Καταδικάζω..

Επειδή οι καταδίκες είναι προαπαιτούμενο σήμερα για να είσαι δημοκρατικός πολίτης, αποφάσισα και εγώ να καταδικάσω τη Βία! Από όπου και αν προέρχεται...

Καταδικάζω τη βία του εργοδότη που λέει ότι θα μου δώσει 500€ για δουλειά χωρίς ωράριο. Και αν μ’ αρέσει! Νύχτα τα βγάζω, νύχτα τα βάζω, τί έχουν τα έρμα και ψοφάνε;

Καταδικάζω τη βία του κράτους που βλέπει και δεν με προφυλάσσει από τον βιασμό.

Καταδικάζω τη βία αυτών που προσπαθούν να με πείσουν ότι έτσι είναι η κρίση και ότι πρέπει να δουλεύω σε αυτές τις συνθήκες.

Καταδικάζω αυτούς που με θεωρούν ηλίθιο που δεν μου αρέσει η εκμετάλλευση.

Καταδικάζω τον εργοδότη που με αναγκάζει να δουλεύω Σαββατοκύριακα, χωρίς ξεκούραση.

Καταδικάζω την εταιρεία που μου ήπιε το αίμα και το εργασιακό στρες που με σκότωσε...

Καταδικάζω τη βία του κράτους όταν μου φορολογεί το σπίτι που έχει ήδη φορολογήσει τόσες φορές.

Καταδικάζω τη βία που με αναγκάζει το χειμώνα να μην μπορώ να ζεσταθώ.

Καταδικάζω αυτούς που ρίχνουν δηλητήριο στο νερό μου και καταστρέφουν το χωριό μου.

Καταδικάζω το γεγονός ότι ενώ πληρώνω εισφορές δεν έχω υγεία.

Καταδικάζω το γεγονός ότι ενώ πληρώνω εισφορές δεν έχω παιδεία.
Καταδικάζω όσους μου στερούν την δικαιοσύνη.

Καταδικάζω την βία προς τον ανήμπορο συνταξιούχο, που πρόσφερε μια ζωή και τώρα πεθαίνει σαν το σκυλί στ’αμπέλι.

Καταδικάζω τη βία που με δένει, που μου λέει τί επιτρέπεται να σκέφτομαι και τί όχι.

Καταδικάζω αυτούς που μου στερούν την γλώσσα. 

Καταδικάζω αυτούς που μου επιβάλουν life style.

Καταδικάζω την ποινικοποίηση των ιδεών.

Καταδικάζω την ποινικοποίηση της πάλης.

Καταδικάζω όποιον με λέει «φασίστα» γιατί όταν μου ασκούν βία, θυμώνω.

Καταδικάζω τον βιαστή που μου κλείνει το στόμα και μου λέει να μην φωνάζω.

Καταδικάζω αυτούς που προδίδουν την πατρίδα μου για το κέρδος.

Καταδικάζω αυτούς που λένε ότι αγαπάνε την πατρίδα μου για να τους ψηφίσω, ώστε να την προδόσουν για το κέρδος.

Καταδικάζω αυτούς που λένε ότι αν φωνάξω όταν με βιάζουν είμαι φασίστας.
Καταδικάζω την λογοκρισία.
Καταδικάζω την αυτολογοκρισία.
Καταδικάζω όσους καταπατούν την αξιοπρέπειά μου.
Καταδικάζω όσους προσβάλουν την προσωπικότητά μου.

Καταδικάζω την ψυχολογική βία και τον κοινωνικό στιγματισμό, γιατί όταν η ζωή μου γίνεται κουρέλι, εγώ τρελαίνομαι, αλλά αυτό είναι κάτι που απαγορεύεται. Δια ροπάλου.

Καταδικάζω το ότι πρέπει οπωσδήποτε να είμαι καλά, με τη βία!

