Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

H μέρα που σταμάτησε ο χρόνος



"Όχι, ο χρόνος δεν γιατρεύει όλες τις πληγές. Ο Χρόνος είναι η Πληγή.." 

Εlke Ηeidenreich



Στο πένθος ο χρόνος διαχωρίζεται σε σημεία προ και μετά του γεγονότος μηδέν. Σε ένα σύμπαν πριν και μετά. Σε δύο σύμπαντα που απέχουν όσο ο ουρανός από τη γη. Μετά από εκείνη τη στιγμή τίποτα δεν είναι το ίδιο. Αλλάζει όλος ο κόσμος. 

Υπάρχουν αναμνήσεις από γεγονότα του «πριν», λόγια, λέξεις, πράξεις, συναισθήματα. Δεν είναι μόνο ένα το πρόσωπο που δεν υπάρχει πια όπως το ξέραμε. Δεν είναι μόνο εκείνος που ταξίδεψε. Είμαι και εγώ και εκείνοι που μείναμε πίσω. Θυμάμαι πώς ήμουν. Δεν είμαι πια. Είμαι μια άλλη. Σαν να ανοιγόκλεισα τα μάτια και να βρέθηκα ξαφνικά σε ένα άλλο σύμπαν. Που δεν βγάζει νόημα. Που δεν είναι δυνατόν να υπάρχει. Παράδοξο. Διαιρέθηκαν τα πάντα με το μηδέν και ακυρώθηκαν. Η ομορφιά στον κόσμο δεν έχει πλέον κανένα νόημα, κανένα λόγο ύπαρξης. Όλα τα άλλα συμβαίνουν σαν να είναι κανονικά. Οι άνθρωποι ζουν σαν να είναι όλα κανονικά. Δεν βλέπουν ότι δεν είναι; Δεν βλέπουν την παραδοξότητα; Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει κόσμος με τέτοια απουσία;


(Yesterday, Beatles, τραγουδάω εγώ)


Παραδόξως όμως ο χρόνος κυλάει. Δηλαδή, ας πούμε ότι κυλάει. Μετράω 3 ημέρες, 15 ημέρες, 96 ημέρες, 600 μέρες και ακόμα δεν καταλαβαίνω πως είναι δυνατόν. Έχω συνείδηση του εαυτού μου σε χρονικές στιγμές μετά του γεγονότος μηδέν. Του καινούργιου εαυτού μου. Ο παλιός που γέλαγε εύκολα και ήταν αθώος και ξένοιαστος χάθηκε. Και όσο απομακρύνομαι χρονικά από το γεγονός, δεν συμβαίνουν και συνταρακτικές αλλαγές. Δεν απαλύνεται τίποτα. Φυσικά δεν είναι δυνατόν να είσαι όλη την ώρα μέσα στη θλίψη. Είναι βιολογικά αδύνατον. Υπάρχουν μηχανισμοί άμυνας. Ξεχνιέσαι, ασχολείσαι με διάφορα. Αλλά το μηδέν είναι πάντα εκεί. Όταν μένεις μακρυά από το μηδέν υπάρχει η ψευδαίσθηση της κανονικότητας. Όταν πλησιάζεις στο μηδέν, όλα παραμορφώνονται. Ο χρόνος μετά, εμπεριέχει αιώνια το μηδέν. 

Ωστόσο όταν καθαρίζει η όρασή μου από τα χιόνια των ασήμαντων πραγμάτων που καταδυναστεύουν τη ζωή μας, αξιολογώ τα σημαντικά, τα δυνατά, τα πολύτιμα και τα αληθινά. Έτσι διακρίνω εκτός από το μηδέν και κάτι ακόμα. Κάτι από το οποίο προσπαθώ να κρατηθώ. Ότι τα αληθινά πράγματα βρίσκονται έξω από τον χρόνο, υπάρχουν από πάντα. Κάποια στιγμή στη ζωή μας, η μοίρα και ο καιρός ορίζουν να διασταυρωθούμε, επιλέγουμε να τα γνωρίσουμε και μας κατακτήσουν και μετά από αυτό υπάρχουν σε ένα ατέρμονο Τώρα, ακόμα και αν δεν βρίσκονται σε αυτόν τον κόσμο. Η αιωνιότητα και η Αγάπη, βρίσκουν απάντηση έξω από τον χρόνο... 



Να λείπεις- δεν είναι τίποτα να λείπεις. 

Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει, 

θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα 

που γι' αυτά έχεις λείψει, 

θα 'σαι για πάντα 

μέσα σ' όλο τον κόσμο.



Γ. Ρίτσος «Γειτονιές του Κόσμου»


Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Supergirl

Βγήκα έξω απόψε με τα ακουστικά στα αυτιά να περπατήσω στο δροσερό βράδυ. Πρέπει να περπατάω μετά το χειρουργείο λέει γιατί πρέπει να ενεργοποιηθεί το λεπτό έντερο. Αυτό είναι κωδικός για το «πετάξαμε τα έντερα μέσα στην κοιλιά όπως - όπως και σε κλείσαμε, οπότε μέχρι να πάρει μπροστά το λεπτό έντερο εσύ θα πρήζεσαι και θα φουσκώνεις σαν μπαλόνι, εκτός και αν περπατάς #χαμογελάκι». Κανένα πρόβλημα. Ξέρετε πόσο εύκολα μπερδεύεται η αντεριά όταν φτιάχνεις κοκορέτσι;

Στο ραδιόφωνο παίζει το supergirl των Reamon που μέχρι και πρόσφατα θα μπορούσα να πω ότι ήταν ο ύμνος μου  “Super girls don’t cry, super girls just fly”! Εγώ ήμουν αυτό το supergirl που άντεχε, που δεν κουραζόταν ποτέ, που μετακινεί τα έπιπλα, που είναι υπεράνω και πολιτισμένη στις προσβολές, που όταν κάποιος που έχει ευεργετήσει, στρέφεται εναντίον της με αχαριστία αυτή λέει "δεν πειράζει" και φεύγει πετώντας. Που δεν θέλει βοήθεια, που τα κάνει όλα μόνη της, που είναι πάντα γελαστή, ψύχραιμη και δυνατή! 







