Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

Γράμμα στον Άη Βασίλη

Αγαπημένε μου Άη Βασίλη,

Αύριο είναι Χριστούγεννα, και θα ήθελα σέ παρακαλώ να με θυμηθείς και εμένα όταν έλθεις εν τω ταρανδουχούμενο ελκήθρω σου.

Φέτος ήμουν πολύ καλό κορίτσι! Απελπιστικά καλό κορίτσι! Και μην νομίζεις ότι το έκανα επίτηδες. Προσπάθησα να είμαι κακό παιδί, αλλά δεν με αφήσανε. Εκεί που τα έπαιρνα στο κρανίο και ήμουν στο τσάκ να κάνω σαματά, κάτι γινόταν και με καλμάρανε. (Είμαι πολύ ευκολόπιστο πλάσμα τελικά).

Θα ήθελα να σου ζητήσω μερικά πραγματάκια για εμένα και μερικά για όλη την ανθρωπότητα. Σε παρακαλώ θέλω φέτος να έχουν όλοι οι άνθρωποι να φάνε. Να βρέχει όταν πρέπει για τις καλλιέργειες και να κάνει καλό καιρό για τους ανθρώπους που τριγυρίζουν στο νοσοκομείο και κουράζονται και δεν είναι ωραίο να βρέχονται. Φέτος θέλω οι άνθρωποι να μην εκνευρίζονται και να ΜΗΝ ΜΟΥ ΦΩΝΑΖΟΥΝ! Να γίνεται η δουλειά τους παραγωγική και αποτελεσματική και να τους δίνει χαρά.

Για εμένα τώρα θέλω να μου φέρεις έναν σβίγγο με ένα ράμμα. Επίσης θα ήθελα αυτά που ζήτησα στην ανάρτηση «Ένα παιχνίδι», καθώς και αυτά που έγραψα στον υπολογιστή μου ότι θέλω, αλλά δεν τα ανάρτησα, αλλά εσύ ξέρεις!
Ακόμα θέλω ένα γλυκούλι Marshmallow να το τραγανίσω!
Και να μην ξεχάσω θέλω το "Μαθηματικό Τυπολόγιο" του Schaum, σε παρακαλώ το χρειάζομαι οπωσδήποτε. 
Και τέλος, θέλω να φθηνήνουν τα εισητήρια για Ιταλία για να κάνω περισσότερα πήγαινε έλα στην Πόπη, που τώρα κοστίζουν ο κούκος, αηδόνι.

Να φυλάς την μαμά μου και τον μπαμπά μου και τον αδερφό μου και την γιαγιά μου και να προσέχεις τους ανθρώπους που αγαπάω και να τους έχεις ευτυχισμένους.  Ότι εύχονται οι άνθρωποι για εμένα να τους το δίνεις στο δεκαπλάσιο!

Σε ευχαριστώ πολύ

Νάντια

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Άν...

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you;
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or, being lied about, don't deal in lies,
Or, being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise;

If you can dream - and not make dreams your master;
If you can think - and not make thoughts your aim;
If you can meet with triumph and disaster
And treat those two imposters just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to broken,
And stoop and build 'em up with wornout tools;

If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breath a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: "Hold on";

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with kings - nor lose the common touch;
If neither foes nor loving friends can hurt you;
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run -
Yours is the Earth and everything that's in it,
And - which is more - you'll be a Man my son!

Απόψε είναι η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου. Το μεγαλύτερο σκοτάδι. Δεν ξέρω άν αξίζει πια να προσπαθώ. Άν μπορώ να αντέχω να κυνηγάω έναν σκοπό που είναι χαμένος.  Δεν μπορώ να περιμένω και να μην κουράζομαι από την αναμονή. Να πιστεύω στον εαυτό μου, όταν με αμφισβητούν. Να μήν τα παρατάω και να προσπαθώ συνέχεια...

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

Ένα παιχνίδι

Όσο περιμένω φίλους να έρθουν σπίτι να παίξουμε επιτραπέζια είπα να κάνω προθέρμανση και να παίξω ένα παιχνίδι μόνη μου. Άν σας εγγυόταν κάποιος ότι μπορείτε να κάνετε οτιδήποτε έχετε στο κεφάλι σας, τί θα ήταν αυτό; Ο,τιδήποτε! 
Χμμμ.....

1.       Να πάω στις νεροτσουλήθρες
2.      Να ξαπλώσω σε ένα καταπράσινο λιβάδι (χωρίς κουτσουλιές και βουνιές, ε;)
3.      Να μάθω ντράμς
4.      Να ακούσω την φίλη μου την Πόπη στην Scala στο Μιλάνο
5.      Να πάω στην Ανταρκτική
6.      Να κάνω κατάδυση στο Great Barrier Reef
7.      Να οδηγήσω μία Bugatti
8.      Να δουλέψω στο Cern
9.      Να πάω στην Νέα Ζηλανδία
10.   Να κάνω πτώση με αλεξίπτωτο, έστω και αν κατουρηθώ πάνω μου
11.    Να χάσω 7 κιλά (και 7 εκατοστά από τον.... γκούχου μου)
12.   Να μάθω σκί
13.   Να πάω στην Σκωτία και να τριγυρνάω στο Εδιμβούργο και να μείνω σε ένα κάστρο και να επισκεφθώ ένα αποστακτήριο
14.   Να αποκτήσω ένα χειρόγραφο του Neruda
15.   Να έχω μία βιβλιοθήκη δωμάτιο με βιβλία από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι, και μία ξύλινη σκαλίτσα και έναν αναπαυτικό καναπέ
16.   Να μάθω Ιταλικά
17.   Να πάω σε μερικά μουσεία που έχω βάλει στο μάτι.  (National Gallery of Art/ Washington DC, Natur Historisches Museum/Βιέννη, ΜΕΤ/Νέα Υόρκη, Λούβρο/Παρίσι)
18.   Να ταξιδέψω 1η θέση για το 9
19.   Να αποκτήσω μία σφραγίδα-πρέσσα με τα αρχικά μου, για να μπορώ να σημαδέψω ανάγλυφα τα βιβλία μου
20.  Να αποκτήσω ένα παιχνίδι τραινάκι, με τα ούλα του (ράγες, γέφυρες, σηματοδότες τα πάντα)
21.   Να πάω στην Φλωρεντία
22.  Να σταματήσω να τρώω τα νύχια μου
23.  Να μάθω τάνγκο
24.  Να αποκτήσω ένα σπίτι με θέα στον Υμηττό (που ως γνωστόν υπάρχει κάποιο μυστικό)
25. Να τραγανίσω ένα μικρούλι marshmallow
Και η λίστα είναι ατελειώτη. Φυσικά υπάρχουν και ευχές που δεν γράφονται, ε; Και αν γράφονται δεν κοινοποιούνται. Ο νοών, νοείτο.
Και όλα τα παραπάνω με ανθρώπους που περνούν καλά μαζί μου και περνώ καλά μαζί τους.

Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Το φάντασμα των Χριστουγέννων