Καταδικάζω αυτούς που μπαίνουν στην καρδιά μου και μου κλέβουν τα όνειρα και τα σκοτώνουν.

Ευχαριστημένοι; 

Arbeit macht frei

Και η εργασία ελευθερώσει υμάς, αμήν! 

Αμήν, να λέτε εν Σαμαρά ημών αδερφοί! Καθότι ο πρωθυπουργός έχει βάλει αμέτι μουχαμέτι (ερωτηματικό: η λέξη είναι μουχαμέτι, άρα ψάχνουμε να βρούμε τί σημαίνει ολόκληρο το μουχαμέτι, ή είναι μου (εί)χα μέτι – όπως λέμε μου χε μούτρα – και ψάχνουμε απλά το μέτι;), το έχει βάλει πείσμα βρε αδερφέ να μας καθαγιάσει διαμέσου των μαρτυρίων, των φόρων, της κοροϊδίας, και της αιθαλομίχλης. Έχει μετατρέψει την βασική ανάγκη των ανθρώπων να ζεσταίνονται, σε πολυτέλεια. Την βασική ανάγκη των ανθρώπων για αμειβόμενη εργασία, σε ψυχοθεραπεία. 

Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Sachsenhausen

Σήμερα θα επιλέξω να μην αναφερθώ ούτε στις βίλες των καταλήψεων ανά την Αθήνα και τον τεράστιο ντόρο που έχει ξεσπάσει, ούτε για τις επιθέσεις εναντίον εισόδων πολυκατοικιών δημοσιογράφων. Ανακουφίστηκε η φορβάς εν τω άλω! Δεν βλέπω να τρέχει τίποτα στο γύφτικά όταν μαλώνουν μεταξύ τους μαφιόζοι. Τώρα πού είναι η διαφορά; Βέβαια καταλαβαίνω προς τί ο κουρνιαχτός. Πέρασε ο Μάθιου Νίμτς από την χώρα, αλλά εμείς ούτε που το ακούσαμε μέσα στο υστερικό κυνήγι της αποταγής της βίας – απεταξάμην – και άλλα ωραία και γραφικά για να βοσκάνε οι ήμερες των λαών οι αγέλες. Έχει γίνει πικρό αστείο.. Προφανώς είναι βία η «επίθεση» παρακρατικών στα γραφεία της νέας Δημοκρατίας, αλλά όχι βία να μένουν όλοι οι γνωστοί μου σε σπίτια χωρίς θέρμανση. Τσατίζομαι, αλλά τί να κάνω; Το παιχνίδι είναι στημένο και όποιος παίζει το γνωρίζει. Και δεν έχω πάρει ακόμα απόφαση αν θα μπω να παίξω, γνωρίζοντας την έκβαση, ή αν θα γυρίσω πίσω στα αυγά μου (σιχτίρ) μέχρι να φτάσει και σε μένα η παλίρροια και με πάρει στον διάολο. Γιατί, προς το παρόν, δεν είμαι άνεργη, δεν είμαι άστεγη και η πολυκατοικία μου έχει θέρμανση, και έχω να πληρώσω τα κοινόχρηστα και αισθάνομαι ένοχη για αυτό! Μέσα απ’ τα κύματα πιάνω τα σήματα που με φωνάζουν να μπω στο στημένο παιχνίδι και να φάω τα μούτρα μου. Προσπαθώ να ακούσω μέσα μου το Θερμοπυλιώτικο αίμα μου, και προστάζει να δώσω τη μάχη, όσο ανέλπιδη και να είναι και ας φοβάμαι πάνω μου ότι θα καταλήξω επί τας με τα κρεμμυδάκια, αλλά ταυτόχρονα παγώνω γιατί ΞΕΡΩ ότι είμαι μία ανίσχυρη, μηδαμινή μονάδα, ανίκανη να προκαλέσω οποιαδήποτε αλλαγή μέσα στο χάος της βίας "απ' όπου και αν προέρχεται".