Ένα κλωναράκι δυόσμο

Τον 19ο αιώνα η καταχνιά προκαλούσε στις γυναίκες πονοκέφαλο. Επιδημίες μαζικού πονοκεφάλου μάστιζαν τα θυλικά μέλη των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Τώρα όποιος με ξέρει για πάνω από 5 λεπτά, γνωρίζει πόσο πολύ μου αρέσει η βροχή. Είχα την τύχη και την χαρά να ζήσω ένα 10ήμερο οδοιπορικό στη Βόρεια Ισπανία παρέα με 37 υπέροχους ανθρώπους. Ακόμα και όταν ζορίστηκα, κάτι καλό έμαθα. Προσκύνημα στη χώρα της απαλής βροχής. Στη χώρα μιας μοναδικής στον κόσμο γλώσσας, της εουσκέρα. Στη χώρα που γέννησε επαναστάτες. Στη χώρα που παραδίδει από γενιά σε γενιά αυτή τη γλώσσα και ένα... δέντρο. Στον ίσκιο του να αναπτυχθούν οι καινούργιοι, να γύρουν να δροσιστούν, να πάρουν μια ανάσα όσοι παλεύουν σήμερα, να ξεκουραστούν οι παλιοί. Στη χώρα που προβάλει την διαφορετικότητα. Λαογραφία, ιστορία, μυθολογία, δοσμένα με χιούμορ και τρυφερότητα. Πόσες λεπτομέρειες μπορεί να έχει προβλέψει ένας αρχηγός; Πόσο πάθος και πόση αγάπη για αυτό που κάνει για να οδηγεί, να συντροφεύει και να εμπνέει τόσους ανθρώπους; 

Το ταξίδι ήταν από την αρχή σχεδιασμένο σαν μια αναζήτηση και προσκύνημα σε ό,τι έχει ο καθένας ιερό. Για μένα ήταν μια κατάδυση στην εσώτερη Νάντια, μια συντρόφευση του ύψους και του βάθους μου, ώστε να σιγουρευτώ ότι τα βήματά μας είναι κοινά. Αυτό που φαίνεται και εξωτερικεύεται, να είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που υπάρχει κάτω από το πουκάμισό μου. Για μένα αυτό είναι το ιερότερο. Η συνέπεια του ποιά είμαι, με το τί αισθάνομαι. Και μπορεί να ζορίστηκα λιγάκι, αλλά τελικά το εντόπισα. Στο δρόμο είμαι. Και τα ταξίδια σε βοηθούν να έχεις συναίσθηση του δρόμου. Του καθημερινού δρόμου. Του αγώνα της καθημερινότητας. Και ήταν όλοι οι συνοδοιπόροι μέρος αυτής της δοκιμασίας και ο καθένας απλά και μόνο με την ύπαρξή του, βοήθησαν την αναζήτηση και το προσκύνημά μου. Τον φίλο Γιάννη που το οραματίστηκε και το υλοποίησε, τα κορίτσια που κάναμε παρέα, τους γείτονες που «τυχαία» γειτονέψαμε και στο ταξίδι, αυτούς που γειτονέψαμε και στην ψυχή μας, ένα απόγευμα σε ένα βουνό με καταχνιά και ψιλόβροχο. 

Κάθε αστείο, κάθε τραγούδι, κάθε μπουκιά, κάθε γουλιά, κάθε βήμα, κάθε αναπνοή...

Σας τιμώ και σας ευχαριστώ όλους!

Παρόν

Η δεύτερη απόπειρα ανάγνωσης του βιβλίου "το φθινόπωρο του πατριάρχη" στέφεται με παταγώδη σκεπτικισμό! Τόσο σκεπτικισμό που προτιμώ να πιέσω τον εαυτό μου να γράψει κάτι, χωρίς να έχω σοβαρή έμπνευση, παρά να καθήσω να το διαβάσω. Πέρασα το χτεσινό απόγευμα στη βεράντα με το βιβλίο στο τραπεζάκι, μόνο που με πήρε το βράδυ κοιτώντας το βουνό. Και το περίεργο είναι ότι πέρασε μια βδομάδα για να συνειδητοποιήσω ότι διάβασα ολόκληρα 100 χρόνια μοναξιάς και δεν έκλαψα, γεγονός που αξίζει ιδιαίτερης μνείας, ως εξαιρετικά σπάνια περίπτωση! 