Απεταξάμην! Και τινάζω και την σκόνη από πάνω μου

Μετά το χειρουργείο (έκανα ένα μεγάλο χειρουργείο στην κοιλιά) αναγκάστηκα να παραδεχτώ ότι ΔΕΝ είμαι supergirl. Οϊμέ! Το πρώτο δείγμα ήταν που δεν ήμουν ικανή να κάνω εγχείρηση στον εαυτό μου – dah – και έπρεπε να βασιστώ στον χειρούργο ότι θα μου την έκανε σωστά. Όταν συναντηθήκαμε έξω από το χειρουργείο, εγώ ξαπλωμένη στο φορείο με το σι θρού ρομπάκι να είμαι ανήσυχη, μου είπε «μη φοβάσαι, έχεις εμένα»! Πώς να του πω τώρα «εσένα είναι που φοβάμαι γιατρέ»; Έκατσα και μου το έκανε το χειρουργείο και μετά εκτός από τους πόνους, το επίσης οδυνηρό ήταν ότι βασιζόμουν σε άλλους για βασικές μου ανάγκες. Εντάξει μέσα στο νοσοκομείο δεν μπορούσα ούτε το νερό από το κομοδίνο να πιάσω, ούτε να το θυμάμαι δεν θέλω. Μιλάω για μετά, για το σπίτι. Βασιζόμουν σε άλλους να στρώνουν το κρεβάτι, να βάζουν τα πιάτα στο και από το πλυντήριο, να φτάνουν τα ψηλά ντουλάπια, τα χαμηλά ντουλάπια, να μου κάνουν αλλαγή στις γάζες, να κουβαλάνε οτιδήποτε είχε βάρος πάνω από ένα ποτήρι, να σηκώνουν από κάτω οτιδήποτε μου έπεφτε από τα χέρια, να μου πλένουν και να μου σιδερώνουν τα ρούχα, να με βοηθάνε να φορέσω τη ζώνη για να στηρίζεται κοιλιά και πλάτη, να με πηγαίνουν με το αυτοκίνητο στον γιατρό. Τα ηλεκτρικά μπαντζούρια πάντως, ε! Μόνη μου πατάω το κουμπί και κατεβαίνουν!

Super Nantia


Αυτή η εικόνα απέχει παρασάγκας από το supergirl όμως. Αμ, η ψυχραιμία; Ανύπαρκτη. Και κλάμα η κυρία. Πολύ περισσότερο από όσο συνήθως. Αλλά τελικά ξέρεις κάτι;

Δεν με νοιάζει!

Μεγάλο σχολείο ο πόνος. Σε κάνει να καταλαβαίνεις ποια πράγματα έχουν πραγματικά σημασία και αξία σε αυτή τη ζωή. Εύκολα το λέμε νοητικά, ότι δεν πρέπει να σκοτιζόμαστε για μικροπράγματα, αλλά όταν θα γίνει η στραβή στη δουλειά θα πάρεις ανάποδες πριν προλάβεις να πεις κύμινο. Θα θυμώσεις στο φανάρι, στην ουρά για τα τυριά, στην τράπεζα. Και τα πράγματα που έχουν στ’ αλήθεια σπουδαιότητα θα περιμένουν σε μια γωνίτσα να τα θυμηθείς. Μόνο που όταν πονάς οι προτεραιότητες τείνουν να αναθεωρούνται και αυτό που ήταν πολύ σημαντικό για σένα – κοίτα να δεις – δεν είναι πια! 

Δεν με νοιάζει που δεν είμαι η παντοδύναμη βασίλισσα της τελειότητας. Δεν με νοιάζει να εμπλακώ σε αντιπαραθέσεις που δεν θα αποφέρουν τίποτα. Τα κρατάω τα χρυσά μου τα λογάκια. Ούτε θα προσπαθήσω να πείσω κανέναν για τις καλές μου προθέσεις. Α, και να ξέρετε ότι είμαι άνθρωπος με ελαττώματα, πάθη και ζηλεύω. Επίσης αφού δεν είμαι supergirl δεν χρειάζεται να τα ανέχομαι όλα. Και όταν χαμογελάω και πολύ και το παίζω ψύχραιμη ενώ θα έπρεπε να είμαι θυμωμένη, να ξέρεις ότι με έχεις χάσει. Μουα-χα-χα-χα! Φλερτάρω με την ελευθερία των κινήσεων που έχει ένας άνθρωπος που δεν τον νοιάζει τι γνώμη έχουν οι άλλοι για αυτόν. Πώς δεν το είχα πάρει χαμπάρι τόσο καιρό; Ούτε χρειάζεται να αρέσω σε όλους, ούτε καν στους περισσότερους. Και με αυτούς με τους οποίους ταιριάζουν τα χνώτα μας και συνεννογιόμαστε αγαπάω τα ελαττώματά τους, όπως αγαπάνε και αυτοί τα δικά μου. Όπως αγαπάω και εγώ τα δικά μου. 

Γυρίζοντας από το περπάτημα στο ραδιόφωνο είχε το Personal Jesus. Πολύ καλύτερα εδώ. 




Νοητικά το αναζητούσα από πάντα, αλλά αυτή η αλλαγή έγινε βιωματικά και την εφαρμόζω από το χειρουργείο και μετά. Ελπίζω να μου κρατήσει. Το μόνο θέμα είναι ότι μέχρι να επαναλειτουργήσει κανονικά το έντερο, δεν κλάνω! Και αυτό είναι το μοναδικό κοινό χαρακτηριστικό που έχω με ένα καθώς πρέπει supergirl.






Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Πριν

Υπάρχει μια υπέροχη μυστηριότητα όταν πέφτει το σκοτάδι και δεν έχουν ανάψει ακόμα τα φώτα του δρόμου. Είναι πιο ωραίος ο κόσμος τότε. Που ίσως να σκοτείνιασε απότομα από μια καταιγίδα που έρχεται όλη μέρα, αλλά ακόμα δεν έφτασε. Και έτσι δεν το έμαθαν ούτε οι λάμπες για να ανάψουν.

Στο βάθος αστραπές και μπουμπουνητά. Μια τέτοια στιγμή κάθομαι στη βεράντα, με ένα ανοιξιάτικο πουλόβερ και περιμένω την πρώτη στάλα της βροχής από στιγμή σε στιγμή...



Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Αισθήσεις και (κυρίως) παραισθήσεις

«Κάντε της μια πεθιδίνη», ήταν τα πρώτα λόγια που άκουσα μετά την χειρουργική επέμβαση, μέσα στο λήθαργο και τον πόνο μου, που αν το κάτω άκρο της κλίμακας είναι ο αφόρητος και το πάνω η αναισθησία, έπαιρνα άριστα με τόνο! 