Κοντεύουμε τα μέσα του Δεκέμβρη και μόλις σήμερα έπιασε να κρυώνει κάπως ο καιρός. Λίγο η ως τώρα θερμοκρασία που μου με έκανε να πιστεύω ότι κινούμαι σε θερμοκήπιο καταμεσής στο θέρος, λίγο οι έννοιες της δουλειάς και τα τρεξίματα, προσγειώνομαι χθες στον πλανήτη γη και διαπιστώνω ότι όλα γύρω στολισμένα, όλα γύρω φωτάκια και χρυσόσκονη, και δέντρα και εμένα κάτι δεν μου πάει καλά. Τα Χριστούγεννα «πρέπει» να είναι γιορτή της ζεστασιάς και της θαλπωρής και της γλύκας και που ακούς γύρω βιολιά και καμπανάκια να χτυπάνε και αγγελάκια να τιτιβίζουν και να ραίνουν τον κόσμο με ροδοπέταλα, και νιώθεις καρδιές να ζεσταίνονται, και άχ τι ωραία που πρέπει να είναι όλα!  ΚΑΙ ΕΓΩ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΝΙΩΘΩ ΤΙΠΟΤΑ; Ε;
Όταν ήμουν μικρή αυτή η γιορτή ήταν το κάτι άλλο. Καταρχάς νηστεύαμε, η μαμά έφτιαχνε μελομακάρονα και την παραμονή κουραμπιέδες και στολίζαμε το δέντρο την μέρα που τελειώνανε τα σχολεία, δηλαδή στις 23 Δεκεμβρίου και γελούσαμε και πειράζαμε ο ένας τον άλλον και παίζαμε με μπαλόνια στο σαλόνι, θυμάσαι Γιώργο τότε που σπάσαμε το καλό βάζο της μαμάς, αυτό που μας είχε πεί ο μπαμπάς ότι αν το σπάσουμε θα μας σπάσει το κεφάλι; Και την ημέρα των Χριστούγέννων πηγαίναμε χαράματα στην εκκλησία και κοινωνούσαμε και εγώ κοίταζα πάντα τον ουρανό γιατί ήμουν σίγουρη ότι θα έβλεπα το αστέρι της Βηθλεέμ. Όπως σας βλέπω και με βλέπετε. Και γυρίζαμε σπίτι και τρώγαμε σούπα, όλα και όλα στο χωριό το πρωί των Χριστουγέννων μετά την Θ. Λειτουργία τρώμε κοτόσουπα και μετά παίζαμε επιτραπέζια στη μοκέτα, και ποιός μου πήρε μακριά εκείνα τα Χριστούγεννα; Γιατί τα τωρινά Χριστούγεννα δεν είναι πιά τα ίδια; Τώρα όλα αρχίζουν από αρχές Νοεμβρίου, οι βιτρίνες στολίζονται, η αγορά ξεφωνίζει στα μούτρα μας «κατανάλωσε, κατανάλωσε!» και όταν φτάσει εκείνη η ευλογημένη μέρα έχουμε βαρεθεί τόσο πολύ τον Αη Βασίλη και τους ταράνδους που θέλουμε να τους βάλουμε το δέντρο ολόκληρο, εκεί που ξέρετε. Πέρισυ είχα πετύχει μία εκπομπή στο τρίτο πρόγραμμα που έπαιξε 10 διαφορετικές διασκευές του “chestnuts roasting on an open fire”, φταίω και εγώ που κάθησα και άκουγα και δεν άλλαξα σταθμό, και όταν τελείωσε δεν ήθελα να δω κάστανα ποτέ στην ζωή μου.
Από την Κυριακή σκεφτόμουνα ότι δεν έχω καμία όρεξη να στολίσω, και αποφάσισα να το κάνω με βαριά καρδιά χτες το βράδυ, να πάει και το παλιάμπελο! Βέβαια, αν είναι να κάνουμε κάτι, σκοπός είναι να το κάνουμε σωστά, έτσι έβαλα μουσικούλα και σιγά σιγά, αφού μπήκαν τα φωτάκια και μετά οι γιρλάντες πόπ κόρν και τα πρώτα ξύλινα στολίδια, άρχισα να χαλαρώνω και να μπαίνω στην διάθεση της εποχής, και καθώς άδειαζε το κουτί με τα ξύλινα στολίδια και κρεμάστηκαν και τα πάνινα στολίδια και τα ζαχαρωτά, και όσο το έβλεπα το δέντρο τόσο μου άρεσε. Βοήθησε και η Dinah Washington, ε και λίγο η Ella Fitzgerald, έβαλε και το χεράκι του και ο Nat King Cole και σαν να έγινε κάπως πιο ελαφριά η ατμόσφαιρα εκεί που δεν το περίμενα. Αρχίσανε να μου μυρίζουν Χριστούγεννα, χωρίς υποψία χρυσόσκονης στο σπίτι, χωρίς αστραφτερά μπιχλιμπίδια, μόνο κάτι μικρά μεταλικά αγγελάκια που ανάβεις από κάτω κάτι κεράκια και αυτά γυρίζουν γύρω γύρω και κάνουν ντίν ντίν!
Μπορεί να είμαι χαζό και αθώο και να παραμυθιάζομαι εύκολα, αλλά μου άρεσε τόσο πολύ η έκπληξη που μου επιφύλαξε για την πεσμένη μου διάθεση το χτεσινό στόλισμα του δέντρου, που πήγα χαρούμενη σήμερα στην δουλειά και ας ήξερα ότι θα ήταν πολύωρη και απαιτητική και ας ξέρω ότι και αύριο θα είναι το ίδιο.  Μπορεί να είμαι χαζό και αθώο, αλλά ακόμα ελπίζω ότι φέτος θα το δω τελικά το αστέρι της Βηθλεέμ.

Τετάρτη, 1 Δεκεμβρίου 2010

Ο ερωτάς μου η αστρονομία

Ξεσκονίζοντας την βιβλιοθήκη μου (το περίεργο είναι ότι ξεσκόνιζα) βρήκα ένα εκπληκτικό βιβλίο λεύκωμα αστρονομίας με ΦΟΒΕΡΕΣ φωτογραφίες. Το εν λόγω βιβλίο, Cosmos a field guide, που είναι πραγματικά μεγάλων διαστάσεων και δεν χωράει εύκολα σε κοινά ράφια, το είχα ανασκελώσει στο τελευταίο ράφι μαζί με τα επιτραπέζια παιχνίδια. Όμως είναι μία εξαιρετική έκδοση και είχα την ανέλπιστη τύχη να το βρώ σε μία εκπληκτική προσφορά σε ένα βιβλιοπωλείο στην Αμερική και τώρα που το ξεσκόνισα θυμήθηκα τον ενθουσιασμό που με είχε καταλάβει όταν το αγόρασα και όχι άδικα. Έχει εκπληκτικής ποιότητας φωτογραφίες από το ηλιακό μας σύστημα, φωτογραφίες του ηλίου σε φάσμα υδρογόνου, στα ραδιοκύματα, καθώς και της ηλιακής κορώνας, με εξήγηση σε πολύ απλή και κατανοητή γλώσσα.
Νεφέλωμα στον Βόρειο Σταυρό, στον αστερισμό του Κύκνου
 Θυμάμαι την πρώτη μου φορά που είδα τον Δία με τηλεσκόπιο και τον Κρόνο. Αυτός ο Κρόνος ήταν χαρά και σόκ ταυτόχρονα. Το είχα δεί σε ένα σωρό βιβλία, αλλά πλησίασα στο τηλεσκόπιο, (τηλεσκόπιο άλλη αγάπη και αυτή) και είδα ότι αυτή η λαμπερή κουκιδίτσα που έβλεπα με τα ματάκια μου, ήταν στην πραγματικότητα πλανήτης με δορυφόρους, με δακτυλίους, ήταν πραγματικός και υπήρχε εκεί και όχι μόνο στα χαρτιά. Ε, τρελάθηκα τότε! Έχω μεγαλώσει σε χωριό και ο νυχτερινός ουρανός ήταν μία εμπειρία, μπορούσες να δείς με γυμνό μάτι ακόμη και αστέρες μικρού μεγέθους. Εδώ στην Αθήνα είναι τόση η φωτορύπανση που δεν υπάρχει νυχτερινός ουρανός, μόνο η σελήνη, άντε και οι μεγάλοι αστέρες. Και για να πώ και την αλήθεια δεν μου αρέσει και τόσο η σελήνη γιατί είναι πολύ φωτεινή και καλύπτει τα άλλα αστέρια. Προτιμώ τις μέρες που δεν έχει φεγγάρι.  Άλλο όμως να το βλέπεις με γυμνό μάτι και άλλο με τηλεσκόπιο. Το βιβλίο συνέχιζε με αστέρες του γαλαξία μας, με σμήνη αστέρων, νεφελώματα, υπερκαινοφανείς και μακρινούς γαλαξίες. Ένα σύνολο ουρανίων σωμάτων γοητευτικών και απόμακρων. Αντιπαρέρχομαι την άποψη που θέλει μόνο τις χαζοχαρούμενες ερωτευμένες μαθήτριες να σκέφτονται αστέρια και φεγγάρια. Είναι έρωτας, αλλά πέρα από γλυκανάλατους συναισθηματισμούς και «πώ πω κοίτα αστεράκια, της πουτ@ν@ς γίνεται» ο βραδυνός ουρανός είναι μία μαγική εμπειρία, είναι ότι ποιό κοντινό μπορούμε να βιώσουμε στην έννοια του απείρου, αυτό που μεταβάλεται διαρκώς, δεν έχει όρια, δεν έχει άκρη. Είναι το σημείο που γεννηθήκαμε. Μπορεί κάποιο από τα μόρια του σώματός μας σήμερα να είναι κομμάτι μίας έκρηξης ενός αστέρα που συνέβη πρίν εκατομύρια χρόνια. Είμαι κομμάτι του σύμπαντος, το σύμπαν είναι κομμάτι μου.  Δεν μπορώ να περιγράψω τον έρωτά μου για την αστρονομία με λίγες λέξεις, και τώρα είμαι κουρασμένη για πολλές λεπτομέρειες. Σας αφήνω με το ποίημα του Γ. Σουρή.

Και εγώ για να ξεχνώ των στεναγμών τον δρόμο
Μου έρχεται να κάνω συχνά τον αστρονόμο
Και λησμονώ τα βάρη κοιτάζω προς τον Άρη
Και βλέπω προς τον Κρόνο για να περνώ τον χρόνο
Ίσως εκεί ψηλά κανείς βασανισμένος
Εδώ στα χαμηλά κοιτάζει σαστισμένος
Και ο νούς του όλο θλίψη καθώς και ο δικός μου
Ψάχνει να βρεί μια λύση στο πρόβλημα του κόσμου
Και δεν μπορεί και κλαίει και δεν μπορώ και κλαίω
"Όρσε!" Αυτός μου λέει, "Όρσε!" Και εγώ του λέω!



