πάλι Μουρακάμι

Η σχέση μου με τον Μουρακάμι έληξε μετά το δέκατο βιβλίο του «ο Κάφκα στην ακτή». Δεν ξέρω αν ήταν δέκατο στη σειρά που τα έγραψε, αλλά ήταν δέκατο στη σειρά που το διάβασα εγώ. Το παθαίνω αυτό με τους συγγραφείς που μου αρέσουν, πλακώνω και τους διαβάζω αχόρταγα, άπληστα, ανελέητα.

Για την απομακρυνσή μου από τον Μουρακάμι, δεν έφταιγε κανένας συγκεκριμένα, απλά νομίζω ότι διάβασα αρκετά. Σε όλα τα βιβλία υπάρχει ένα αλλόκοτο παιχνίδι με τα όρια του πραγματικού και απολάμβανα την ισορροπία στην λεπτή γραμμή της πραγματικότητας και του σουρεαλισμού, μου άνοιγε νέα παράθυρα σκέψης, ίσως να με έφερνε και πιο κοντά στην αποδοχή των δικών μου ονειρικών εμπειριών.

Οι ήρωες του βιβλίου είναι ουσιαστικά δύο: ο Κάφκα, ένας δεκαπεντάχρονος που το σκάει απ’ το σπίτι, προτού «εκραγεί», και ο Νακάτα, ένας κάπως λειψός στο μυαλό ηλικιωμένος άντρας που είναι επαγγελματίας αναζητητής χαμένων γάτων. Τους δύο αυτούς διαμετρικά αντίθετους χαρακτήρες ενώνει ένα αόρατο νήμα, που διασχίζει τις δεκαετίες, αλλά και ενώνει τους κόσμους. Γύρω απ’ αυτούς περιστρέφονται και κάποιοι άλλοι άνθρωποι, που έχουν να παίξουν ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο ρόλο στην υπόθεση: Ο ανδρόγυνος βιβλιοθηκάριος Οσίμα, που θέτει τον Κάφκα υπό την προστασία του με το που φτάνει στη μικρή τους πόλη, η δεσποινίς Σαέκι που μοιάζει να είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, ο αινιγματικός Τζόνι Γουώκερ, που φέρνει τον Νακάτα στα όρια της απελπισίας, και ο Χοσίνο, που χωρίς καλά-καλά να το σκεφτεί αποφασίζει να συνοδέψει τον ηλικιωμένο άντρα σ’ ένα ταξίδι αναζήτησης.

"Sometimes fate is like a small sandstorm that keeps changing directions. You change direction but the sandstorm chases you. You turn again, but the storm adjusts. Over and over you play this out, like some ominous dance with death just before dawn. Why? Because this storm isn't something that blew in from far away, something that has nothing to do with you. This storm is you. Somethinginside of you. So all you can do is give in to it, step right inside the storm, closing your eyes and plugging up your ears so the sand doesn't get in, and walk through it, step by step. There's no sun there, no moon, no direction, no sense of time. Just fine white sand swirling up into the sky like pulverized bones. That's the kind of sandstorm you need to imagine"



Το τυπικό μοτίβο των βιβλίων του Μουρακάμι είναι ότι βρίσκεσαι σε ένα κόσμο στον οποίο ισχύουν κανόνες αιτίας και αιτιατού, απλά διαφορετικοί από τον κόσμο που γνωρίζουμε (μαγικός ρεαλισμός), αλλά συμβαίνει ένα μυστήριο που δεν κολλάει και ο ήρωας ψάχνει να βρει στην αιτία του καθώς μαγειρεύει σούπα με μίσο, τα πράγματα γίνονται όλο και πιο μπερδεμένα και στο τέλος βρίσκεται ο λόγος/αιτία, παράλογη μεν, αιτία δε και αναγνώστης και ήρωας επιστρέφουμε ο καθένας στη δική του πραγματικότητα. Αλλά αυτή τη φορά το παράκανε. Από τη σελίδα τριακόσια και μετά δεν έβγαινε κανένα νόημα. Με πείσμα διάβασα ως το τέλος – που ήρθε απότομα, όταν απλά γύρισα μία σελίδα και δεν υπήρχε τίποτα από πίσω – μπας και επανέλθει στο ρεαλισμό, αλλά σε αυτό το βιβλίο μένεις μέχρι το τέλος σε ένα μέρος που δεν βγάζει νόημα. Απαράδεκτο ακόμα και για μένα.  Ίσως επειδή στην παρούσα φάση έχω ανάγκη μία στέρεη πραγματικότητα να επιστρέφω τελικώς… Στο αυτό το βιβλίο (νομίζω ότι) δεν υπήρξε κάτι τέτοιο και τσατίστηκα πολύ!

Στο «Κουρδιστό Πουλί» ο ήρωας κατεβαίνει σε ένα πηγάδι και μένει κλεισμένος εκεί για μέρες. Μου πήρε ένα χρόνο να καταλάβω τι σημαίνει η κατάδυση στο σκοτεινό πηγάδι.
«Εδώ λοιπόν, σ' αυτό το σκοτάδι με την παράξενη σπουδαιότητά του, οι αναμνήσεις μου άρχισαν ν' αποκτούν μια δύναμη που δεν είχαν ποτέ πριν. Οι αποσπασματικές εικόνες που αναβίωναν μέσα μου ήταν κατά μυστήριο τρόπο πολύ ζωηρές και λεπτομερείς, σε σημείο που να νομίζω ότι θα μπορούσα να τις αγγίξω με τα χέρια»



Ίσως το αγαπημένο μου βιβλίο του να είναι ο «Ο άχρωμος Τσουκούρου Ταζάκι και τα χρόνια του προσκυνήματος του». Αυτό που προτείνει ο Μουρακάμι στο αναγνώστη για τις προσωπικές του αναζητήσεις είναι να βουλιάξει στην ανυπαρξία για να εκτιμήσει την ύπαρξή του, να βιώσει το απόλυτο χάος για να βρει την αρμονία. Λίγο ανορθόδοξη, αλλά αποτελεσματική τεχνική, θα προσθέσω εγώ.


Ουφ, τελικά μου αρέσουν τα βιβλία του Μουρακάμι, ο τρόπος γραφής του, το παράδοξο και αλλόκοτο μέρος της πραγματικότητας που σε ταξιδεύει, αλλά προς το παρόν ότι έχω ήδη διαβάσει μου είναι αρκετό. Δεν φταίει αυτός, θέλω απλά να μείνω λίγο μόνη μου να διαβάσω … Καζαντζάκη!