Δεν ξέρω με ποιες υπεράνθρωπες δυνάμεις έχει εξοπλίσει η φύση τον γυναικείο οργανισμό ώστε την ώρα της ανάγκης να μπορεί να ανταπεξέλθει σε υπερφυσικές απαιτήσεις, πάντως ενεργοποιήθηκαν και σε μένα και έτσι με απόκοσμη γενναιότητα κατάφερα και γύρισα στο δεξί πλευρό για να αποκαλύψω στη νοσοκόμα το τρυφερό μου κωλομέρι! Γυμνή ούσα, αμέσως ένιωσα την ανακουφιστική σουβλιά της σύριγγας που μου απέσπασε την προσοχή από τον ολοκληρωτικό πόνο της ανοιγμένης και ραμμένης μου κοιλιάς και τον μετέφερε στον οξύ, αλλά βραχύ μιας παυσίπονης ένεσης. Η πεθιδίνη κατατάσσεται στα οπιούχα φάρμακα με ισχυρή αναλγητική δράση, λέει. Ναι, καλά. Ο πόνος δεν πέρασε, απλά τον έγραψα στα αρχίδια μου, και έτσι, χωρίς να με νοιάζει, εκεί μέσα στο δωμάτιο της ανάνηψης, το έκοψα πάλι στον ύπνο. 



To επόμενο που θυμάμαι είναι να βρίσκομαι ξαπλωμένη πάνω σε ένα ιπτάμενο χαλί και να πετάω σαν υπερφυσικό τζίνι με καθετήρα. Πετούσα ανάσκελα στους μεγάλους διαδρόμους, γλιστρώντας απαλά, κάτω από φώτα και ψευδοροφές. Περνούσα κάτω από μικρούς ήλιους με εκτυφλωτικό, εμετικό φως ενώ αριστερά και δεξιά της τροχιάς μου υπήρχαν ανοιχτές πόρτες σε άλλους κόσμους. Μία οδηγούσε σε ένα απέραντο λιβάδι, με παπαρούνες, μικρές πράσινες μολόχες και λευκά μανιταράκια που ξεφύτρωναν πλοπ πλοπ μπροστά στα μάτια μου. Τι ωραία λιακάδα, τι ζεστασιά, πόσο όμορφος είναι ο κόσμος! Η επόμενη πόρτα είχε μέσα μια μεγάλη παιδική χαρά με γύρω-γύρω-όλοι και κάτι πράσινα ανθρωπάκια να έχουν πιαστεί και να στριφογυρνάνε. Περνώντας απ’ έξω τους έβλεπα που τρέχανε να αρπάξουν τις λαβές, φορώντας στα πρόσωπα τους κάτι άσπρα σαν αναπνευστήρες και κάσκες σκουφάκια. Ω, ναι, βρέθηκα σε άλλο πλανήτη και αυτοί είναι οι επιστήμονες που κάνουν πειράματα. Τώρα βγάζει νόημα! 


Αριστερά και δεξιά αφήνω και άλλες πόρτες που δεν μπορώ να δω τι έχουν. Στον μυστηριώδη διάδρομο μια άσπρη χήνα διασταυρώνεται με το χαλί μου και μου χαμογελάει. Προσπάθησα να γυρίσω το κεφάλι μου, αλλά άρχισαν να λιώνω μέσα στο μαγικό χαλί και να ζαλίζομαι, άτιμες αναταράξεις. Μάλλον σε αυτόν τον πλανήτη τίποτα δεν είναι όπως νόμιζα. Αυτά που ήξερα, να τα ξεχάσω. Κάποιος – ο Θεός κατά πάσα πιθανότητα - φώναξε από τα μεγάφωνα το όνομά μου. 

Ώχου, τι φωνάζει; 

Και ενώ το χαλί σπινιάρει και παίρνει στροφή προς τα δεξιά, βλέπω δύο πλάσματα, άγγελοι κατά πάσα πιθανότητα, να έρχονται προς το μέρος μου, ένας άντρας και μια γυναίκα. Ώπα, κάτι δεν πάει καλά. Τους βλέπω και ζαλίζομαι. Εντάξει, δεν μπορώ να κουνηθώ, δεν μπορώ να ελέγξω την αναγούλα μου και δεν μπορώ να σηκωθώ. Μπορώ όμως να στρίψω! Χα! 

Πλούφ! Πάρε μια ρουκέτα στα πόδια τους. Με αγάπη. #Καρδούλες, #χαμογελάκια, #σαλάκια. 

Μωρέ, να βάλω και τις φωνές; Και δεν τις βάζω; Μάλλον τη στιγμή που ξερνούσα, χωρίς να το καταλάβω και σίγουρα χωρίς τη συναίνεσή μου, κάποιος ταχυδακτυλουργός πρέπει να με έκοψε στα δύο. Έτσι νιώθω τουλάχιστον. Ας ουρλιάξω λοιπόν! Ισχυρό παυσίπονο η πεθιδίνη, λέει. 

Το μαγικό χαλί τραβιέται προς τα πίσω, προς τον διάδρομο με τις πόρτες, αλλά πάει με την όπισθεν και εγώ πονάω, πονάω, πονάω… Αλλά δεν με νοιάζει! Η άσπρη χήνα με μαλώνει, μου λέει να μη φωνάζω γιατί τους τρόμαξα όλους. 

«Ευχαριστώ για την πληροφορία κυρία χήνα», σκέφτομαι. «Να μου και αν σας τρόμαξα, να μου και αν δεν σας τρόμαξα!» 

Βλέπω τη χήνα και να πράσινα ανθρωπάκια να με κοιτάνε περίεργα, πιθανότατα εξ αιτίας της ακούσιας ρουκέτας και των ουρλιαχτών, λιώνω λίγο περισσότερο μέσα στο χάλι μου και φεύγω πετώντας αγέρωχα προς το ασανσέρ. Μαζί μπαίνουν και οι μάλλον άγγελοι. 

Βγαίνουμε σε έναν άλλο χώρο, λιγότερο φωτεινό, το χαλί παρκάρει δίπλα σε ένα κρεβάτι και κάποιος μου λέει ότι πρέπει να μεταφερθώ. Επιστρατεύω τις υπερφυσικές μου δυνάμεις, με τραβάνε, και μέσα στην κομψότητα εγκαταλείπω το μαγικό μου χαλί μαζί με μια πλεξούδα ορούς, σακουλάκια, παροχετεύσεις και το λώρο του καθετήρα. Το χαλί μου φεύγει τσουλώντας προς την πόρτα. Έχει και ροδάκια και το σπρώχνει ένας κύριος. Με πληγώνει αυτός ο αποχωρισμός… 

Και τώρα στο κρεβάτι. Για πότε βρέθηκα με ρούχα, ένα ωραιότατο, τεράστιο, διχτυωτό βρακί και μια – αυτή ήταν κανονική – νυχτικιά, ούτε που το κατάλαβα. Οι σακούλες με τα διάφορα υγρά που μπαίνουν, ή βγαίνουν από το σώμα μου, ωραία τοποθετημένες τριγύρω, αλλά δεν με νοιάζει. Το μόνο που μπορώ να κουνήσω χωρίς να ουρλιάξω, ή να ξεράσω είναι τα φλέφαρά μου. Τα κλείνω λοιπόν και το κόβω και πάλι στον ύπνο. 


Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Το κρέας

Καθόταν εκεί και του χαμογελούσε. Στα μαργαριταρένια δοντάκια της φώλιαζαν άστρα, κι ανοιξιάτικα πουλιά. Φασιανοί. Κάποτε ήταν ένα εντυπωσιακό, καλλίπυγο πτηνό, από αυτά που βλέπει κανείς στις ξεθωριασμένες γκραβούρες που κοσμούν το ηλιόλουστο δωμάτιο του απογευματινού τσαγιού σε ένα μέτριο σπίτι στο Γιορκσάιρ, ή στις ζωγραφισμένες, λεπτεπίλεπτες, κινέζικες πορσελάνες στο σετ κυνηγίου. Πάει όμως! Ένα μπαρουτοκαπνισμένο «μπαμ», και ο καταπράσινος λαιμουδάκος, έγυρε στο δροσερό γρασίδι. Ματαιότης, ματαιοτήτων... 

Οι θεληματικοί της μασητήρες, άλεθαν και πολτοποιούσαν το καλοψημένο φιλετάκι του φασιανού εμβαπτισμένο σε παλαιωμένο, γλυκό κρασί, αρωματισμένο με αποξηραμένο φασκόμηλο, αφρό νεροκάρδαμου και μικροσκοπικές πέρλες καρπουζιού. Η αριστοκρατική της φυσιογνωμία δεν θα είχε δυσκολία να διαχειριστεί το ελάχιστο προβληματάκι της σκληρότητας του κρέατος. Είχε καταφανώς παραψηθεί. Η ροδοκόκκινη εστία που φιλοξενούσε το επαγγελματικό τηγάνι, υπήρξε υπερβολικά ενθουσιώδης, σε αντίθεση με τον καταξιωμένο, πολυβραβευμένο σεφ, που ήταν άκεφος καθώς απόψε βίωνε μια ανεπάντεχη κοιλιακή διαταραχή που τον ανάγκαζε να περνάει αρκετό χρόνο εκτός κουζίνας. 

Το άριστης ποιότητας κρέας ήταν ωστόσο περήφανο τσαρούχι και η εμβληματική της κουφάλα πάντα πρόθυμη να φιλοξενήσει χαρούμενους επισκέπτες, στέκονταν αξιοπρεπώς στο ύψος της απέναντι στην Αυτού Μεγαλιότητα τον τρίτο γιο του έκπτωτου μονάρχη του δουκάτου της Σαβοϊας, όγδοο στην σειρά διαδοχής ενός χρυσοποίκιλτου, υπέρλαμπρου και πολύφερνου θρόνου που έχει πάψει να υφίσταται από το 1973, αλλά εξακολουθούσε να παράγει γοητευτικούς και κοσμικούς διαδόχους. Με κάθε εύγευστη, ευγενική μπουκιά, οι μαριναρισμένες ίνες του ένοχου, πλην ανύποπτου πουλερικού εισέρχονταν βαθύτερα στα πονεμένα της ούλα, προξενώντας της γνησίως αύξουσα ταλαιπωρία. 

Όταν παραδόξως ο πρίγκηψ ξεστόμισε ένα χαριτωμένο αστείο, δεν άντεξε να μην χαμογελάσει και η ίδια και ο σφηνωμένος φασιανός. Το κατάλαβε στο σκοτεινό του βλέμμα που συννέφιασε αμέσως μετά. Διήρκεσε ελάχιστα, αλλά η συμφορά είχε συντελεστεί ανεπίστρεπτα. Το ξάφνιασμα ακολούθησε μια ευγενική δικαιολογία του αριστοκρατικού σφριγηλού οπισθίου, εγκαθιδρυμένου με κόπους και ιδρώτα σε υψηλής απόδοσης μοντέρνο ελλειπτικό μηχάνημα, καθώς ο αναπάντεχα απελευθερωμένος φασιανός κατεδίωξε τον όγδοο διάδοχο, παίρνοντας εκδίκηση για τα αμέτρητα κυνήγια των εκάστοτε αριστοκρατών στους απανταχού φασιανούς.






Φασιανός Αλέκος (1935 )
Βόλτα σχολική, 1982
Χαλκογραφία , 120 x 79 εκ.
Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλέξανδρου Σούτζου

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Δύο σελίδες

Πέμπτη απόγευμα

Μόλις έλαβα ένα mail από τον δάσκαλο της δημιουργικής γραφής που έλεγε να έχω μαζί μου ένα κείμενο δύο σελίδων στην πρώτη συνάντηση. Με προειδοποίησε να μη φέρω μυθιστόρημα. Ότι το έχω το μυθιστόρημα έτοιμο και το παίζω μετριόφρων και πηγαίνω σε μαθήματα δημιουργικής γραφής για την πλάκα μου… 

Πάντως είμαι πολύ χαρούμενη που επιτέλους θα σπουδάσω τη γραφή. Τη συγγραφή την φαντάζομαι πολύ ρομαντικά. Να κάθομαι σε ένα γραφείο, μπροστά στο παράθυρο με θέα το βουνό φορώντας απαλές φόρμες, με έναν ζεστό καφέ σε απόσταση ενός χεριού, τζαζ μουσική υπόκρουση, κάποιο αρωματικό κεράκι αναμμένο και έξω να βρέχει. Μονότονα! Το τέλειο περιβάλλον, ώστε η έμπνευση να ρέει αβίαστα και οι σελίδες να γεμίζουν η μία μετά την άλλη. Όχι ωραιοποιήσεις, αληθινά πράγματα. Όλα όσα μου μιλάει συνέχεια το κεφάλι μου, να τα γράψω. Αυτό που διαβάζω και χάνομαι, που γίνομαι ένα με τον ήρωα του μυθιστορήματος, θέλω να το αναπαράγω και εγώ. Πρέπει να γίνεται. Νομίζω ότι γίνεται. Γίνεται για μένα εννοώ. 

Το ίδιο ενθουσιασμένη ήμουν και την πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο. Είχα περάσει Φυσική, το όνειρο μου από παιδάκι θα γινόταν πραγματικότητα. Μετά από πολύ κούραση και διάβασμα, ήμουν επιτέλους φοιτήτρια και περίμενα να αρχίσω τα σοβαρά πράγματα επιτέλους. Να δημιουργώ, να μαθαίνω, να διαβάζω το δίχως άλλο. Η σχολή ήταν ένα γιαπί, τη μέρα που επιτέλους έκανα εγγραφή στο πρώτο εργαστήριο και μπερδεύτηκα στους διαδρόμους άνοιξα μια πλαϊνή πόρτα στο κενό και πήδηξα ένα μέτρο πάνω σε ένα καρούλι και μετά στα χώματα από κάτω, ενώ το ημιυπόγειο διαμέρισμα που έμενα στου Ζωγράφου, πλημύρισε 2 φορές τον πρώτο χρόνο – τι γλυκιά ανάμνηση, τι ωραία χρόνια! Οι συνθήκες στη σχολή μου κόψανε τα φτερά. Το ίδιο φοβάμαι ότι θα πάθω και τώρα. Αυτό που τόσο πολύ λαχταράω, το ίδιο πράγμα το φοβάμαι ταυτόχρονα. Το τρέμω! 

