Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Ειλικρινά

Για έναν αλλόκοτο και ανεξήγητο λόγο πιάνω τον εαυτό μου, όταν είμαι κουρασμένη και στεναχωρημένη, να βλέπω την τηλεοπτική, ή την κινηματογραφική μεταφορά ενός από τα αγαπημένα μου βιβλία. Μετά από τρείς εβδομάδες ασταμάτητης δουλειάς, κάθε ίνα του σώματός μου ήξερε ότι ήμουν κουρασμένη. Αλλά στεναχωρημένη; Πολλές φορές μπορεί να μην το ξέρω ούτε εγώ ότι είμαι στεναχωρημένη και να το καταλαβαίνω μόνο όταν έχω ήδη δει ένα-δύο επεισόδια. Όταν χαλαρώνει η δουλειά είναι και αυτό μια κάποια ανακούφιση. 



Υπάρχουν άνθρωποι που τους πόνους τους τους δεν τους παραδέχονται. Επιλέγουν την θετική σκέψη και κολλάνε ένα μόνιμο χαμόγελο. Υπάρχουν άλλοι που τους αντιμετωπίζουν με την σκέψη, τους διευθετούν. Στεναχωριούνται, πενθούν, και πάνε παρακάτω. Η θρησκεία βοηθάει σε πολλές περιπτώσεις.




Υπάρχουν κάποιοι, σαν και εμένα, που τον πιο βαθύ τους πόνο, την μεγαλύτερη απώλεια, δεν μπορούν να τον διαχειριστούν. Και να πείς ότι δεν το προσπάθησαν.. μέχρι και με ultrex. Μέχρι που καταλήγω στο ότι δεν θέλω να τον διαχειριστώ. Θέλω να έχω αυτή την παλιά πληγή εκεί. Να μου θυμίζει ότι κάποια στιγμή ήμουν ζωντανή. Πες το ψευδαίσθηση, πες το αυταπάτη, πες το όπως θες. Βλέπω μια μικρή γενναιότητα στο να κουβαλάς τον πόνο σου με αξιοπρέπεια, με (πικρό) χαμόγελο μέσα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής σου και να είναι επιλογή σου να μην αποζητάς παρηγοριά. Δεν σέβομαι τον εαυτό μου λιγότερο. Ίσα - ίσα, επειδή τον σέβομαι απεριόριστα, επιλέγω να σεβαστώ και αυτά που νιώθει. Το διαλέγω. Θα είναι ψέμα να πω πως δεν προσπάθησα, αλλά για μένα δεν λειτούργησε. Και έτσι προτίμησα και εγώ να μείνω Απαρηγόρητη...

  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εμπρός ΘουΒού! Πές μας τί σκέφτεσαι!