Εσούρωσα κι αργήσαμε

Δεν είμαι σίγουρη ότι μπορώ να βγάλω μεγάλο νόημα από αυτά που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή. Θα είχε πλάκα να δω αν μπορεί να βγάλει ο οποιοσδήποτε...

Όταν γύρισα σπίτι απόψε κατά τις 10, εντελώς νηστική (εντάξει κάτι παξιμάδια με τον καφέ δεν ξέρω αν πιάνονται) μου φάνηκε καλή ιδέα όση ώρα περίμενα να βράσουν τα ριγγατόνι να ανοίξω ένα λευκό κρασί Δόρυσσα (ά-παι-χτο) που είχα στο ντουλάπι/κάβα/wish place και τώρα βιώνω μια μακάρια και μοναδική αίσθηση ανάμεσα στην πραγματικότητα και σε έναν κόσμο που ζουν μονόκεροι.

Πηγή φωτογραφίας ΕΔΩ

Ταλικά πόσο πραγματική είναι η πραγματικότητα και πόσο μακριά είναι αυτά που σκεφτόμαστε από αυτά που ζούμε; (Μου είναι κάποως δύσκολο να πληκτρολογώ χωρίς λάθη, οφείλω να ομολογήσω). Πού βρίσκονται τα όρια ανάμεσα στην συνείδηση, την ελεγχόμενη από το υπερ-εγώ συμπεριφορά και το πραγματικό μας εαυτό; Το καταπλητκικό με μένα είνα ότι ακόμα και σουρωμένη, στα υπαρξιακά το έχω το μαυλό μου!

Το καντήλι που έχω αναμένο μόλις έκανε ένα τσούρ και έσβησε... Είναι πολύ τζαναμπέτικο αυτό το καντήλι.  Άλλοτε γυρνάει ανάποδα, άλλοτε σβήνει στα καλά καθούμενα. Σήμερα απλά τελείωσε το λάδι. Προβλήματα μεγάλα... Η αλήθεια είναι ότι το ένα και μαγάλο πραγματικό πρόλβημα είναι η ανυπαρξία (αν υπάρχει). Πώς αλλάζει η ύλη σε ενέργεια; Δεν έχω την παραμικρή ιδέα, αλλά δεν σκοπεύω να σταματήσω να το ψάχνω.

Καλώ  τους φίλους και τις φίλες, που όταν πέφτουν το βράδυ για ύπνο νιώθουν κάτι να τους τσιγκλάει, κάτι να σφίγγεται μέσα τους, κάτι να μην βρι΄σκει απάντηση, αντί να αμιφισβητούν τον εαυτό τους, αντί να αναρωτηθούν για την λογική τους, αντί να σκεφτούν ότι κάτι δεν πάει καλά, να αγκαλιάσουν το απροσδιόριστο (και τρομακτικό εώς χεσίματος) συναίσθημα. Στο όριο που η λογική χάνει την πρωτοκαθεδρία της, αναδύεται ο πραγματικός μας εαυτός που έχει τις απαντήσεις στα μυστήρια του κόσμου. Τα προσεκτικά υπολογισμένα πεπραγμένα μας εγκιβώτισαν όλους σε άκαμπες συνθήκες. Είμαι σε θέση να παραδεχτώ με λύπη μου ότι δεν έχω χάσει ποτέ τον έλεγχο. Ω, δυστυχία! Όπως λέει και ο λατρεμένος μου Dr. Sheldon Cooper "I am the master of my own bladder". Και αν ακόμα και τώρα η απώλεια του ελέγχου με αγχώνει, δεν θα διστάσω να παραδεχτώ ότι θα ευχόμουν να μπορώ να παραδοθώ σε μια ασφάλεια έξω και πέρα από τον έλεγχό μου, αρχήε γενομένης από την συγγραφή -ποιά είναι η λέξη- αυθόρμητων σκέψεων για αυτή ακριβώς την στιγμή!

