Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

Η καλή νοικοκυρά είναι τσούλα και κυρά


Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας σήμερα και γιορτάζεται λυσσαλέα με ζεμπεκιές και επιδείξεις  ανεξαρτησίας στα μπαράκια (με τσιγάρο και ποτόοοοοο). Από άκρη σε άκρη της χώρας αυτή τη στιγμή η ανεξαρτησία διατυμπανύζεται και τρίζουν τα κόκκαλα της Ρόζας Λούξεμπουργκ. Εμείς οι γυναίκες από την μέρα που διαπιστώσαμε ότι έχουμε κλειτορίδα από τη χαρά μας θέλουμε να ανέβουμε και να τραγουδήσουμε στο αψηλότερο βουνό, ν’ ακούγεται στην ερημιά, ο πόνος μας με την πενιά, που επί γεννεές δεκατέσσερις μας θεωρούσαν σκεύη ηδονής και απλές οδοντόκρεμες, οι άνδρες οι κατάπτυστοι, και τώρα θέλουμε να πάρουμε το αίμα μας πίσω. Βγήκαμε από την κουζίνα και τις κατσαρόλες με τα ντολμαδάκια, πετάξαμε τους κουβάδες ψηλά και αναριχηθήκαμε στην εταιρική κλίμακα. Ξεχάσαμε ότι γυναίκες δούλευαν νυχθημερόν στα εργοστάσια της Αγγλίας και της Αμερικής. Η δουλεία εξακολουθεί και σήμερα, αλλά είναι σε γραφεία. Τί και αν κάψαμε τα σουτιέν μας (ποτέ δεν το κατάλαβα αυτό, ο στηθόδεσμος στηρίζει, ανασηκώνει, ομορφαίνει και απλουστεύει την ζωή), ακόμα ψάχνουμε να βρούμε την ταυτότητά μας. Θέλουμε να είμαστε οι καλύτερες στην δουλειά, θέλουμε να σιδερώσουμε και το βουνό με τα ασιδέρωτα την στιγμή που θα δημιουργηθεί, κάτι που ποτέ δεν συμβαίνει, αλλά είναι στην σκέψη μας και μας στοιχειώνει για μέρες μέχρι τελικά να το κάνουμε και θέλουμε το σπίτι να αστράφτει σαν να πέρασε ο άσπρος σίφουνας άζαξ. (Εγώ δεν μπορώ να το ισχυριστώ αυτό γιατί θεωρώ ότι το δημιουργικό χάος μέσα στο σπίτι, βοηθάει την εντροπία του σύμπαντος). Εντάξει, με το δίκαιο τους μας κατηγορούν οι άνδρες ότι είμαστε μπερδεμένες. 

Άσε που το να είσαι γυναίκα είναι ολόκληρη δουλειά από μόνο του. Έχουμε ένα σωρό ψεκασμούς και θερισμούς να κάνουμε. Γάμπες για κερί, μασχάλες για ξυράφι, κυτταρίτιδα για μασάζ, σωστή full time απασχόληση. Και προς τί; Για να αποδείξουμε ότι είμαστε ανεξάρτητες; Ποιόν κοροϊδεύουμε;  Δηλαδή θέλουμε να πείσουμε τους άνδρες ότι είμαστε ίσοι; Δεν το καταλαβαίνω! Δεν χρειάζεται να πείσω κανέναν ότι 1+1=2, γιατί είναι αξίωμα. Τότε γιατί να χτυπιέμαι από κάτω για την ισότητα; Χωριό που φαίνεται, κολαούζο δεν θέλει, λέμε στο χωριό μου. Αυτό που είναι ο καθένας φωνάζει, δεν πα, να προσπαθήσεις να το κρύψεις! Αν είσαι συνειδητοποιημένη, χειραφετημένη και ανεξάρτητη δεν χρειάζονται ζεμπεκιές.

«Η κοινωνική ουσία του γυναικείου ζητήματος είνε η κατώτερη ή μειονεκτική θέση υποτέλειας που κατέχει η γυναίκα στην κοινωνία σαν άνθρωπος και σαν πολίτης. Είνε το καθεστώς της υποδούλωσης και καταπίεσης, που επιβλήθηκε στη γυναίκα, την υποβίβασε σε κατάσταση υποτακτικού φορτωμένου με υποχρεώσεις, χωρίς δικαιώματα.»
Έγραφε μία μπροσούρα για το γυναικείο ζήτημα το 1946. Κάποιες γυναίκες αγωνίστηκαν να βγούμε από αυτό το καθεστώς και μετά εμείς αγωνιστήκαμε να ξαναμπούμε! Δώσαμε γή και ύδωρ και να δουλεύουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ σε ένα γραφείο, φορώντας γόβες, ή να γυρνάμε από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο σε εταιρικά ταξίδια. Είναι το καρότο μεγαλύτερο, το καταλαβαίνω. Έχει μεγαλύτερο κύρος, επίσης το καταλαβαίνω, αλλά αν δεν σε κάνει ευτυχισμένη, δεν το καταλαβαίνω.