Μέχρι που πείνασα και για να γιορτάσω το γεγονός ότι ήταν Παρασκευή και θα μπορούσα να ξυπνήσω ότι ώρα ήθελα το πρωί, ακολούθησα μια παρόρμηση της στιγμής και παρήγγειλα σούσι - πόσο αστικό εκ μέρους μου! Και δεν το λέω αυτό για να δικαιολογηθώ - από ποιόν άλωστε; - τον καιρό που το σούσι ήταν μόδα, δεν μου είχε καν περάσει από το μυαλό η κατανάλωσή του, κυρίως από αντίδραση που δήθεν άρεσε στους καθώς πρέπει γευσιγνώστες. Είχα δοκιμάσει πριν από, ξέρω γω, καμιά δεκαριά χρόνια στη Μαλαισία και δεν είχα τρελαθεί. Τί ήξερα από τι ζωή πριν καμιά δεκαριά χρόνια; Ώσπου η μια πολύ καλή μου φίλη πρότεινε να πάμε να φάμε και ξαφνικά έγινα και εγώ φιλική με την ιδέα του σούσι. Ό,τι προτείνουν οι φίλοι μου είναι κάτι που θεωρώ ότι αξίζει να δοκιμάσω. 

Θα μου πεις μην τρελαίνεσαι κοπελιά, ψάρι και ρύζι είναι, όμως για μένα είναι δύο επιπλέον πράγματα. Πρώτον η απλή και λεπτή γεύση που είναι κομμάτι και γευστική προέκταση ενός πολιτισμού, ιδεολογίας και τρόπου σκέψης που διέπεται από απλότητα, ολιγάρκεια και αίσθηση καθήκοντος. Και για κάποιον περίεργο τρόπο νομίζω ότι τα γεύομαι όλα αυτά. Και το δεύτερο και πιο εφαρμόσιμο στη δικιά μου ζωή, είναι η ελευθερία να το επιλέξω με τη δική μου ελεύθερη βούληση τη στιγμή που μου καύλωσε (sic) εμένα και όχι από επιταγή γευστικής μόδας. Τελικώς στη βεράντα μαζεύτηκε μια μικρή παρέα και φάγαμε το σούσι ακούγοντας Bob Marley, γιατί πάνω απ' όλα είμαι αντισυμβατική.

Μου αρέσουν οι βραδυές στη βεράντα, ειδικά φέτος το καλοκαίρι που χαρακτηρίζεται από την απουσία οποιασδήποτε προσδοκίας. Ίσως επειδή είναι δροσερές και δεν με βασανίζει η ζέστη. Ίσως επειδή όταν είμαι μόνη μου μπορώ να διαβάσω γενναιόδωρα για όσες ώρες θέλω, παρέα με την αύρα του βουνού και τη φλόγα από ένα φαναράκι. Ίσως επειδή όταν μαζευόμαστε παρέα μπορούμε να συζητήσουμε για τις λαχτάρες μας και την ψυχή μας και πράγματα που για μας είναι σημαντικά. Ίσως γιατί έχει ωραία ακουστική και όταν τραγουδάμε, Πόπη, για το φεγγάρι και τη νύχτα και την αγάπη είναι σαν να πηγαίνει προσευχή στον ουρανό. Ίσως γιατί με πηγαίνει πίσω σε καλοκαιρινά βράδια στη βεράντα, ή την αυλή με παππούδες και γιαγιάδες και μπαρμπάδες και ξαδέρφια και μυρωδιά από αναμμένο φιδάκι και καρπούζι. Μάλλον όχι, λάθος έκανα, δεν με πηγαίνει εμένα πίσω στο τότε. Φέρνει εκείνη την αίσθηση εδώ στο τώρα. Να ζω τη σημερινή στιγμή, με τα τωρινά πρόσωπα, στο παρόντα χρόνο, τις τωρινές σκέψεις, χαρές, συναισθήματα. Ο κοινός τους τόπος είμαι εγώ. Η Νάντια τότε παρούσα, και η Νάντια τώρα. Στο παρόν. 