Αυτό που με αγχώνει περισσότερο είναι ότι ενώ μπορώ να γράψω ημερολόγιο, μπορώ να μιλήσω σε πρώτο πρόσωπο για μένα, δεν μπορώ να μιλήσω σε τρίτο. Δυσκολεύομαι να μιλήσω για κάποιον άλλο. Είναι μεγάλη ευθύνη να μιλάς εξ ονόματος κάποιου άλλου ανθρώπου. Εδώ οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να μιλήσουν για λογαριασμό τους. Δεν θα διατυπώσουν ποτέ αντίρρηση στο αφεντικό, ας πούμε, που θα ζητήσει να φυτρώσουν αύριο στους αγρούς κόκκινες παπαρούνες. Δεν θα τολμήσουν να πουν ότι αυτό δεν γίνεται γιατί απλά δεν είναι Απρίλιος. Δεν θα τολμήσουν να πουν ότι δεν είναι αποκλειστικά δική τους ευθύνη, βασικά είναι ευθύνη μόνο των καιρικών συνθηκών. Ε, σε αυτούς εγώ θα πρέπει να δώσω φωνή. Είμαι υπεύθυνη για τη φωνή που θα βγάλουν. Και αν δεν τους τη δώσω καλά; Και αν είναι πολύ αργά; Και αν το έχω χάσει; Τί τα ‘θελα εγώ αυτά τα δημιουργικά γραψίματα….


Σάββατο πρωί

Περνάω το πρώτο μου σαββατοκύριακο εδώ και μήνες που είναι ελεύθερο. Όλο το μήνα διάβαζα ασταμάτητα και τώρα δεν έχω εργασία να παραδώσω, δεν έχω διάβασμα σημειώσεων, δεν έχω υποχρεώσεις, γκλουπ! Ένα μεθυστικό μείγμα ελευθερίας και ψυχαναγκαστικού συνδρόμου στέρησης καθηκόντων. Και δεν ξέρω τι να πρωτο-κάνω. Να διαβάσω την στοίβα με τα καινούργια μου βιβλία, να πάω για περπάτημα στο βουνό, να δω τους φίλους μου, να πάω σε συναυλία, να πάω για καφέ, να δω ταινία, να πάω θέατρο. Τι να διαλέξω, τι; 

Ωραία, ας καθίσω στον καναπέ να κοιτάζω τα σύννεφα να αλλάζουν σχήματα στον ουρανό και να μην κάνω τίποτα!



Κυριακή βράδυ

Είμαι πτώμα. Δεν έβαλα κώλο κάτω δυο μέρες τώρα. Τα σχέδια της συννεφοσκόπησης ανετράπησαν εύκολα, γιατί είχαν το κέντρο βάρος τους ψηλά. Με το που χτύπησε το τηλέφωνο για πρόταση για έξοδο, έγινα καπνός σαν σκύλος που τον αμολήσανε στο πάρκο μετά από μία εβδομάδα εγκλεισμού. Γιούχου! (τρέξιμο γύρω-γύρω, κατούρημα σε όλα τα δέντρα!) Ευχαριστημένη και ξεθεωμένη κοιτάζω την οθόνη, τον κέρσορα να αναβοσβήνει απειλητικά! Σε ανύποπτες στιγμές, πχ στην τουαλέτα μου έρχονται ένα σωρό πράγματα, ασταμάτητα, αλλά όταν πρέπει να την πιάσω την έμπνευση από τα μαλλιά να γράψω κάτι για άσκηση, τζίφος.

Ξέρεις κάτι; Τι και αν είμαι φοβισμένη, τι και αν δεν μπορώ να ελέγξω τι θα με βρει αύριο, θα επιλέξω αυτό που είναι στο χέρι μου να είναι ο πραγματικός μου εαυτός. Αυτό που έχω στο μυαλό μου θολό και συγκεχυμένο και θέλω να το κάνω πραγματικό. Είμαι έτοιμη για πολλά λάθη. Και σκοπεύω να τα ευχαριστηθώ όλα! Αυτός ο δρόμος είναι εκεί, και ας μην ξέρω που θα με βγάλει και ας μην ξέρω τι μαθήματα θα πάρω, και ας μην ξέρω ποιος ταξιδιώτες θα γνωρίσω. Είναι ένα εισιτήριο σε μια περιπέτεια χωρίς χάρτη σε κάτι καινούργιο και άγνωστο. Είναι λίγο δύσκολο να το αποδεχτώ, ότι δεν ξέρω τίποτα από πριν και ότι θα πρέπει να αφήσω τον έλεγχο και εγώ δεν ξέρω που, ή σε ποιον. Αλλά τελικά υπερισχύει ο ενθουσιασμός! Όπως τότε που από ανυπομονησία δεν κοιμήθηκα το βράδυ πριν πάμε με το Δημοτικό σχολείο εκδρομή στο Μεσολόγγι και τονίζω τις λέξεις Δημοτικό και Μεσολόγγι για να καταδείξω ότι είναι δυνατόν να ενθουσιαστώ πολύ εύκολα. 

Αύριο λοιπόν! Πηγαιμός… 





Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2017

Μαδριγάλι που γράφτηκε χειμώνα καιρό


Στα μύχια βάθη της θαλάσσης
Στη νύχτα των μακρών δελτίων,
Σαν άλογο που ετρόχαζε αίφνης
Σωπαίνει φρέσκο το όνομά σου


Στους ώμους σου, άχ προστάτεψέ με,
Στα κάτοπτρά σου βγές νυχτέρια
Και φύλλινη μονάξια δώς μου
Από της ράχης την ισκιάδα

Το στόμα σου φιλιά ντυμένο
Και από τους χωρισμούς φευγάτο
Το στόμα δώσε μου το φίνο
Τερπνό λουλούδι της φωταύγειας

Από μακριά πολύ μακριά, από
Λησμόνια σε  λησμόνια οι ράγιες
Μαζί μου μένουν – της βροχούλας
Κραυγή που υφαίνει η εσπέρα η μαύρη

Το μίτο εσύ θα βρείς της νύχτας,
Τη γκαρνταρόμπα της σαν βγάζει
Η αυγή τους ουρανούς με αστέρια
Γιομάτα ανέμους που φτυαρίζουν