Steve Miller Band - Serenade

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Τα γνώριμα πράγματα

Φθινόπωρο, έχω μπεί σε ένα πρόγραμμα και πολύ το απολαμβάνω. Μου αρέσει να κάθομαι τα βροχερά σαββατοκύριακα στο σπίτι και να διαβάζω ένα απο τα αγαπημένα μου βιβλία, με μία κούπα καυτό καφέ, απαλή μουσική και να σκέφτομαι αυτά που έχω διαβάσει, να δουλεύει το μυαλό μου, να κρίνω, να συγκρίνω, να εμπνέομαι. Καινούργια βιβλία, αλλά και παλιά, αγαπημενα. Το αγαπημένο μου βιβλίο το έχω διαβάσει πάνω απο είκοσι φορές, ολόκληρο. Μπλιάχ! Αηδία, θα πεί κάποιος, «δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις;»

Η αλήθεια είναι ότι πάντα υπάρχουν πράγματα να κάνει κανείς, δουλειές, τεμπελιές, χόμπυ και η αλήθεια είναι επίσης ότι μου αρέσει να διαβάζω πάντα και κάτι καινούργιο, αλλά υπάρχει κάτι παρηγορητικό και όμορφο στα απλά πράγματα που μας αρέσουν. Όταν έχουμε συννεφιές, θέλουμε κάτι να ζεστάνει την καρδούλα μας. Κάτι γνώριμο και βασικό, να το ξαναδούμε, να το ξαναδουλέψουμε και να το εξελίξουμε. Έχεις κάτι γνώριμο απέναντί σου, κάτι δικό σου, αυτό που ξέρεις ότι «σου κάθεται» και το προσπερνάς γρήγορα για να κάνεις κάτι πιό σημαντικό, γιατί οι δικές σου οι ικανότητες είναι για εξεζητημένα πράγματα και δεν ωφελεί τώρα να δίνω σημασία σε κάτι που το κάνω κάθε μέρα χίλιες φορές.

Ο τρόπος όμως που αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα, πιστεύω εγώ, είναι και ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την ζωή μας. Πάμε στη δουλειά μας, περνάει η μέρα μας, γυρίζουμε σπίτι, βλέπουμε την οικογένειά μας, τους φίλους μας, γελάμε, γκρινιάζουμε, και έφτασε ξαφνικά η πρωτοχρονιά, τρώμε κουραμπιέδες και μπακλαβά και αναρωτιόμαστε πως πέρασε η χρονιά, πως πέρασε η δεκαετία, η ζωή μας και δεν το πήραμε χαμπάρι. Την ώρα που ζούμε την κάθε μας μέρα σκεφτόμαστε ότι αυτό είναι βασικο συστατικό της ζωής μας, ή περιμένουμε μονίμως την μοναδική ημέρα που θα συγκλονίσει την ύπαρξή μας και αφήνουμε τις μέρες να φεύγουν χωρίς να μας ζεσταίνει η λιακάδα, χωρίς να μας χαιδεύει η βροχή, χωρίς να απολαμβάνουμε τα γνώριμα πράγματα; Ο ήλιος, ανατέλει, δύει, και πάλι από την αρχή. Πρέπει να μάθουμε να ζούμε τη ζωή μας και να είμαστε ευγνώμονες για κάθε μας αναπνοή. Να βρούμε το θάρρος να βάλουμε στην πεζή μας καθημερινότητα μία νότα έμπνευσης, να πάρουμε ρίσκα, να προσθέσουμε δραστηριότητες που μας οικοδομούν, μας βοηθούν να γινόμαστε καλύτεροι.

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο του γραφείου μου. Βήχω και γράφω. Ετοιμάζεται να βρέξει και δεν έχω πάρει ομπρέλα μαζί μου. Τί πειράζει; Το χώμα μυρίζει βροχή , ο ουρανός είναι γκρίζος και μου έχει δώσει ο Θεός άλλη μία μέρα σε αυτή τη ζωή για να ζήσω, να παλέψω και να είμαι ευγνώμων για τα γνώριμα πράγματα που κάνω κάθε μέρα, εξελίσω και αγαπώ.

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Casta Diva

Επειδή ακόμα προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου και είμαι παντελώς ανίκανη να συντάξω κάποιο κείμενο που να έχει έστω και το παραμικρό δείγμα διανοητικής υγείας, και έχω περάσει όλη την ημέρα στον καναπέ μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, θα ήθελα να έμπαινα σε έναν άλλον κόσμο (κάπως έτσι αρχίζει ο κόσμος τα ναρκωτικά). Καμιά φορά η πραγματικότητα είναι τόσο πεζή που χρειάζεσαι να βγείς λίγο από αυτή, ή να την δείς με άλλο μάτι. Μπορεί να κάθεσαι μπροστά στον ωραιότερο πίνακα ζωγραφικής του κόσμου, με την μύτη σου κολημένη πάνω του, να είσαι μέσα σχεδόν στον πίνακα και να μην βλέπεις τίποτα. Άντε καμία πινελιά.  Και να είναι απολύτως απαραίτητο να κάνεις μερικά βήματα πίσω για μπορέσεις να δείς όλη την εικόνα. Καμία φορά αισθάνομαι ότι έχω πέσει τόσο πολύ με τα μούτρα, που δεν μπορώ να αξιολογήσω σωστά. Περνάει η ζωή μου και αντί να κοιτάζω όλη την εικόνα, είμαι εγκλωβισμένη σε μία γωνία που δείχνει τετράγωνα πλακάκια στο πάτωμα. Όχι ρε γαμώτο, ούτε κάν τον ουρανό; Λίγο ουρανό, λίγο όνειρο, λίγη μαγεία!

Και επειδή απόψε έχει πανσέληνο, θα αφεθώ για λίγο στην μαγεία του φωτός της. Μυστηριώδες και απόκοσμο. Στο φώς της πανσελήνου προσεύχεται “Casta Diva” η Νόρμα, ιέρεια των Γαλατών, στην όπερα του Bellini, για μία αγάπη χωρίς ανταπόκριση και χωρίς ελπίδα.


Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Τί τίτλο να βάλω τώρα;

Wow! Τελείωσε αυτή η εβδομάδα; Ευχόμουν και έλπιζα να είμαι ζωντανή όταν θα έρθει η Παρασκευή βράδυ, αλλά ταυτόχρονα είχα και τον παράλογο φόβο ότι ΔΕΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΠΟΤΕ Η ΡΗΜΑΔΑ! Ή τουλάχιστον δεν θα ερχόταν πρίν τσεκαριστεί μία λίστα τόσο μακριά όσο ο υπερσιβηρικός, κάτι που για να γίνει ομολογουμένως χρειάστηκαν πολλές ώρες της μέρας, αλλά και της νύχτας μου. (Ωραίο τραγούδι παίζει ο Kosmos τώρα: Take five, Dave Brubeck) Δεν είναι μόνο ότι το σώμα μου δυσκολεύεται να ανταπεξέλθει, το ανησυχητικό είναι ότι το μυαλό μου προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα όταν εγώ του λέω να σταματήσει να προσπαθεί και να κοιμηθεί. Την Τρίτη το βράδυ προσπαθούσα να αφαιρέσω από το υπερβολικό ημίτονο του 5z, μία ταχύτητα για να βρώ το όνομα ενός αστέρα, και κοιτάζω γύρω γύρω για να δώ κάποιον και δεν μπορώ να τον δω πουθενά! “Abort, abort, the function was terminated by user”, αλλά αυτό συνεχίζει να τρέχει και να σπαταλάει τους πόρους του συστήματος. Ωραία ξεκούραση, ε;

Μπορεί να μην πάρω ποτέ νόμπελ φυσικής, αλλά εξακολουθώ με το ίδιο πάθος να θέλω να αλλάξω τον κόσμο. Για αυτό χαμογελάω συνέχεια. Το χαμόγελο κάνει τον κόσμο μου ομορφότερο. Όχι το ψεύτικο, παγερό, αγοραστό χαμόγελο που βγαίνει από τις επιταγές των people skills, αλλά το γνήσιο εγκάρδιο χαμόγελο που βγαίνει από όλη σου την ύπαρξη και ζεσταίνει τους γύρω σου, και κάνει την καθημερινότητά τους λίγο καλύτερη. Μπορεί να μην καταφέρω να αλλάξω την ανθρωπότητα, αλλά έστω και άν έχω βοηθήσει έναν άνθρωπο, έχω κάνει κάτι. Έτσι δεν είναι;
 

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Η Ζωντανίνα

Όλοι όταν είμασταν παιδάκια είχαμε τους φόβους μας, τα τέρατά μας, τους μπαμπούλες μας. Εγώ είχα, μεταξύ άλλων, την Ζωντανίνα. Μόνο που η Ζωντανίνα, αυτές τις μέρες είναι πιό επίκαιρη από ποτέ! Μα ποιά είναι η Ζωντανίνα τέλος πάντων;