Το μυστικό

Ξέρεις,

Απόψε ξύπνησα στις 1 μετά τα μεσάνυχτα και δεν είχα πια ύπνο. Και έπιασα ένα βιβλίο από το κομοδίνο και διάβαζα με πάθος. Χωρίς να με νοιάζει που έχω δουλειά το πρωί και καθώς περνούσαν οι σελίδες, περνούσε και η ώρα. Το συνήθιζα αυτό ξέρεις τα καλοκαίρια της εφηβείας μου. Έπεφτα στο κρεβάτι με ένα βιβλίο και διάβαζα μέχρι να κοιμηθώ. Συνήθως αργούσα να νυστάξω. Καμία υποχρέωση το πρωί, εκτός από το να πάμε οικογενειακώς για μπάνιο. Κατέληγα να διαβάζω ξαπλωμένη κάθετα στο κρεβάτι, με τα πόδια πάνω στον τοίχο, ή στο πάτωμα με τα πόδια στο κρεβάτι, ή ανάποδα και το μαξιλάρι υποπόδιο. Μόλις άλλαζε ταχύτητα η πλοκή, ή κάτι συνέβαινε σημαντικό, άλλαζα και εγώ στάση. Μέχρι να νυστάξω και να κοιμηθώ, ή να τελειώσει το βιβλίο. Και διαβάζω γρήγορα η άτιμη. Αν προσηλωθώ εννοώ. Στο "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται" δεν κοιμήθηκα καθόλου, το πήρα σερί μέχρι να τελειώσει το βιβλίο το άλλο μεσημέρι, και μόνο τότε με πρησμένα μάτια και βουλωμένη μύτη από το κλάμα, βγήκα από το δωμάτιο να φάω καρπούζι. Έτσι απόψε. 

Πιο σημαντικό και από τη δουλειά, και από τις ευθύνες, και από τα καθήκοντα που θα απαιτούσε η μέρα, ήταν το βιβλίο μου. Η ιστορία εκείνη που με ρούφηξε και με πήγε σε ένα ξεχασμένο χωριό στη Λατινική Αμερική. Σαν μια οπή στο χωροχρόνο. Καταργείται η Αθήνα, η ζέστη, το ξημέρωμα της Τρίτης, οι υποχρεώσεις της. Γίνεται μόνο ένα μικρό ανούσιο πετραδάκι που σε ενοχλεί στο παπούτσι σου. Το χαρτί, το χαρτί είναι ο κόσμος όλος! Και οι εικόνες, κήπος και η ιστορία, πόνος και η φαντασία, πραγματικότητα. Και ο ύπνος, ο φίλος που θα τον συναντήσεις όταν εσύ επιλέξεις να γυρίσεις πίσω στην Αθήνα, απλά γιατί έτσι το θέλησες, όχι γιατί πρέπει να είσαι αύριο ξεκούραστη στο γραφείο. Και με την ανάμνηση αυτού του κόσμου που σε περιμένει στο μυαλό σου, όταν θα ξανανοίξεις το βιβλίο, δεν νιώθεις πια τα πετραδάκια. Είναι το μυστικό σου. Βγάζεις το παπούτσι σου και το τινάζεις και, χωρίς να σε πάρει κανένας χαμπάρι, δημιουργείς...

Ασκήσεις πειθαρχίας και κάδρα

To σημερινό είναι μόνο μια άσκηση πειθαρχίας. Δεν έχω καμία, μα καμία όρεξη, ούτε έμπνευση, ούτε διάθεση να μοιραστώ τίποτα με κανένα, αλλά επειδή τρώγοντας - λένε - ότι έρχεται η όρεξη (εγώ δεν τους πιστεύω, όλη την ώρα πεινάω) είπα σήμερα να γράψω τυχαία ότι μου έρχεται στο μυαλό, έτσι για να δεί ο μελετητής (και ο ψυχίατρος) τί (τα)μύλος γίνεται εκεί μέσα.

Χμμμ... για να δούμε τί να γράψω... τί να γράψω. Ένας στίχος λέει «δεν είναι που δεν έχεις τί να πεις, ένα μυστικό άνθος άρχισε να ωριμάζει στη σιωπή σου». Τώρα τί να πεις; Αισθάνομαι μέσα στον κυκεώνα των σκέψεων, ότι κάπου πάει να καθίσει η μπίλια, και τσουπ, βγαίνει από την υποδοχή και κάνει βόλτες στο μυαλό μου αενάως και όταν πρέπει να το πιάσω από τα μαλλιά και να το κατεβάσω στο γραπτό, εξαφανίζεται σαν το ηλεκτρόνιο που προσπαθείς να το δεις να περνάει από μια σχισμή - αγγούρια! - τίποτα δεν βλέπεις, αλλά μπορείς να υπολογίσεις την πυκνότητα πιθανότητας να σκάσει σε ένα συγκεκριμένο σημείο του απέναντι τοίχου. Ευχαριστημένος; Εννοείται πως όχι! Και αν σκάσει στον μετωπιαίο λοβό και τον κάνει κολοβό? 