I never lost control

Control land

«Αλλά υπάρχουν συγκεκριμένα νοήματα που χάνονται για πάντα τη στιγμή που εξηγούνται με λέξεις.», Χαρούκι Μουρακάμι, 1Q84

Το παραδέχομαι! Είμαι control freak! Θέλω να έχω έλεγχο πάνω στα πράγματα και τις καταστάσεις που άπτονται της ζωής μου. Στην δουλειά, στις διαπροσωπικές σχέσεις, στον τρόπο που περιμένει ο κόσμος στην στάση το λεωφορείο, πώς αλλάζουν τα ζευγάρια στο μάθημα χορού, πόση ώρα θα μείνει ανοιχτή η πόρτα του ψυγείου για να μην μεταβληθεί η θερμοκρασία, να είναι ζεσταμένη η κούπα μου πριν βάλω μέσα τον καυτό καφέ μου, ώστε να παραμείνει ζεστός για όλες τις ώρες που θα τον λιβανίζω μέχρι να τον πιω. Το ζέσταμα της κούπας είναι α-πα-ραί-τη-το. Τα στιλό μου και το χαρτί που γράφω, θέλω το χαρτί να είναι ματ και μαλακό, δεν μπορώ με τίποτα το γυαλιστερό γκλόσυ χαρτί, ενώ τα στιλό μου πρέπει να γράφουν στρωτά και μαλακά, ώστε οι σημειώσεις μου να είναι τέλειες! Δεν συμπαθώ τα μαρκαδοράκια γιατί είμαι αριστερόχειρη και μουτζουρώνομαι, αλλά αντίθετα τρελαίνομαι για τα μολύβια και αγοράζω διάφορα περίεργα μολύβια από τα ταξίδια μου και τα διάφορα μουσεία. Έχω ένα μπουκέτο καλοξυσμένα μολύβια στο γραφείο μου για να εμπνέομαι. Παραδόξως δεν έχω καμία απολύτως εμμονή με το ξεσκόνισμα και την τακτοποίηση, ένα δημιουργικό χάος με βοηθάει πάντα να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου, η εντροπία του σύμπαντος βαίνει αυξανόμενη στη ντουλάπα μου για να εκραγεί εντελώς στο γραφείο μου (φωτογραφία στο δεξί περιθώριο του blog). Θέλω τάξη, απλά όχι την τάξη των άλλων, αλλά την δική μου. Είμαι ανυπόμονη, I want it all and I want it now! Είμαι υπεροπροστατευτική με τον αδερφό ΜΟΥ! Ήταν πάντα ο συνέταιρός μου στις τρέλες και θέλω να είναι ευτυχισμένος και θα τα βάλω ακόμα και με οδοστρωτήρα για το χατήρι του. Και έτσι αφού τα έβαλα κάτω, διαπιστώνω ξαφνιασμένη ότι είμαι τελειομανής! Μπορεί όχι με την τυπική έννοια του όρου, αλλά ναι, όλα αυτά τα δεδομένα καταδυκνύουν την ανελέητη αλήθεια. 

Δεν είναι λοιπόν καθόλου ευχάριστη η ατέρμονη σύγκρουση με όλα τα πράγματα που είναι έξω από τον έλεγχό μου και που συμβαίνουν αντίθετα με τις προσδοκίες και τις επιθυμίες μου. Έχω συγκρουστεί ξανά και ξανά και δεν φαίνεται να μαθαίνω τίποτα από τις πληγές μου και τα σπασμένα μου μούτρα. Και δεν φτάνει ότι δεν μαθαίνω, αλλά δεν το βουλώνω κιόλας. Συνεχίζω να διαμαρτύρομαι και να φωνάζω και να τσατίζομαι με την άνιση αντιμετώπιση, όταν βλέπω ανθρώπους να κρίνουν και να ενεργούν με δύο μέτρα και δύο σταθμά και ένα σωρό άλλα πράγματα. Και αυτό που δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό μου με τίποτα, με τίποτα όμως, είναι όταν οι άνθρωποι, άλλα λένε, άλλα σκέφτονται και άλλα κάνουνε! ($%#%^$# @*&^%) Μου ανάβει τα λαμπάκια, με βραχυκυκλώνει!