Το βλέμμα μου σκεπάζει απούσα
Η σκιά η βαθιά της θύμισής σου
Παρούσα πάλι μου ξεσκίζει
Στα στήθη την γυμνή καρδιά μου

                                    Madrigal escrito en invierno
                                    P. Neruda






Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Η απατηλή λάμψη της κανονικότητας

Χτυπάει η καρδιά μου ακανόνιστα, πεταρίζει το στήθος μου στη μέση του στέρνου. Σηκώνομαι και πίνω λίγο νερό και κατεβάζω μερικά φουντούνια. Το συναίσθημα παραμένει εκεί. Κάτι πεταρίζει κάτω από την μπλούζα μου και έχω πανικοβληθεί. Όλα φαίνονται να πηγαίνουν σκατά και όλα βγαίνουν εκτός ελέγχου. Έναν έλεγχο που όταν κινείσαι πάνω σε παγοπέδιλα σε μια ολισθηρή πλαγιά ξέρεις ότι κινδυνεύεις ανά πάσα στιγμή να χάσεις.

Παραγγέλνω ένα διπλό με πάγο, στο μπαρ το ναυάγιο. Και κοιτάζω πίσω τη ζωή μου. Πώς ξεκίνησε σαν Θούριος και πως κατέληξε μοιρολόι. Εντάξει, δεν κατέληξε ακόμα, αλλά τη στιγμή που τσουλάς με τα μούτρα στον πάγο, ροβολώντας την πλαγιά, δεν ελπίζεις να την γλιτώσεις. 

Η διάγνωση είναι, βάλε ότι θέλεις. Η στιγμή που βλέπεις ένα τοίχος από δάχτυλα ορθωμένα απέναντί σου και στο καθένα κρέμεται και μια ταμπέλα, απειλητική, βίαιη. Μία διάγνωση, που άπαξ και στη βγάλανε, πάει…, είσαι Αυτό και τέλειωσε! Μια αλήθεια. 

Και τι είναι αλήθεια στην τελική. Αλήθεια είναι μια εικόνα έτοιμη. Μακιγιάζ σωστό. Φιλάκια στην κάμερα. Είμαστε εντάξει. Όλα περιστρέφονται γύρω από γνώριμες τροχιές. Χρόνος μπαίνει χρόνος βγαίνει, δεν αλλάζει τίποτα. Η απατηλή λάμψη της κανονικότητας. Αλήθεια είναι τα βολικά ψέματα που λέμε στον εαυτό μας.

Πήρα ένα στοίχημα. Να θυσιάσω το «καλό κορίτσι» για να βρω το πραγματικό κορίτσι. Τέρμα τα βολικά ψέματα. Στα σκοτεινά νερά κολυμπάνε και άγνωστα πλάσματα. Είναι ένα πραγματικά ολισθηρό ταξίδι. Αυτή τη στιγμή καθώς σέρνομαι με τα μούτρα πάνω στον κοφτερό πάγο έχω αρχίσει να αμφισβητώ αυτή την επιλογή να μην καθίσω στα καλά αυγά μου και να θέλω να ζήσω μια αυθεντική ζωή. Γιατί καλό είναι να το παίζεις μαγκάκι και αυθεντική μέσα στην ασφάλεια και τη σιγουριά της απατηλής λάμψης της κανονικότητας και άλλο να σε δείχνουν με το δάχτυλο όλοι όσοι έχουν εξουσία πάνω σου. Όσοι (νομίζουν ότι) μπορούν να σε βλάψουν. 

Αλλά αυτή είναι μια και μοναδική ζωή. Έχω έναν και μοναδικό εαυτό, θέλω τουλάχιστον να τον μάθω. Αν δεν μάθω τίποτα άλλο από αυτόν τον κόσμο, ας δω μια φορά τον εαυτό μου, μέσα από τα δικά μου μάτια.



Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Christmas Fort

Όταν ήμουν παιδάκι μου άρεσε να μπαίνω κάτω από την τραπεζαρία της μαμάς, που έτσι όπως έπεφτε από πάνω το τραπεζομάντηλο έμοιαζε με σπηλιά/φωλίτσα. Άραζα εκεί και παρακολουθούσα τους "μεγάλους" στον έξω κόσμο. 

Αργότερα έφτιαξα στο δωμάτιο μου ένα σπιτάκι με κουρτίνες και σεντόνια και το θυμάμαι με τόση νοσταλγία που αποφάσισα φέτος να φτιάξω κάτι ανάλογο για την ανηψιά μου που είναι 2,5χρονών και που θα περάσουμε μαζί στο χωριό τις μέρες της Πρωτοχρονιάς. Να κάνω ένα μικρό οχυρό με σεντόνια και κουβέρτες. Σκεφτόμουν το μέρος που θα το στήσω, τί να του στρώσω για να είναι ζεστό και να αρέσει στη μικρή.  

Και ξαφνικά το απόγευμα, μέσα σε μια ομιλία για τη μαγνητόσφαιρα του Κρόνου, καθώς ρουφούσα ζεστό καφέ και έτρωγα ένα σπιτικό μελομακάρονο, μέσα στην θαλπωρή και τη γλύκα, άναψε στο μυαλό μου ένα φωτάκι! 
Γιατί να μην το κάνω από τώρα το τσαντήρι;

Η επίσημη δικαιολογία είναι να κάνω μια δοκιμή, για να δω πως γίνεται και να το κάνω για το ανηψούδι. Αλλά ο πραγματικός λόγος είναι για να το ευχαριστηθώ εγώ, να αράξω, να κυλιστώ στο χαλί, να ξανανιώσω παιδί, όταν όλα είναι μαγικά και ασφαλή. 

Έτσι σήμερα που είναι η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου, ο Βοριάς λυσσομανά και τα αρνάκια παγώνουν, με το που γύρισα σπίτι στρώθηκα με ενθουσιασμό στην κατασκευή. Επέλεξα το χώρο ανάμεσα στο τραπεζάκι πίσω από τον καναπέ και την τραπεζαρία για να σχηματιστεί μια σπηλιά, έβαλα 3 καρέκλες και ανάμεσα στα πόδια τους πέρασα ένα σεντόνι που αποτελεί τα πλαϊνά του οχυρού. Στη συνέχεια έδεσα δύο διαγώνια σκινάκια και μάλιστα από το ένα κρέμονται πάνινες καρδούλες - πόσο Νάντια πχια! - και από πάνω πέταξα άλλο ένα σεντόνι που αποτελεί την οροφή του οχυρού. Έτοιμο!
Τέλος έβαλα πάνω στο χαλί μια κουβέρτα και γύρω γύρω διάφορα μαξιλάρια. Απαραίτητη προσθήκη τα κίτρινα φωτάκια, γύρω και μέσα στο οχυρό. Τώρα που το κοιτάζω μοιάζει περισσότερο με τσαρδί!  Σεντονάκι, σεντονάκι για τα μένα το 'φτιαχνα! 