Γουστάρεις γιουβαρλάκι; Γούστο σου και καπέλο σου! Γουστάρεις δαντελένια εσώρουχα; Σούπερ! Και εγώ! Αλλά κατά την γνώμη μου όλη η ιστορία περί ισότητας για μένα καταλήγει στο δικαίωμα να ζώ την ζωή μου όπως εκφράζεται από την προσωπικότητά μου και να μπορώ να κάνω τις επιλογές μου με βάση τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τα συναισθήματά μου και όχι λόγω κάποιων εξωτερικών επιταγών, κοινωνικού κατεστημένου,  φυλετικών στερεοτύπων, ή ακόμα και ιδεολογικών αγκυλώσεων.  

7 σχόλια:

  1. Πες τα χρυσόστομη! Μόνο εσύ θα μπορούσες να το περιγράψεις με τόση γλαφυρότητα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τον αποδέχομαι τον χαρακτηρισμό "χρυσόστομη", με όλες του τις προεκτάσεις, έτσι επειδή είμαι... κυρά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το κείμενό σου υπέροχο. Γράφεις αλήθειες που ματώνουν και μακάρι κάποιες γυναίκες να τις διαβάσουν για να καταλάβουν ότι βρίσκονται μέσα "στο λάκκο των λεόντων" κι ότι πρέπει να δώσουν μάχες και μάχες για να κερδίσουν την χαμένη, την ποδοπατημένη αξιοπρέπειά τους. Θα σου πρότεινα να διαβάσεις το εξαιρετικό βιβλίο της Γαλλίδας ψυχαναλύτριας Κριστιάν Ολιβιέ:"Τα παιδιά της Ιοκάστης". Αντιγράφω ένα μικρό απόσπασμα."Οι γυναίκες πρέπει να χαίρονται με τη χαρά των άλλων,πάντα να ξαγρυπνούν για να κοιμούνται εκείνοι, να χορταίνουν με τ αποφάγια του τραπεζιού και να γεμίζουν τη δική τους ζωή με τη ζωή των άλλων..Η γυναίκα μοιάζει μ ένα σαλιγκάρι που όλοι δανείζονται το καύκαλό του για να ζεσταθούν ενώ η ίδια παγώνει.Η γυναίκα είναι εκείνη που ποτέ δεν βρίσκεται μόνη με τον εαυτό της. Οι γυναίκες τρέφουν τους άλλους αλλά ποιος τρέφει τις γυναίκες; Κανείς Ρίναι οι μόνες που αναγκάζονται να θρέψουν οι ίδιες τον εαυτό τους.."
    Χαιρετώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αρνούμαι ότι ο ρόλος των γυναικών πρέπει να είναι να γεμίζουν τις ζωές τους με την ζωή των άλλων. Καλό είναι να την γεμίζουμε με τον δικό μας σκοπό και τον δικό μας δρόμο και να χαιρόμαστε πρωτίστως στην παρέα του εαυτού μας. Όταν κάνουμε θυσίες το κάνουμε όχι από καμία ανόητη υποχρέωση, αλλά από αγάπη. Απλά κάποιες θυσίες είναι πιο ακριβές από κάποιες άλλες. Και εν τέλει θα επιμείνω στην τελευταία μου πρόταση:
    "κατά την γνώμη μου όλη η ιστορία περί ισότητας για μένα καταλήγει στο δικαίωμα να ζώ την ζωή μου όπως εκφράζεται από την προσωπικότητά μου και να μπορώ να κάνω τις επιλογές μου με βάση τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τα συναισθήματά μου και όχι λόγω κάποιων εξωτερικών επιταγών, κοινωνικού κατεστημένου, φυλετικών στερεοτύπων, ή ακόμα και ιδεολογικών αγκυλώσεων".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το πιο εύστοχο κείμενο που διάβασα για την ημέρα της γυναίκας ever. Τα σέβη μου αγαπημένη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ο γείτονας ο ΘουΡου..8 Μαρτίου 2017 - 4:39 μ.μ.

    Το συγχρονο μανατζμεντ, ανακάλυψε προσφατα την στοχoθέτηση win-win.Κάτι που απο παντα έλεγαν οι προγονοι μας..."η ισχυς εν τη ενωση". Αλλά η παρακμή του εμπορίου θέλει ακόμη "διαίρει και βασίλευε".
    https://youtu.be/GzwwPkDH-vk

    https://youtu.be/d0AiUUSGP1M

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Εμπρός ΘουΒού! Πές μας τί σκέφτεσαι!