Όταν δεν μπόρεσα να σώσω ένα δεντράκι από την ακατάληπτη μανία ενός γείτονα, έγινα ράκος. Υπάρχει ένα όμορφο, δυνατό πεύκο μπροστά στο παράθυρό μου. Άνοιγα το πρωί τα μάτια μου και να σου ο ήλιος πίσω από το πεύκο και στο βάθος ο Υμηττός. Μία ομορφιά και μια γαλήνη. Εδώ και μία εβδομάδα, έχω απέναντι μόνο το ντουβάρι της διπλανής πολυκατοικίας, γιατί ένα πρωί κάποιος πλάκωσε και έκοψε 4 μέτρα από την κορυφή του, επειδή το ζήτησε η γριά γκιόσα που μένει από κάτω μου και που η αντίληψή της περί πάστρας θεωρεί τις πευκοβελόνες βρωμιά. Βγήκα έξω, φώναξα, έβγαλα φωτογραφίες, πήρα την αστυνομία, (που ήρθε μετά από 45 λεπτά, αφού ο γερανός και το συνεργείο κοπής είχαν φύγει), πήρα τον δήμο, πήρα την πολεοδομία και το δασαρχείο με αγωνία αλλά δεν το σήκωσε ποτέ κανείς. Και μετά, αφού αγωνίστηκα με πάθος και έχασα, κοίταζα τον κατακρεουργημένο κορμό, που τώρα φτάνει μετά βίας έναν όροφο πιο κάτω, να κλαίει με μαύρο ρετσίνι και αισθάνθηκα τόσο αδύναμη, τόσο ανήμπορη. Αισθάνθηκα να αδειάζει μονομιάς η αδρεναλίνη που με είχε κατακλύσει όλη την ώρα της προσπάθειας και της αγωνίας, και να μου μένει αγνή, ατόφια απελπισία. Έκλαψα για το όμορφο, δυνατό πευκάκι. Έκλαψα γιατί το θεωρούσα δεδομένο, το θεωρούσα σίγουρο, αλλά τώρα δεν είναι πια εκεί και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό. Δεν μπορείτε να καταλάβετε πως νιώθει ένα control freak όπως εγώ όταν χάνει τον έλεγχο. Ακόμα σκέφτομαι ότι αν είχα πει ή κάνει κάτι διαφορετικά, το αποτέλεσμα θα ήταν αυτό που ήθελα, οπότε καταλήγω να ρίχνω πάλι το φταίξιμο σε μένα. 

Πάντα μου φαίνεται ότι το φταίξιμο θα είναι δικό μου. Όταν είναι δική μου ευθύνη, γιατί όντως είναι δικιά μου ευθύνη, και όταν είναι ευθύνη κάποιου άλλου, γιατί δεν κατάφερα να τον κάνω να αναλάβει την ευθύνη του και να κάνει τα πράγματα όπως θα τα είχα κάνει εγώ, αν ήταν δική μου ευθύνη. Άσε μην το ψάχνεις, νομίζω ότι το μαντράκι το πήδηξα καιρό πριν και τώρα τρέχω χαρούμενη στα καταπράσινα λιβάδια της τρέλας, σαν σκύλος που τον αμολύσανε στο πάρκο μετά από μία εβδομάδα εγκλεισμού. Γιούχου! (τρέξιμο γύρω-γύρω, κατούρημα σε όλα τα δέντρα!) Οι φωνές στο κεφάλι μου λένε ότι δεν μπορώ να κάνω τους άλλους να θέλουν αυτά που θέλω εγώ, γιατί πάνω από όλα σέβομαι την ελεύθερη βούληση τους και εκεί σταματάω, γιατί η ελεύθερη βούληση είναι από τα ιερότερα πράγματα για μένα. Μπορεί μια επιλογή να μην την κατανοώ, αλλά την σέβομαι. Μόνο που όταν κάτι δεν το κατανοώ, μένω με ένα μετέωρο "γιατί;" που κάνει τα λιβάδια, ελώδη και δύσβατα. Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι εμείς οι φυσικοί ξοδεύουμε την ζωή μας, γαμώτο, ψάχνοντας μανιωδώς απαντήσεις στα ερωτηματικά του κόσμου..

«Αν μπορούσα να ξαναζήσω τη ζωή μου από την αρχή, θα έκανα πολύ περισσότερα λάθη αυτή τη φορά. Δε θα προσπαθούσα να είμαι τόσο τέλειος. Θα αφηνόμουν περισσότερο. Θα χαλάρωνα. Για να πω την αλήθεια, ελάχιστα θα ήταν τα πράγματα που θα έπαιρνα τόσο στα σοβαρά. Θα ήμουν λιγότερο συγκρατημένος. Θα 'κανα περισσότερα ταξίδια. Θ' ανέβαινα σε περισσότερες κορφές, θα κολυμπούσα σε περισσότερα ποτάμια, θα κοίταζα περισσότερα ηλιοβασιλέματα. Θα είχα περισσότερα πραγματικά προβλήματα και λιγότερα φανταστικά. Αν γινόταν να ξανάρχιζαν όλα, θα φρόντιζα να έχω περισσότερες τέτοιες στιγμές. Στην πραγματικότητα θα προσπαθούσα να ζήσω μόνο όμορφες στιγμές - στιγμή τη στιγμή. Σε περίπτωση που δεν το ξέρετε, απ' αυτό είναι φτιαγμένη η ζωή. Από στιγμές. Μη χάνετε το τώρα...»
(Επιστολή από έναν 85χρονο λίγο πριν ανοίξει τα φτερά του.)