Ε, για την ανηψιά μου, ήθελα να πω. 



 α


Έχω την απαιτούμενη τεχνογνωσία να το επαναλάβω στο χωριό. Εν τω μεταξύ ατελείωτες ώρες χαλάρωσης, διαβάσματος και κοψίματος τουφών με περιμένουν!


Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016

Εγώ πότε θα γίνω συγγραφέας;



Σήμερα το πρωί έβγαλα ένα χαϊδευτικό κωλοδάχτυλο στη συνάδελφό μου και αποφάσισα να γίνω συγγραφέας.



Από καιρό τα σημάδια ήταν εκεί, αλλά χανόντουσαν μέσα στα καθήκοντα της καθημερινότητας και, ας μην γελιόμαστε, την ευκολία να χαζολογάς αέναα στο internet. Σήμερα όλα αυτά είχαν αρθεί γιατί φτάνοντας το πρωί στο γραφείο, είχε καεί ο router του εσωτερικού δικτύου και δεν μπορούσα να δω ούτε internet, ούτε τον δικτυακό σκληρό με όλα τα έγγραφα, ούτε τους εκτυπωτές. Ζαλισμένη από το σοκ δεν μπορούσα να δω ούτε την καφετιέρα. Και αφού δεν είχα τί άλλο να κάνω, αποφάσισα να γράψω.



Μα ήταν δυνατόν; Να έφτανε ποτέ «Η μέρα»; Αυτή που πάντα ανέβαλα με κάθε δοθείσα πρόφαση; Και να ερχόταν με μία τόσο γελοία ευκαιρία; Ένα καμμένο router? Άγνωστες οι βουλές του Χέμινγουεει!

Τα χέρια μας όπως είπα ήταν δεμένα, δεν ήταν δυνατό να γίνει απολύτως καμία δουλειά, θα μπορούσαμε κάλιστα να μην είμαστε στο γραφείο, αλλά είμασταν και αυτό δεν άλλαζε. Ή θα κοιτάγαμε έξω από το παράθυρο περιμένοντας τον χρόνο να περάσει, αφού δεν είχαμε τάπες βαρελιών, ή θα έπιανα το βελονάκι, ή θα έγραφα. Άντε να γράψω. Χτες, κατά σύμπτωση, δήλωσα συμμετοχή σε μια κλήρωση για μια δωρεάν συμμετοχή σε ένα εργαστήρι δημιουργικής γραφής, οπότε ήθελα να είμαι προετοιμασμένη στην περίπτωση που κληρωθώ και με πάρουν, να έχω μια ιστορία στο κεφάλι μου.

Ο φίλος μου ο Σίμος μου το είχε πει πολύ καιρό πριν: «δεν ξεκινάς να γράφεις στον βρόντο ότι σου ’ρχεται, πρέπει να φτιάξεις πρώτα έναν σκελετό». Μα εγώ τώρα δεν κρατιέμαι, τώρα μου ήρθε ο οίστρος. Να τον κόψω και να διαβάσω το “Elements of style”; Βαριέμαι! Θα προτιμήσω να κάνω οτιδήποτε παρά αυτό. Έτσι γίνεται πάντα. Αφού στο μυαλό μου έχω καταγράψει ότι θα πρέπει πρώτα να προετοιμαστώ για να γράψω, και θέλω να το κάνω «σωστά», θα το αφήσω στην άκρη όλωσδιόλου. Τί κρίμα να μην το έχω εδώ μαζί μου να διάβαζα σήμερα που δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Αν ήμουν σπίτι θα προτιμούσα να διαβάσω άλλα βιβλία, να χαζολογήσω. Και τελικά θα άφηνα την συγγραφή για μια άλλη μέρα, με πιο ευνοϊκές συγκυρίες, τους πλανήτες ευθυγραμισμένους, και μετά θα πλακωνόμουν στις εργασίες για το μεταπτυχιακό και θα ξέμενε το γράψιμο στις καλένδες, όπως τόσες και τόσες φορές. Η αναβλητικότητά μου είναι συστημική. Γεννήθηκα πρόωρα με πρόκληση τοκετού, ποτέ δεν μου δόθηκαν οι δύο εβδομάδες που ήθελα και από τότε παίρνω πάντα τον χρόνο που χρειάζομαι για οτιδήποτε, από τα πιο απλά πράγματα μέχρι τα πιο σημαντικά. Φοβάμαι ότι πάω να κάνω κάτι πρόωρα. (4 χρόνια ψυχοθεραπείας μου πήρε να το καταλάβω αυτό!) 

Οι μέρες όμως είναι σημαδιακές. Κινούνται πράγματα, μου προκύπτουν διαρκώς νέες ευκαιρίες, ίσως να είμαι και εγώ που πλέον είναι ικανή να τις αναγνωρίσει. Και πολύ σημαντικό είναι το ότι έχουν κλείσει παλιές πόρτες. Πολύ σημαντικό! Γιατί όσο οι πόρτες είναι μισάνοιχτες, κάθεσαι απ’ έξω καρτερώντας να ανοίξουν να διαβείς . Έτσι τρως όλη σου τη ζωή στο πλατύσκαλο. Το να κλείνουν οι πόρτες είναι ευλογία. Σε βοηθούν να αναγνωρίσεις τις ανοιχτές. Σημείωση στον εαυτο μου: Να μην ξεχάσω να γράψω στη νουβέλα μου για τις πόρτες που κλείσανε φέτος. 

Η συνάδελφος μου με ρωτάει πως πάει το γράψιμο. 

«Πεντακόσιες είκοσι δύο λέξεις» της απαντάω.

«Για όλα έχεις μια απάντηση» μου λέει. 

Δεν είναι και τόση δύσκολη η απάντηση, κοιτάζω απλά κάτω στον μετρητή λέξεων και την έχω έτοιμη. Για όλες τις απαντήσεις της ζωής πρέπει να ξέρεις που να κοιτάξεις. 

Τώρα πρέπει να κοιτάξω να βρω ένα στικάκι να σώσω το κείμενό μου να το πάρω μαζί στο σπίτι και να το δημοσιεύσω από εκεί. 

Μόνο που δεν θα είμαι εγώ η ηρωΐδα του έργου. 

