Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Ειλικρινά

Για έναν αλλόκοτο και ανεξήγητο λόγο πιάνω τον εαυτό μου, όταν είμαι κουρασμένη και στεναχωρημένη, να βλέπω την τηλεοπτική, ή την κινηματογραφική μεταφορά ενός από τα αγαπημένα μου βιβλία. Μετά από τρείς εβδομάδες ασταμάτητης δουλειάς, κάθε ίνα του σώματός μου ήξερε ότι ήμουν κουρασμένη. Αλλά στεναχωρημένη; Πολλές φορές μπορεί να μην το ξέρω ούτε εγώ ότι είμαι στεναχωρημένη και να το καταλαβαίνω μόνο όταν έχω ήδη δει ένα-δύο επεισόδια. Όταν χαλαρώνει η δουλειά είναι και αυτό μια κάποια ανακούφιση. 



Υπάρχουν άνθρωποι που τους πόνους τους τους δεν τους παραδέχονται. Επιλέγουν την θετική σκέψη και κολλάνε ένα μόνιμο χαμόγελο. Υπάρχουν άλλοι που τους αντιμετωπίζουν με την σκέψη, τους διευθετούν. Στεναχωριούνται, πενθούν, και πάνε παρακάτω. Η θρησκεία βοηθάει σε πολλές περιπτώσεις.




Υπάρχουν κάποιοι, σαν και εμένα, που τον πιο βαθύ τους πόνο, την μεγαλύτερη απώλεια, δεν μπορούν να τον διαχειριστούν. Και να πείς ότι δεν το προσπάθησαν.. μέχρι και με ultrex. Μέχρι που καταλήγω στο ότι δεν θέλω να τον διαχειριστώ. Θέλω να έχω αυτή την παλιά πληγή εκεί. Να μου θυμίζει ότι κάποια στιγμή ήμουν ζωντανή. Πες το ψευδαίσθηση, πες το αυταπάτη, πες το όπως θες. Βλέπω μια μικρή γενναιότητα στο να κουβαλάς τον πόνο σου με αξιοπρέπεια, με (πικρό) χαμόγελο μέσα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής σου και να είναι επιλογή σου να μην αποζητάς παρηγοριά. Δεν σέβομαι τον εαυτό μου λιγότερο. Ίσα - ίσα, επειδή τον σέβομαι απεριόριστα, επιλέγω να σεβαστώ και αυτά που νιώθει. Το διαλέγω. Θα είναι ψέμα να πω πως δεν προσπάθησα, αλλά για μένα δεν λειτούργησε. Και έτσι προτίμησα και εγώ να μείνω Απαρηγόρητη...

  

Σάββατο, 20 Απριλίου 2013

“Θα ήθελα τρείς μέρες κοντά σου χωρίς λέξη. Λέξη…”
                                                                                    Γ. Σεφέρης

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

O tempora, o mores!

Το χαρακτηριστικό κάθε τραγωδίας που σέβεται τον εαυτό της είναι ότι ο τραγικός ήρωας, δεν γνωρίζει ότι είναι τραγικός, και εκεί έγκειται η τραγικότητα ναούμ. Το ίδιο ισχύει και με την ηλιθιότητα, μόνο που ο ηλίθιος αν και εξακολουθεί να μην γνωρίζει ότι είναι ηλίθιος δεν σέβεται τον εαυτό του, λέγε με και (Δ)ένδεια. Και εκτός αυτού δεν σέβεται και τίποτα άλλο. Νόμους, νομιμότητα; (Mafia? Ι don’t know this word). Πιστεύει ότι θα καταγγείλει τους Γαλάτες και όλοι θα τρέξουμε να πάρουμε το μέρος των Ρωμαίων, μα τον Τουτατίς! Οι δηλώσεις του είναι τόσο άνοστες όσο Βρετανικό αρνάκι με σάλτσα μέντας.


Ζήτω το Γαλατικό χωριό!
Αυτό που κάνει τον Αστερίξ αστείο είναι ότι το προφανές για όλους τους αναγνώστες δεν είναι καθόλου προφανές για τους Ρωμαίους. Και σύμφωνα με ένα σύνθημα που κάνει τον γύρο του διαδικτύου: «Τέρμα πια στις αυταπάτες! Ή με τους Ρωμαίους, ή με τους Γαλάτες!» 

Σήμερα έχουμε συνδυασμένη τραγικότητα και ηλιθιότητα. Ηλιθιότητα, προφανής, του υπουργού προστασίας του σταβλίτη, και του αδώνιδος πρωταγωνιστή της τραγωδίας «Άδωνις Προδότης» του Γραικύλου) 

Μήπως οι πλέον τραγικοί της υπόθεσης είμαστε εμείς που θεωρούμε την ηλιθιότητα προφανή και περιμένουμε τον από μηχανής θεό (Δικαιοσύνη) να φέρει την κάθαρση, όταν τα παθήματα δεν φαίνεται να τελειώνουν εδώ, ούτε να σβήνει το καντήλι τους, παρά μονάχα να μας βγαίνει εμάς το λάδι;