Η Ζωντανίνα, είναι ένα μυθικό, μονόθφαλμο τέρας, εντελώς φανταστικό, μη σας πω. Έχει ένα γαλάζιο γουρλωτό μάτι που γυρίζει γύρω γύρω και κοιτάζει. Δημιουργήθηκε στο υποσυνείδητό μου στην Τρίτη Δημοτικού, στη γιορτή της 17ης Νοεμβρίου και ευθύνονται γι’ αυτό αποκλειστικά ο Ελύτης και ο Θεοδωράκης. Θυμάστε το τραγούδι «τα-νταμ, τα-νταμ, θέλει νεκροί χιλιάδες να ’ναι στους τροχού-ου-ου-ούς, θέλει κι η Ζωντανί-να πίνουν το αίμα-α τους, να-να-να, θέλει κι η Ζωντανί-να πίνουν το αί-ε-μα-α τους»; Τί πίνουν, τί δίνουν, μικρή διαφορά, μηδαμινή θα έλεγα. Έτσι, λοιπόν, δημιουργήθηκε η Ζωντανίνα. Τον συνειρμό τροφοδότησε ο πρωτομάστορας που αναφέρεται παρακάτω στο τραγούδι, γιατί ως γνωστόν ο πρωτομάστορας έχτισε τη γυναίκα του στης Άρτας το γεφύρι, και ποιος να μπει και ποιος να βγει, το δαχτυλίδι να ’βρει; Ο πρωτομάστορας στο γεφύρι, και αντίστοιχα η Ζωντανίνα σε ένα βαθύ πηγάδι. Ορίστε! Λύθηκε το μυστήριο. Η Ζωντανίνα είναι ένα μονόφθαλμο τέρας που πίνει αίμα και ζεί σε ένα βαθύ πηγάδι, τον Άβυσσο, που βρωμάει κλεισούρα και σκοτάδι. Άμ, το τραγούδι λεβέντης ερωβόλαγε; «Με σφαλιστά τα μαύρα του τα μάτια...» Πού πας βρε κακομοίρη με κλειστά τα μάτια; Θα φάς καμία τούμπα. Και εγώ κάνω ποδήλατο χωρίς χέρια, αλλά άν πάω να κάνω χωρίς μάτια θα πέσω σε καμία μάντρα και θα τσακιστώ!

Το κακό είναι ότι δεν είχα αφήσει καμία σχολική γιορτή παραπονεμένη, χωρίς κάποιο μή παρανενοημένο τραγούδι.  Στο τραγούδι, τα κλεφτόπουλα, εγώ είχα καταλάβει: «Του Τούφε, κιού του λέει, γειά σου Κίτσο μου λεβέντη». Το κιού είναι επιφώνημα ενθάρρυνσης προς τον Τούφε, που όπως φαίνεται παρακάτω είναι λεβέντης. Πώς λέμε «Μπράβο λεβέντη μου!»; Μπορούμε αντιστοίχως να πούμε και «Κιού σου, λεβέντη μου!»

Και για να ξεφύγω από τα σχολικά τραγούδια, έχω κάνει παρανόηση με πλήθος λέξεων όπως το σαλαμέρι: «Θα σε πάρω να φύγουμε σ’ άλλη γή, σαλαμέρι», καθώς επίσης και με το χαπί: «Θα σου φύγω, στο χαπί». Το χαπί στην φαντασία μου ήταν κάτι γρήγορο, όπως λέμε πίτς φυτίλι. Ένα ακόμα: "Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρι κι από τα μάτια σβήνει η στεριά". Δεν μιλάμε για μία απλή μαούνα, το πλοίο έχει ΚΑΙ σαλπάρι, όπως λέμε κατάρτι, μία βελτίωση της ναυπηγικής που επιτρέπει στο πλοίο να εξαφανίζεται πολύ γρήγορα από την στεριά. Φυσικά δεν μου έλειψαν οι πλήρως ασυνάρτητες παρανοήσεις: «χτυπάς, βροχή, καρδιά, με βία», η βροχή μαστιγώνει και χτυπάει την καρδιά με βία, εύκολο, αφού βρέχει στην φτωχογειτονιά, βρέχει και στην καρδιά μου, έ, έτσι όπως βρέχει την μαστιγώνει κιόλας. Όταν δυσκολεύομαι να βγάλω συμπέρασμα  από ένα τραγούδι, ζητάω την βοήθεια άλλων τραγουδιών. Και το κορυφαίο όλων: «Και ν’ακούγιεται την νύχτα σαν παράπονο, σαν μπενιάρη πιπερή από μπουζούκια». Δεν προσπαθώ να το εξηγήσω. I rest my case.

Πείτε μου, έχω καταλάβει τίποτα σωστά στην ζωή μου; Εκτός και αν είχατε και εσείς φανταστεί την Ζωντανίνα.
Συμπεράσματα:
1.Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.
2.Η φαντασία των παιδιών οργιάζει.
3.Ζήτω ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης!



Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Το Ζέν και το δίκαιο

Αφήστε με να γκρινιάξω λίγο για τη δουλειά σήμερα. Το πρωί αισθανόμουν πολύ ωραία, εξάλλου είχε μία υπέροχη βαριά καταχνιά που προμήνυε ότι έρχεται μπόρα και όποτε οσμίζομαι στον αέρα βροχή ηρεμώ. Είχε σκοτεινιάσει τόσο πολύ και είχε και μία απόκοσμη ησυχία. (Ποιά χέρια πήραν, πήραν τα κεριά;)   Έτσι χαμογελούσα μακάρια και έψηνα τον καφέ μου στο γραφείο συζητώντας με ευχάριστη παρέα για γλυκά και παιδικές αναμνήσεις. Ποιός θα μου το έλεγε ότι δεν ήταν γραφτό να τον πιώ ζεστό τον καφέ μου σήμερα; Ε, ρε και με το που κάθησα στην καρέκλα μου, χτύπησε το τηλέφωνο και με έκανε ΤΟΥΡΜΠΟ! Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί και πώς, εξάλλου όλοι μπορούμε να θυμηθούμε παρόμια περιστατικά. Και τότε ήταν που ανοίξαν οι ουρανοί με πάταγο! Δεν ξέρω ποιός σιδερένειος δαίμονας κατρακυλιστά όρμησε πάνω μου! Αστραπές, κεραυνοί, μπουμπουνίδια και όλα αυτά που συνήθως μου αρέσουν, αλλά σήμερα δεν μπορούσα να τα ευχαριστηθώ γιατί μόλις μου είχε ανέβει η πίεση και η εσωτερική μου συγκρότηση πήγε περίπατο. Η πίεση μου είχε ανέβει γιατί έχασα τον έλεγχο και το μελίχειο ύφος μου και απάντησα δυναμικά, με αποφασιστικότητα και σε τόνους υψηλότερους του κανονικού. Μπορεί συνήθως να τα καταφέρνω με το καλό, αλλά όταν χρειαστεί μπορώ να τα καταφέρω ΚΑΙ με το κακό.  

Η βροχή συνέχιζε με μανία για πολλή ώρα και ευχόμουν να μην είχε κανείς την ατυχία να είναι στον δρόμο, ή κάτω από κανένα δέντρο αυτή την ώρα, ενώ σκάνε κεραυνοί αριστερά και δεξιά. Και όταν με το καλό ηρέμησα, τα έβαλα με τον εαυτό μου που μου επέτρεψα να θυμώσω τόσο πολύ. Κάπου είχα διαβάσει ότι κανείς δεν μπορεί να μας κάνει να αισθανθούμε άσχημα αν δεν συναινέσουμε και εμείς σ’ αυτό. «Μπορεί ο οποιοσδήποτε να μου λέει ό,τι χαζομάρα θέλει. Είναι ανάγκη εγώ να εκνευρίζομαι; Είμαι μία ευαίσθητη ποιήτρια» ψιθυρίζει ο ζέν εαυτός μου. Και ο τσαμπουκαλής απαντά: «Μα, άν αυτά που λέει με θίγουν; Με προσβάλουν; Μου αρκεί να ξέρω εγώ ότι αυτά που λέγονται δεν είναι αληθή ή πρέπει να δώσω και στον άλλον σαφώς να καταλάβει μέχρι πού τον παίρνει;».  Διλλήματα. Όταν με αδικούν δεν ξέρω τί να κάνω. Από τη μία θέλω να λουφάξω κουλουριασμένη σε μία γωνίτσα και να φάω δρακουλίνια και από την άλλη να επιτεθώ και να εκμηδενίσω τον αντίπαλο. Ναί και εγώ με τρομάζω ώρες – ώρες. Στην θεωρία μου αρκεί να ξέρω ότι έχω δίκαιο.  Στην πράξη όμως δεν μου αρκεί, αλλά θέλω να το παραδέχονται και οι άλλοι. Άει στο καλό, πάω να ψήσω ένα καφέ να τον πιώ ζεστό, φορ κράινγκ άουτ λάουντ. Ανακατεύω το μπρίκι και σκέφτομαι: «Έχω πάντα δίκαιο. Και όταν έχω άδικο, δικαίως το έχω!» Και μου χύνεται ο καφές! 