Έτσι έσκασε και το πόστερ με το σκύλο του Goya στο πάτωμα προχτές που το πήρε ο αέρας και έγινε χαρτοπόλεμος. Ξεσκίστηκε, κομματάκια έγινε. Δεν κρέμεται πια. Είναι ο σκυλάκος στο πάτωμα, χωμένος αιώνια μέχρι το λαιμό στην άμμο, να κοιτάζει προς τα πάνω. Είχε ξαναπέσει, γιατί το σπίτι μου είναι το σπίτι των ανέμων. Την πρώτη φορά σκίστηκε λιγάκι στην ακρούλα αριστερά (κάνε μια ψαλιδίτσα), έκανα πως δεν το είδα, το μάζεψα από κάτω, το ξανακρέμασα. Τη δεύτερη σκίστηκε λιγάκι στη μέση (κάνε μια ψαλιδιά), το αγνόησα, το μάζεψα, το ξανακρέμασα. Την τρίτη τσαλακώθηκε και έκανε ένα τσάκισμα, εντάξει λέω, έχει προσωπικότητα, είναι αγωνιστής. Την τέταρτη, σκίστηκεεεεεε πέρα ως πέρα. Σκέφτομαι να το κολήσω και να το ξανακρεμάσω και ενδεχομένως και να το καρδάρω. Απλά δεν ήθελα να εγκλωβίζω άλλο τον σκυλάκο. Είναι που είναι μέχρι το λαιμό στο χώμα. Να τον βάλω και σε κάδρο; Κρίμας.

The dog - 1820 - Francisco Goya, Museo del Prado, Madrid

Κύκνος

Υπάρχουν όρια. Και σε κάποια πράγματα δεν υπάρχουν όρια.

Έξω ένα φως. Εδώ κοντά μια ζέστη. Μια βροχή. Μια θάλασσα. Ύπαρξη.

Μόνο ευγνωμοσύνη, μόνο αγάπη, μόνο φως...

Johann Sebastian Bach - Chaconne, Partita No. 2 BWV 1004 | Hilary Hahn

"Ευχαριστώ.
 Ευχαριστώ.

 Γεννήθηκα για να προφτάσω
 να χαιρετίσω στην άκρη του δρόμου
 τον ήλιο των ματιών σου."

Woman at the window - S. Dali, 1925, Oil on Board
Reina Sofia, Madrid

Κόκκινο κρίνο στην αλάνα

"Όμως εσύ που δεν έχεις φωνή, πού θα σταθείς να απαγκιάσεις; Πώς θα σμίξεις το φως με το χώμα;" 
Γ.Ρ.

Francisco Goya, The Third of May 1808 in Madrid: the executions on Principe Pio hill, 1808, 1814-15, oil on canvas, 8' 9" x 13' 4" (Museo del Prado, Madrid)

Στις 2 Μαϊου 1808 οι Ισπανοί επαναστάτησαν ενάντια στον επιβεβλημένο από τους Γάλλους βασιλιά Ιωσήφ Βοναπάρτη, ενώ η βασιλική οικογένεια της Ισπανίας είχε από καιρό εγκαταλείψει την χώρα. Η μάχη έγινε με πενιχρό και ακατάλληλο οπλισμό, όπως αγροτικά εργαλεία και μπαλτάδες, χατζάρες και ότι μέσα διέθεταν οι Ισπανοί επαναστάτες και ήταν εξ αρχής καταδικασμένη. Οι δρόμοι της Μαδρίτης πλημυρίζουν αίμα. 

Στις 3 Μαϊου οι Γάλλοι στρατιώτες εκτελούν όλους τους αιχμάλωτους Ισπανούς επαναστάτες. Το 1814 ο Φρανσίσκο Γκόγια, ζωγραφίζει σε δύο πίνακες "η 2η Μαϊου 1808" και "η 3η Μαϊου 1808" τα γεγονότα της Ισπανικής Αντίστασης. Στον πίνακα 3η Μαϊου οι Γάλλοι στρατιώτες σημαδεύουν έναν Ισπανό που ανοίγει τα χέρια σαν σημάδι υποταγής σε εκείνους και στη μοίρα. Μπορεί και να είναι χειρονομία αντίστασης. Μπορεί και θάρρους. 