Άντε λοιπόν να μπω στον ρόλο του αφηγητή…



Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Creativity

Έχω τόσο καιρό να γράψω που δεν ξέρω ούτε πώς να αρχίσω, αλλά ούτε και τι να πρωτοπώ. Από την άλλη είναι τόσο μεγάλη η λαχτάρα μου να γράψω που όλη την ώρα μου σκάνε θέματα και εκφράσεις που εκείνη την ώρα μου φαίνονται απολύτως κατάλληλες να εκφράσουν αυτό πού ακριβώς σκέφτομαι, αλλά που όταν αργότερα βρεθώ σε υπολογιστή να γράψω, δεν θυμάμαι. Και συνήθως έχω διάβασμα, ή ασκήσεις να λύσω, ή την τετραπολική ροπή στερεού σώματος να με στοιχειώνει που δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να ασχοληθεί με πολυτέλειες όπως το γράψιμο. Και όσο συσσωρεύονται αυτά που θέλω να πω, τόσο λιγότερο παραγωγική γίνομαι στο διάβασμα και συνεπώς στις ασκήσεις μου. 

Αυτό το τριήμερο ξεκίνησε πολύ φιλόδοξα: θα πήγαινα στο χωριό να δω τους γονείς μου μετά από δύο μήνες, θα διάβαζα τα καινούργια μου βιβλία (Έθιμα ταφής, Το μικρό καφενείο στην άκρη του κόσμου, Ιστορία κωμικοτραγική του ελληνικού κράτους), θα διάβαζα τα έξτρα κεφάλαια για τη Θεωρία Δυναμικού και θα έκανα τις ασκήσεις στην Εξωγαλαξιακή Αστρονομία και τη Μηχανική. Νομίζω ότι το κλείσιμο της αξιολόγησης με την Τρόικα είναι λιγότερο φιλόδοξο σχέδιο από το δικό μου. 

Δεν είναι ότι περίμενα να τα κάνω όλα αυτά, το ήξερα φυσικά από την αρχή ότι ήταν καταδικασμένο να αποτύχει, αλλά όλες αυτές οι επιθυμίες μου έδιναν τόσο ενθουσιασμό σαν ένα παιδάκι μπροστά σε ένα μπουφέ με γλυκά που δεν ξέρει τι να πρωτοδιαλέξει. Η αγωνία βέβαια είναι να συμφιλιώσει κανείς την ξεκούραση και την αναψυχή με τα καθήκοντα. Πέρασα όλο το πρωί διαβάζοντας πεδία και το απόγευμα διαβάζοντας βιβλία  (μεσημέρι αρνάκι μαμάς) και πάλι δεν είμαι ευχαριστημένη. Όσο και αν αγαπώ την Αστρονομία και στην μελέτη της αφιερώνω σχεδόν όλο τον πολύτιμο χρόνο μετά τη δουλειά, το να της αφιερώνω όλο μου τον χρόνο είναι άδικο. Άδικο για εμένα που δεν ξεκουράζομαι. Άδικο για την Αστρονομία που είμαι πολύ κουρασμένη για να είμαι απόλυτα αποδοτική στη μελέτη της. Άδικο για όλα αυτά που θέλω να πω και να γράψω και δεν το κάνω. 

Πιάνω τον εαυτό μου να είναι ευσυγκίνητος, ακόμα και για τα δικά μου τα δεδομένα που κλαίω με το παραμικρό. Και τείνω να καταλήξω ότι συγκινούμαι γιατί με έχω παραμελήσει. Έδωσα προτεραιότητα σε σκοπούς που δεν ήταν δικοί μου, και το έκανα με πάθος και αφοσίωση. Έμαθα πολλά από αυτή μου την πράξη. Είμαι περήφανη για όσα έκανα και όσα αισθάνθηκα. Είμαι περήφανη που δεν έκανα εκπτώσεις στις αρχές μου. Εν τω μεταξύ έχω παραμελήσει να εκφράζομαι και αυτό πρόκειται να αλλάξει. Άφησα στην άκρη το γράψιμο και το τραγούδι, αλλά δεν το αντέχω πια. Δεν μπορώ να είμαι καλή σε τίποτα, αν δεν είμαι ο εαυτός μου. Και καλή με τα δικά μου μέτρα, όχι με τα μέτρα των άλλων. Καλή η λογική, αλλά όσο και να το καταπιέζω, όσο και να μην το παραδέχομαι, η αλήθεια είναι ότι άγομαι και φέρομαι από την καρδιά μου και είναι καιρός να βασιστώ σε αυτή για να δημιουργήσω επιτέλους. Ελπίζω να γράφω περισσότερο από εδώ και πέρα αναζητώντας το προσωπικό μου ύφος.

Πηγή εικόνας: The Awkard Yeti

https://scontent.fath3-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/12932560_995951163813892_4425199322275440664_n.jpg?oh=7808e42b602006db750076c1c3a2574f&oe=58D45ABE


Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Το ξημέρωμα μιας καινούργιας ημέρας

Σήμερα θα κάνω μία καινούργια αρχή!

The dawning of a new day …
Θα σταματήσω να βλέπω τον εαυτό μου σαν θύμα. Θα αναλάβω την ευθύνη των πράξεων και των συναισθημάτων μου. Όσο θεωρώ ότι είμαι θύμα, τότε δεν μπορώ ποτέ να βγω από τον φαύλο κύκλο και να δραπετεύσω από το πρόβλημα. 


Σήμερα αναλαμβάνω πλήρη ευθύνη και κυριότητα του εαυτού μου και σταματάω να με λυπάμαι. Όταν με λυπάμαι, μου φταίνε οι άλλοι. Υπάρχουν στη ζωή μου δύσκολες συνθήκες, και πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων. Οι δυσκολίες με επηρεάζουν, αλλά δεν είναι δικαιολογία για να μην κάνω αυτά που πραγματικά θέλω. Επιλέγω να γίνω καλύτερη όχι παρά αυτές, αλλά εξ' αιτίας τους. 


Δεν θέλω μεγαλείο και δεν κυνηγάω την τελειότητα, δεν είμαι ανώτερη από κάθε ελάττωμα. Δεν με τιμωρώ που δεν μπορώ να είμαι τέλεια. 

Δεν χρειάζεται να δείξω σε κανένα πόσο σημαντική είμαι. Κάνω πάντα το καλύτερο που μπορώ, το καλύτερο όμως χωρίς εκπτώσεις και είμαι εντάξει με αυτό. Δεν έχει καμία σημασία τι γνώμη έχουν οι άλλοι για μένα. Είναι δική τους υπόθεση, όχι δική μου. Δεν έχω ανάγκη την καθολική αποδοχή. 

Έχω συμπόνια προς τον πόνο και τα ελαττώματα τα δικά μου και των άλλων. Θέλω να είμαι ο καλύτερος εαυτός μου, ώστε αυθεντικά να συναναστρέφομαι με άλλους μοναδικούς, ανεπανάληπτους ανθρώπους.