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Δημιουργικό χάος

Όσο ξαναδιαβάζω την ανάρτηση «οι κουραστικές μέρες», τόσο πιστεύω ότι το κρασί που ήπια χτες το βράδυ είχε μέσα παραισθησιογόνα. Δεν εξηγείται αλλιώς τέτοιος ενθουσιασμός. Γενικά η αντίδραση του οργανισμού μου στην κούραση είναι περίεργη. Ο εγκέφαλος μου, οι αισθήσεις μου περνούν σε μή κανονικές συνθήκες λειτουργίας και δουλεύουν διαφορετικά και νομίζω και όχι καλά. Τώρα που το σκέφτομαι ο υπολογιστής μου δεν έχει σύστημα αυτόματης διόρθωσης και δεν παίρνω χαμπάρι τα ορθογραφικά μου. Μα ποτέ δεν μου δούλεψε αυτό το σύστημα! Όπως θα καταλάβατε το μυαλό μου κάνει περίεργες συνάψεις και συνειρμούς. Μπορεί να κάνουμε κουβέντα για την λέξη πχ σοκολάτα (πώς φαίνεται ότι θέλω γλυκάκι), και μετά εγώ να είμαι για κανά δύο λεπτά σιωπηλή, το πολύ τρία, (αν μείνω σιωπηλή πάνω από πέντε λεπτά μήν με μετακινήσετε και καλέστε αμέσως ασθενοφόρο!) και ξαφνικά να πώ: «Πάντως, εγώ θεωρώ ότι η συμβολή του τροχού στην εξάπλωση του πολιτισμού είναι κεφαλαιώδους σημασίας» (ντόινγκ!) Πάντα αρχίζω με το «πάντως» όταν θέλω να πω κάτι άσχετο. Άσχετο για τον άλλον που δεν είναι μέσα στο κεφάλι μου, για εμένα που έχω φτάσει εκεί μετά από μία μακρά, είναι αλήθεια, αλυσίδα συνειρμών δεν είναι καθόλου άσχετο.
Ο αδερφός μου που με διαβάζει από την Πάτρα, (γιούχου! Ευχαριστώ αδερφέ!) μου είπε σηκώνοντας τους ώμους, ότι έχω χαοτική σκέψη, λέει και ότι δυσκολεύεται να με παρακολουθήσει. Μα το χάος είναι για εμένα έναυσμα δημιουργίας. Δεν μπορώ να είναι τα πράγματα βαλμένα στην σειρά, με τάξη σαν στρατιωτάκια. Τα θέλω σκορπισμένα εδώ και εκεί ελεύθερα και με προσωπικότητα. Μία στοίβα βιβλία στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι μου, ανακατεμένα τα cd μου με τις όπερες και με τον Χατζηδάκη και τα βιβλία της φυσικής με τους ιμπρεσσιονιστές της Βιέννης και λίγη σκονίτσα, να μην μιλήσω για το γραφείο μου.
Θέλω να πιστεύω ότι όταν λείπω από το σπίτι ο Heisenberg μιλάει με τον Monet και πίνουν καφέ στον καναπέ και γλυστράνε ήσυχα και αθόρυβα στην θέση τους, μόλις γυρίζει το κλειδί στην πόρτα.


Impression

Κλείνω τα μάτια μου και βρίσκομαι σε ένα πράσινο λιβάδι και έχει λιακάδα και μυρίζει χορτάρι και φυσάει ένα ανεπαίσθητο αεράκι που ίσα ίσα μου κουνάει το τσουλούφι στο μέτωπο. Και γύρω μου, πάντου γύρω μου μικρά κίτρινα λουλουδάκια, και μώβ λουλουδάκια σιωπηλά. Και κάπου εκεί κοντά ακούγιεται ένα γέλιο. Γέλιο κελαρυστό και αθώο και όμορφο. Αυτό το γέλιο είναι ο ωραιότερος ήχος που άκουσα ποτέ. Αυτό το γέλιο και κάτι ακόμα.


Heifetz-Beethoven  Romance No. 2 in F  Major   (Op. 50)


Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Οι κουραστικές μέρες

Μου αρέσουν πολύ οι κουραστικές μέρες. Οι μέρες που ξυπνάω το πρωί και τρέχω έξαλλη στη δουλειά και δεν σηκώνω κεφάλι μέχρι να τελειώσει το ωράριο και μετά θέλω να κάτσω λίγο ακόμα, αλλά πρέπει να φύγω τρέχοντας γιατί έχω άλλη δουλειά και μετά γυρίζω σπίτι ε-ξου-θε-νω-μέ-νη! Τώρα θα ήθελα τρελά να σας εξηγήσω για τις ορθοκανονικές βάσεις, αλλά θα γίνω κουραστική. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο ενθουσιάστηκα σήμερα με τις ορθοκανονικές βάσεις και με τρώει ο κώλος μου να σας εξηγήσω. Καλά! Θα το κάνω! 

Ας πούμε ότι μία ορθοκανονική βάση είναι χονδρικά όλες οι διαστάσεις που μπορούν να περιγράψουν έναν χώρο. Στον χώρο των τριών διαστάσεων έχουμε μήκος, πλάτος και ύψος. Άλλο το μήκος, άλλο το πλάτος, άλλο το ύψος, ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Δηλαδή δεν μπορείς να πείς ότι το ύψος είναι 5 πλάτος. Το ύψος είναι σκέτο ύψος, δεν μπορεί να αντικατασταθεί ούτε από το μήκος, ούτε από το πλάτος. Ανεξάρτητες διαστάσεις, μην το ξεχνάτε αυτό! Αν σου λείπει μήκος, όσο πλάτος και να έχεις δεν έχεις μήκος. Αν δεν έχω μήκος, τότε δεν έχω περιγράψει όλο τον χώρο. Εντάξει, έχω περιγράψει ένα επίπεδο, δύο διαστάσεις, αλλά όχι όλο τον χώρο, τρείς διαστάσεις. Η βάση μου δεν είναι πλήρης, της λείπει μία διάσταση.



Ωραία, τώρα πάμε στην ζωή. Είδατε; Κάπου αλλού το πήγαινα! Είναι ορθοκανονική βάση και περιγράφεται από πολλές διαστάσεις, εργασία, οικογένεια, αναψυχή, φίλους, έρωτα, Θεό. Όλες αλληλεπιδρούν μεταξύ τους για να μου δώσουν τον χώρο Ζ (διάλεξα το γράμμα Ζ από την ζωή), αλλά η μία διάσταση δεν μπορεί να αντικαταστήσει την άλλη. Πρέπει να τις έχω όλες για να έχω καλύψει πλήρως τον χώρο Ζ (την ζωή μου είπαμε ντε! Από εδώ και πέρα θα το γράφω με δείκτη Ν από το Νάντια, ΖΝ). Εξ΄ού και το τρέξιμο από το πρωί ως το βράδυ. Για την πλήρωση του ρημαδοχώρου Ζ.  Νομίζω ότι συμβαίνει σε όλους σε κάποια φάση του δικού τους Ζ. Κυνηγάμε πολύ να αυξήσουμε την μία διάσταση, είτε αυτή είναι η δουλειά, είτε η οικογένεια, είτε ακόμα και ο Θεός και όταν δεν κοιτάμε, οι άλλες μπορεί να μηδενιστούν. Αν μηδενιστεί ακόμα και μία από αυτές, τί είπαμε παραπάνω; Σωστά! Χάνουμε την πληρότητα. Και τότε ακόμα και αν έχουμε όλες τις άλλες διαστάσεις, πάντα κάτι θα λείπει, πάντα κάτι θα είναι μισό, θα υπάρχει μία ανισορροπία, μία αίσθηση ανεκπλήρωτου και δεν θα βρίσκεται τίποτα να το καλύψει. Το ΖΝ είναι μία μόνιμη αναζήτηση της πληρότητας.

Αρκετά με τις φιλοσοφίες για απόψε. Νομίζω ότι αισθάνομαι ένα κενό στο γάστριο, ελληνιστί πεινάω και μάλλον ένα κενό στo κρανίο από τα καμμένα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Μου αρέσουν όμως πολύ οι κουραστικές μέρες.

ΥΓ. Βγάζει τώρα αυτό κανένα νόημα, ή μόνο εγώ το καταλαβαίνω; Γιατί νομίζω ότι αρχίζουν να πέφτουν τα επίπεδα συνείδησής μου. Μάλλν ήμε πωλύ κουρασμένι. Θα κοιμηθό χρις να βγάλλο τα ρούχαμ.
 

Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Μ' αρέσει άμα σωπαίνεις

Ε, χμ, αυτή την ανάρτηση την κάνω λίγο δειλά γιατί αποκαλύπτει την ευαισθησία μου και εγώ, ε... και εγώ θα 'πρεπε να μην το δείχνω και τόσο πολύ. Είναι ένα ποίημα από τον αγαπημένο μου Χιλιανό ποιητή, τον Πάμπλο Νερούδα, στους εκλογικούς καταλόγους τον είχαν καταχωρημένο ως Νεφταλί Ρικάρντο Ρέγιες Μπασοάλτο. Βρέ μανία με τις εκλογές! Αν σας αρέσει θα σας ξαναβάλλω Νερούδα στο μέλλον, με το ρέγουλο όμως. Μ' αρέσει άμα σωπαίνεις λέγεται.

Φθινόπωρο, απόγευμα, μελαγχολία, σιωπή....




Μ' αρέσει άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δε σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει.

Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μες απ' τα πράγματα,
ποτισμένη απ' τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.

Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτιά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ' την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ' αγγίξει:
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες στη δική σου σιωπή.

Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
τη δικιά σου
που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια η νύχτα, αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Απόμακρη και τόση δα κι απ' αστέρια φτιαγμένη
είναι η δικιά σου σιωπή.

Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο - μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

Εκλογές στο χωριό


Aκόμη και αν είχα μία, μόνο μία αμφιβολία για το άν θα έπρεπε να ψηφίσω στις τοπικές εκλογές, τελικά τα γεγονότα με αντάμειψαν πλουσιοπάροχα. Την ημέρα των εκλογών γίνονται στο χωριό τόσα ευτράπελα και τόσα αστεία που δεν μετάνιωσα καθόλου που έκανα 200 χιλιόμετρα με το ΚΤΕΛ για να ψηφίσω.
Κατ’ αρχάς να σας ενημερώσω ότι τα κριτήρια με τα οποία ψηφίζουμε στο χωριό είναι απόλυτα αξιοκρατικά: ποιός μπήκε μισό μέτρο μέσα στο χωράφι του γείτονα, καλά εννοείται ότι μετράνε τα σόγια (το σόι μου, γαμώ) ποιανού ο γάιδαρος έφαγε το κλήμα, ποιός έταξε να σου βάλει το παιδί στον Δήμο, ποιός βουλευτής  σε πήρε τηλέφωνο να σου πεί ποιόν να ψηφίσεις, λές και ο βουλευτής είναι ο τσιφλικάς που έχει τις ψήφους μας τσιφλίκι του, ποιός φοβέρισε, ποιός πλήρωσε... Σας ευχόμαστε ευτυχισμένο το 1910! Τα σκηνικά που διαδραματίζονται είναι απείρου κάλλους. Σάββατο απόγευμα, παίζουμε με τον αδερφό μου σκάκι μπροστά στο τζάκι, χτυπάει το κουδούνι και είναι μία κυρία που δεν την έχω ξαναδεί στην ζωή μου με τον υποψήφιο γιό της, και μας ζητάει την ψήφο μας!!! «Είστε πολυάσχολοι; Είναι ο χρόνος σας πολύτιμος και δεν θέλετε να τρέχετε στις πλατείες για να ενημερωθείτε για τους υποψηφίους; Τώρα και στην πόρτα σας! Υποψηφόπουλος! Ερχόμαστε στον χώρο σας, αβάδιστα και σας ενημερώνουμε. Παρέχονται δωρεάν σταυρωμένα ψηφοδέλτια για να μην κουράζεστε μέσα στο παραβάν – το καρπιαίο σύνδρομο κάνει θραύση στις μέρες μας. Με το βλέμμα στραμμένο στον απλό ψηφοφόρο». Πείτε τώρα την αλήθεια! Πόσο τιμάται αυτή η εμπειρία; Εμάς μας έφτιαξε το απόγευμα. Κατά τα άλλα, ΟΛΟΙ οι γείτονες είναι υποψήφιοι. Ο απέναντι, ο πίσω, ο δίπλα, ο πάρα δίπλα. Πόσους να ευχαριστήσεις;  Μου στέλνουν μύνημα: «Ψηφίζουμε Αλή Μπαμπά, έχει μόνο 40 κλέφτες». (Χιουμοράκι; Χιουμοράκι;)
Η μέρα των εκλογών ξημέρωσε με μία υπέροχη λιακάδα. Μμμ, ωραία μέρα για μαύρισμα! Στους αγρούς το κουτόχορτο έχει φτάσει σε ικανό ύψος και είναι έτοιμο για συγκομοιδή και άμεση κατανάλωση. Εσείς οι άνθρωποι της πόλης μήν μου στεναχωριέστε! Θα το φάτε και εσείς πρωτότυπα κατεργασμένο και σερβιρισμένο από τους σέφ του είδους, τους δημοσιογράφους. Επικρατεί μία ευχάριστη ατμόσφαιρα και μία αναταραχή. Υποσχέσεις πάνε και έρχονται μαζί με τα ψηφοδέλτια, όλοι ειναι χαρούμενοι, όλοι έχουν επιρροή, όλοι αισθάνονται σημαντικοί. Και όπως είπε και η Σκάρλετ Ο’ Χάρα, αύριο ξημερώνει μία νέα ημέρα και όλη η Ελλάδα ανοίγει οπωσδήποτε μία νέα σελίδα που οπωσδήποτε δεν θα μοιάζει με καμία από τις σελίδες που ανοίχτηκαν κατά καιρούς und so weiter. Δεν το παίζω ήρωας, εγώ ψηφίζω αγνή, παρθένα ναφθαλίνη, η σταθερότητα της οποίας με διαβεβαιώνει ότι δεν χρειάζεται να περιμένω εκπλήξεις.
To κακό είναι ότι θα πάει και δεύτερη Κυριακή και άντε ξανά-μανά χιλιόμετρα.

Πέμπτη, 4 Νοεμβρίου 2010

Γκόρτσος!

Σκεφτόμουνα αρχικά αυτή η ανάρτηση να έχει θέμα «Πυρηνική Φυσική», αλλά μία πρόχειρη έρευνα αγοράς που διεξήγαγα σήμερα, έδειξε ότι μόνο το 2,3% των αναγνωστών θα ήθελε να διαβάσει κάτι τέτοιο, το υπόλοιπο 97,7% θέλει κάτι ελαφρύ και ευκολοχώνευτο και επειδή προσπαθώ να εδραιωθώ στην αγορά, άντε θα σας κάνω το χατίρι. Πρέπει να αφουγκράζομαι το κοινό μου. Nantia delivers! Τώρα το θέμα είναι τί παραδίδω, μην αρχίσουμε τις ελεγχόμενες εκρήξεις εδώ και φτάσουμε σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού. Κατόπιν λοιπόν απαιτήσεως πολλών αναγνωστών είπα να βάλω και λίγη ποίηση στο blog. Ιδού:

Ανέβηκα στην πιπεριά να κόψω ένα πιπέρι
Κ’ η πιπεριά τσακίστηκε και μού κοψε το χέρι!

Τώρα που είπα μού κοψε το χέρι τί θυμήθηκα! Τις εκλογές! Σας έχει τύχει να πάτε να ψηφίσετε και μετά να βγεί αυτός που ψηφίσατε και δεν θα το πω ακριβώς πανηγυρίζατε, αλλά μία χαρά την πήρατε; Και μετά να περάσει καιρός και να σκέφτεστε ότι καλύτερα να το κόβατε το χέρι σας, παρά να την ρίχνατε την ρημάδα την ψήφο; Ε; Εγώ το έχω σκεφτεί! Και επειδή δεν θέλω να αυτοακρωτηριαστώ κάθησα και το σκέφτηκα αυτή τη φορά πιό ψύχραιμα. Εννοείται ότι δεν θα απέχω από την εκλογική διαδικασία, όσο και αν είναι σοβαρό επιχείρημα το ότι κάποιοι υποψήφιοι δεν είναι καθόλου αξιόλογοι, ειδικά στον μικρό επαρχιακό δήμο που έχω τα εκλογικά μου δικαιώματα. Πιστεύω όμως ότι είμαστε απόλυτα υπεύθυνοι για τους ανθρώπους που εκλέγονται, είτε εν τη παρουσία, είτε εν τη απουσία μας και οπωσδήποτε δεν θέλω να γίνεται η εκλογή ανθρώπων που είναι υπεύθυνοι για την μοίρα του τόπου μου εν τη απουσία μου.  Αυτός που ζώ είναι ο κόσμος μου και αν δεν του δώσω εγώ σχήμα, θα το κάνει κάποιος άλλος. Και δεν γουστάρω να το κάνει άλλος βρέ αδερφέ, γιατί τους κάνει τους κόσμους τετράγωνους και εμένα μου αρέσουν οι ελλείψεις! Δεν μπορώ να κλαίγομαι ότι χρειάζονται πράγματα στον τόπο μου και να μην κάνω κάτι για αυτό. Πρέπει να διεκδικήσω αυτά που θέλω, one way or another. Βέβαια ο νύν δήμαρχος καμαρώνει γιατί λέει θα έρθουν Άραβες να κάνουν τουριστικές επιχειρήσεις στην περιοχή. Λές να γίνουμε Ντουμπάι; Γκόρτσος! Γκόρτσος!  Ας θυμηθούμε λιγάκι και τις αντίστοιχες ελληνικές ταινίες κύριε Ντάντη μου (ο Ντάντης, του Ντάντεως) και να ψηφίσουμε κατά συνείδηση.

Και κάπου εδώ τελειώσαμε για σήμερα κυρίες και κύριοι, γιατί πρώτον μετά από 10 ώρες στην δουλειά δεν είναι εύκολο να διαβάζει κανείς βαριά πράγματα, κατανοητόν, και δεύτερον έχω μία πελώρια λαχτάρα για κινέζικο που λέω να κατευνάσω με φίλους και μοσχάρι σετσουάν με κάσιους.

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Κβαντομηχανική, ή περί κουτιών.

Μην μου τρομάζετε με τον τίτλο! Μείνετε μαζί μου. Κβαντικά φαινόμενα υπάρχουν στην καθημερινότητά μας. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όταν δεν ξέρεις ποιά μπορεί να είναι η έκβαση μίας κατάστασης. Πχ όταν ρίχνεις ένα ζάρι τί μπορεί να έρθει; Σωστά, 1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 6. Υπάρχει κάποιος λόγος να προτιμήσει το ζάρι κάποιο από τα ενδεχόμενα; Όχι. Όλα είναι ισοπίθανα. Πρίν λοιπόν την διεξαγωγή του πειράματος, στην συγκεκριμένη περίπτωση την ρίψη του ζαριού, μπορούμε να πούμε ότι το ζάρι βρίσκεται ταυτόχρονα σε 6 διαφορετικές ιδιοκαταστάσεις και μας τρώει η απορία τί στο καλό θα συμβεί μόλις ρίξουμε το ζάρι. Άλλο ανάλογο, τί στο καλό θα συμβεί άν ζητήσω αύξηση; Οι πιθανές μικροκαταστάσεις είναι να γίνει δεκτή η πρότασή μου με αλλαλαγμούς χαράς, (το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;)  ή να φύγω με κατεβασμένα αυτιά έχοντας ακούσει....
Βέβαια μπορεί να φοβάμαι την έκβαση του πειράματος. Μπορεί να θέλω οπωσδήποτε να έρθει 4 και να φοβάμαι ότι θα έρθουν όλα τα υπόλοιπα, ώστε να μην ρίχνω τελικά το ζάρι, ξεχνώντας ότι υπάρχει το ενδεχόμενο να έρθει το ρημάδι το 4 που θέλω τόσο πολύ.  Κατερίνα, ψαράκι μου, για εσένα το λέω, ρίξτο μή φοβάσαι.
Μπορεί να έχετε ακούσει το μακάβριο παράδειγμα με την γάτα του Schroedinger. Η γάτα βρίσκεται κλεισμένη σε ένα κουτί, μαζί με μία κάψουλα υδροκυανύου και έναν ραδιενεργό πυρήνα. Αν ο πυρήνας διασπαστεί, η κάψουλα θα ανοίξει και η γατούλα θα πεθάνει. Αν ο πυρήνας δεν διασπαστεί, η κάψουλα θα μείνει ακέραιη, το ίδιο και η γάτα. Πρίν ανοίξουμε το κουτί δεν ξέρουμε σε τί κατάσταση είναι μέσα η γάτα. Ζωντανή, ή νεκρή; Νεκρή, ή ζωντανή; Μπορείτε να φανταστείτε ότι στη θέση της γάτας είναι η ελληνική οικονομία. Λέμε λοιπόν ότι η γάτα βρίσκεται κβαντισμένη, είναι ταυτόχρονα και νεκρή και ζωντανή η φουκαριάρα. Ο κοινός νούς, θεωρεί ότι κάτι τέτοιο είναι γελοίο. Είναι σύνηθες η γάτα να είναι είτε νεκρή, είτε ζωντανή. Όχι και τα δύο! Τί το περάσαμε εδώ; Αυτά που μας λές Νάντια δεν γίνονται! Η αλήθεια είναι ότι η γάτα βιώνει μόνο μία πραγματικότητα. Ο όρος βιώνει είναι αδόκιμος στην περίπτωση που η γάτα είναι νεκρή, αλλά εγώ είμαι αισιόδοξο άτομο. Εμείς που είμαστε απ’ έξω δεν ξέρουμε ποιά είναι η κατάσταση της γάτας και ερχομαστε αντιμέτωποι με το παράδοξο να είναι ταυτόχρονα και στις δύο καταστάσεις. Τα πράγματα αλλάζουν όταν ανοίξουμε το κουτί. Τότε μαθαίνουμε τί έχει συμβεί τελικά.
Όταν θα ανοίξουμε το κουτί θα έρθουμε αντιμέτωποι με μία μοναδική και μή αντιστρεπτή πραγματικότητα, η γάτα ή θα νιαουρίζει, ή θα βρωμάει. Η διεξαγωγή του πειράματος είναι αυτή που μας έβγαλε από την αβεβαιότητα, από την αγωνία μας και μας έδωσε ένα σαφές αποτέλεσμα. Είναι το αποτέλεσμα αυτό που θέλαμε, ή έγινε αυτό που φοβόμασταν;
Πρίν ρίξουμε το ζάρι δεν ξέρουμε τί θα έρθει και μπορεί να το κρατάμε στο χέρι μας και να το κουνάμε πέρα δώθε, τόσο μέχρι να βαρεθούμε και οι ίδιοι. Δεν είναι καλύτερα να το κάνουμε το πείραμα, και να βγούμε επιτέλους από την αβεβαιότητα της κβαντικής φυσικής, στην βεβαιότητα της κλασσικής μηχανικής; Μικρή συμβουλή: Αν το πείραμα μπορεί να επηρεαστεί, καλό θα είναι να φροντίσουμε ώστε οι συνθήκες του πειράματος να ευνοούν το ενδεχόμενο που προτιμούμε και να ρίξουμε ευχόμενοι να έρθει το ένα και μοναδικό 4. Τώρα αν έρθουν όλα τα υπόλοιπα, έ τί να κάνουμε έτσι είναι η ζωή, θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε χωρίς το 4.
 Εμπνευσμένο από τον φίλο μου τον Tommaso, φυσικό υψηλών ενεργειών στο Cern που με έπεισε να αντιμετωπίσω τους φόβους μου και να ανοίξω το κουτί τον περασμένο Ιούνιο.

Σύντομο βιογραφικό

Γεννήθηκα στην Λαμία Φθιώτιδας και μεγάλωσα σε ένα μικρό χωριό την Σκάρφεια με αγνό γάλα και κουραμπιέδες. Στο χωριό έμαθα να διαβάζω, να παίζω, να παρατηρώ τον κόσμο και τον νυχτερινό ουρανό, να φωνάζω, να τραγουδάω, να παθιάζομαι και να αγαπάω δυνατά. Έμαθα να ζω. Με βαριά καρδιά και καημό μεγάλο έφυγα από το χωριό μου για να σπουδάσω Φυσική στην Αθήνα, στην οποία ζω έκτοτε. Δεν σταμάτησα ποτέ να ονειρεύομαι.

Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

Γράφω, άρα υπάρχω

Στην Ελλάδα όλοι οι άνθρωποι θέλουν να είναι ή πρόεδροι, ή συγγραφείς. Εγώ θα ήθελα να είμαι συγγραφέας. Θα ήθελα να είμαι συγγραφέας από την πρώτη στιγμή που διάβασα ένα βιβλίο. Η μυρωδιά του χαρτιού, το βάρος του βιβλίου επάνω στο στήθος μου όταν διαβάζω ξαπλωμένη, ο ήχος που κάνουν τα φύλλα όταν τα κόβεις. (Υπάρχουν μερικές εκδόσεις που χρειάζεται ακόμα να της κόψεις για να διαβάσεις). Όλες αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν το διάβασμα απόλαυση. Έχω μουσκέψει με δάκρυα ένα σωρό μαξιλάρια ταυτιζόμενη με τους τραγικούς ήρωες των βιβλίων μου. Ένα παιδί μετράει τ΄άστρα, Αιολική γή, ο Χριστός ξανασταυρώνεται, Τζέιν Έυρ, οι Άθλιοι, έτσι για να αναφέρω πολυ λίγα. Και φυσικά τα μυστικά του βάλτου. Ξεχνιούνται τα μυστικά του βάλτου; Από την πρώτη στιγμή που διάβασα λοιπόν, ήθελα να το αναπαράγω και εγώ. Για εμένα το γράψιμο ήταν ένα μέσο έκφρασης. Ξάπλωνα τις σκέψεις μου στο χαρτί, και τις έκανα από θολές σκιές στο μυαλό μου, μία μικρή ύπαρξη. Χρωστώ μεγάλη ευγνωμοσύνη στους γονείς μου, που με έμαθαν να αγαπάω το διάβασμα, και σε όλους τους συγγενείς και φίλους που μου χάριζαν βιβλία. Μεγάλωσα με καλούς δασκάλους και καθηγητές που μου έδωσαν ερεθίσματα, έμπνευση και θάρρος για να σκέφτομαι μόνη μου.

Στις τελευταίες τάξεις του λυκείου δέχτηκα από το «σύστημα» έναν λυσαλέο αγώνα να μισήσω το γράψιμο, που τόσο αγαπούσα. Έπρεπε να βάλω το γράψιμό μου σε καλούπια και να γράφω με τον πολυ συγκεκριμένο τρόπο που μου δίδασκε η καθηγήτριά μου. Εγώ επαναστάτησα, αντέδρασα, αρνήθηκα, και τότε βρέθηκα μπροστά στο δίλημα: «Ή θα γράφεις όπως σου λεω, ή να βρείς άλλην να σου κάνει ιδιαίτερα έκθεσης. Μάθε τώρα αυτή την μέθοδο και μετά γράψε όση ποίηση θέλεις». Ούπς! Και επειδή ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, συμβιβάστηκα! Σαν βρεγμένος σκύλος και με την ουρά κάτω από τα σκέλια, με μεγάλη επιμέλεια έμαθα τις μεθόδους γραφής εκθέσεων ιδεών που ακόμα και σήμερα μου γυρνάνε τα άντερα. Το εγχείρημα αν και φιλόδοξο ήταν καταδικασμένο εξ΄αρχής, κάτι που το αποδεικνύει το 12 που πήρα στις πανελλήνιες στην έκθεση για την παιδική εργασία, βαθμό που φέρω μέχρι σήμερα με καμάρι, ως απόδειξη ότι τελικά δεν συμβιβάστηκα. Συνέχισα λοιπόν να γράφω, όπως εγώ ήθελα, ό,τι εγώ ήθελα. Το γράψιμο είναι για εμένα μία προέκταση της ύπαρξής μου. Οφείλω να διευκρινήσω ότι τίποτα από αυτά που γράφω δεν είναι ολότελα δικό μου. Είναι όμως το δικό μου φιλτράρισμα πάνω σε κάτι που διάβασα από κάποιον πραγματικό συγγραφέα, από κάποιον πραγματικό ποιητή, κάτι που μου είπε κάποιος πραγματικός δάσκαλος, ακόμη και κάτι που έγινε στην ζωή μου και με έβαλε σε σκέψεις, κάτι που με δίδαξε. Έχω επηρεαστεί πολύ από αυτά που έχω διαβάσει, το ύφος κάποιων ποιητών και αυτό φαίνεται. Δεν το αρνούμαι. Επηρεάζομαι πολύ από ότι συμβαίνει κάθε μέρα στην ζωή μου. Μερικές φορές είμαι αισιόδοξη και θεωρώ ότι όλος ο κόσμος είναι καλός, μερικές φορές ο Καρυωτάκης μπροστά μου μοιάζει με πρόσκοπο σε εκδρομή.

Ποιά ήταν λοιπόν η στιγμή καμπής, η στιγμή που αποφάσισα ότι ως εδώ ήταν η εσωστρέφεια και από εδώ και πέρα ανοίγομαι και γράφω; Υπάρχουν μερικές αλλαγές στην ζωή μας που συμβαίνουν μέσα σε μία στιγμή και το καταλαβαίνουμε αμέσως, ενώ κάποιες άλλες γίνονται μυστικά, σχεδόν ανεπαίσθητα και δεν τις καταλαβαίνουμε μέχρι να είναι πολύ αργά. Η απόφαση να γράψω πάρθηκε μέσα σε ένα δευτερόλεπτο, το πρωί της 28ης Οκτωβρίου μέσα σε ένα μισοάδειο λεωφορείο του ΚΤΕΛ καθ΄οδόν από την Αθήνα στο χωριό μου, καθώς έξω έβρεχε, η βροχή μου αρέσει πάρα πολύ και να είστε σίγουροι ότι δεν πρόκειται να το περάσω αυτό έτσι, αλλά θα αφιερώσω μία τουλάχιστον καταχώριση στο πόσο πολύ μου αρέσει η βροχή, επιστρέφω λοιπόν, όχι απλά έβρεχε, αλλά φυσούσε και αέρας με τέτοιο τρόπο που οι σταγόνες έπεφταν πάνω στο παράθυρό μου. Και υπήρχε και μία μικρή προσθήκη ευτυχισμένης ανάμνησης, το άρωμα του μαλλιού από το πλεκτό πουλόβερ μου, που μύριζε φθινόπωρο. ΕΜΠΝΕΥΣΗ. Αισθάνομαι όμορφα και γλυκά. (Όλα και όλα, καλά θα κάνετε να συνηθίζετε στην ιδέα ότι αισθάνομαι όμορφα και γλυκά με απλά πράγματα, και αν δεν σας αρέσει δεν πειράζει, ευτυχώς δεν είμαστε όλοι ίδιοι). Έχω κουραστεί πραγματικά πολύ τον τελευταίο καιρό, αλλά δεν το λέω με παράπονο, έτσι και αλλιώς δεν κάνω τίποτα χωρίς να δίνω όλο μου τον εαυτό, τα κάνω όλα με πάθος, και θέλω ένα κομμάτι από αυτά που κάνω να μένει και για εμένα. Αλλά τί; Και εκείνη την στιγμή, πάνω ακριβώς στην γλύκα αποφάσισα ότι πλέον αποτελεί επιτακτική ανάγκη να μοιράζομαι αυτά που σκέφτομαι και, μην φοβηθείτε τώρα από αυτό, αυτά που αισθάνομαι.

Έφτασα στο σπίτι μου προχωρημένο μεσημέρι, μέσα στην βροχή στα γνώριμα λημμέρια μου. Έφαγα το ζεστό μου τραχανά και ψητό λουκάνικο στο τζάκι και μετά ξάπλωσα στον καναπέ μπροστά στο τζάκι και σκεφτόμουν πώς να αρχίσω. Σκεφτόμουνα και σκεφτόμουνα. Σας θυμίζω πως διαβάζετε ημερολόγιο, δεν θέλω να δρέψω λογοτεχνικές δάφνες, μην περιμένετε βαρύγδουπα πράγματα. Κυρίως απλά και καθημερινά θα σας σερβίρω. Απλά όπως ο τραχανάς, καθημερινά όπως κάτι που δεν μου έρχεται τώρα.

Ωστόσο τολμάω να εκφράσω και μία ανασφάλεια. Είμαι πολύ αυθόρμητο άτομο και συχνά εξωτερικεύω αυτά που σκέφτομαι, έτσι ακριβώς όπως τα σκέφτομαι, άλλες πάλι φορές ακριβώς επειδή είμαι αυθόρμητη και μπορεί αυτά που θα πω να θίξουν ανθρώπους, προσέχω τον αντίκτυπο που μπορεί να έχουν αυτά που θα πω στο περιβάλλον μου και διαλέγω τις λέξεις μου με φειδώ, κάτι το οποίο μερικές φορές μου έχει στοιχίσει ακριβά. Να μιλάω λοιπόν ελεύθερα ή να προσέχω τί λέω; Θα μπορούσα να κάνω λογοκρισία στο γραπτό μου, αλλά τώρα δεν βρίσκομαι στις καθημερινές συνθήκες που με περιορίζουν, όπως η δουλειά μου, αλλά είμαι εκτός συνθηκών. Επίσης έχω βρεθεί σε χώρους καθώς πρέπει που υποτίθεται ότι ενθαρρύνονταν η δημιουργικότητα και η ξεχωριστή προσωπικότητα, αλλά όχι μόνο δεν έλεγε κανείς την γνώμη του, αλλά ούτε καν τολμούσε να βγάλει άχνα. Δεν εκφράστηκα ελεύθερα όταν έπρεπε και το έχω σκυλομετανιώσει. Εδώ λοιπόν είναι το δικό μου blog. Δεν πάει στον διάολο, WTF, θα εκφραστώ όπως θέλω. Εντάξει;

Ως τώρα έγραφα κυρίως για τον εαυτό μου και για πολύ λίγους ανθρώπους. Σήμερα είμαι έτοιμη να το επικοινωνήσω και με άλλους. Σας καθιστώ λοιπόν κοινωνούς και θα χαρόμουν πολύ αν αποφασίσετε να γίνετε και επικοινωνοί. Οι προτάσεις και τα σχόλιά σας είναι ευπρόσδεκτα.

Σας ανοίγω σήμερα ένα παράθυρο στην ψυχή μου και ξεκινώ.