Αριστερά νεκροί που μόλις εκτελέστηκαν, από κάτω του το αίμα τους που σύντομα θα ενωθεί με το δικό του, στην άλλη πλευρά μια ατελείωτη σειρά από Ισπανούς επαναστάτες που σύντομα θα έρθουν στη θέση του. Η σειρά τείνει προς την πόλη και τον πολιτισμό, αλλά στο σημείο της εκτέλεσης συμβαίνει μια επίδειξη απανθρωπιάς των ανθρώπων προς τους ανθρώπους. Ο ζωγράφος επίτηδες και συμβολικά δίνει τον χρόνο εκτέλεσης τη νύχτα. Τον ανθρωπισμό τον καλύπτει το σκοτάδι. 

Η κεντρική φιγούρα είναι ξεκάθαρα ένας φτωχός εργάτης, που με τα χέρια ανοιχτά γίνεται Χριστός και θυσιάζεται για τους συμπατριώτες του. Το φως από το μοναδικό φανάρι, λούζει το θλιμμένο του πρόσωπο. Είναι απογοητευμένος; Τί μπορεί να λέει; Ίσως, "Ζήτω η πατρίδα!", "Νενικήκαμεν!", "Γιατί;", "Αξίζει να ζεις για ένα όνειρο και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει", "Εγώ πεθαίνω, αλλά θα έρθουν άλλοι στη θέση μου", "Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει". Ότι και αν υποθέσουμε, ότι λόγια και αν του βάλουμε στο στόμα, είναι δυνατόν να έχουμε δίκαιο. Από την άλλη, οι εκτελεστές, σκυφτοί, σαν έντομα, εκτελούν εντολές χωρίς νοητική και συναισθηματική εμπλοκή. Απαγκιστρώνονται από την ανθρώπινη ιδιότητα, και γίνονται όργανα μιας απάνθρωπης εντολής. "Σκοπεύσατε... πυρ!" 

Ένας μαχητής της ελευθερίας, πεθαίνει εδώ μπροστά μας. Όχι στη μάχη, αλλά άδοξα, σαν ζώο, σε μια εκτέλεση. Ο μαχητής της ελευθερίας των αιώνων, πεθαίνει κάθε φορά εκτελεσμένος από το κακό. Εκείνη τη στιγμή το κακό ήταν οι Γάλλοι, έκτοτε όμως το κακό έχει λάβει πολλά πρόσωπα. Πολλά και γνωστά πρόσωπα. Σκοτεινά πρόσωπα. Μόνο ο μαχητής είναι φωτεινός και αιώνιος νεκρός.

Francisco Goya, Third of May, 1808, 1814-15 (detail)

Εμένα ο νους μου την ώρα που στεκόμουν μπροστά στον πίνακα, συμπτωματικά στις 3 Μαϊου 2014, πήγε στους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής. Πήγε στον Νίκο Μπελογιάννη. Πήγε σε έναν Ήλιο που έπεσε αθόρυβα από την πίεση και την αδικία... Αλλά αυτό ήταν μόνο ένα στιγμιότυπο της "Εκτέλεσης". Έχουν προηγηθεί πολλοί και ακολουθούν και άλλοι. Και αυτό λέγεται "έλλειψη ανθρωπισμού"

Α. Τάσσου, ξυλογραφία στη μνήμη των εκτελεσμένων της Καισαριανής

"Γιατί οι άνθρωποι δεν πεθαίνουνε πια
μα συνεχίζουν την πάλη απ' το πόστο που πέσανε,
ίσαμε να βρεθεί η νίκη στα χέρια σας
τα κατάκοπα, τα φαγωμένα, τα νεκρά, 
γιατί άλλα κόκκινα χέρια, άμα πέσουν τα χέρια σας, 
θα σπείρουν σ' ολον τον κόσμο τα οστά των ηρώων σας,
κι έτσι ο σπόρος θα γεμίσει πια όλη τη γη
κι η γης μας επί τέλους
επί τέλους θα καρπίσει"
P. Neruda

(Τώρα τί να κάνω που δεν μου πολυαρέσει ο Νταλάρας, αλλά έλα που αυτό το τραγούδι δεν το έχει πει άλλος)

Η ανάρτηση γράφτηκε με αφορμή την εξέταση της νεοελληνικής γλώσας των πανελλαδικών για την έλλειψη ανθρωπισμού και όλα τα υπέροχα, ιδεαλιστικά κατεβατά που έγραψαν οι "καλά προετοιμασμένοι" έφηβοι της χώρας, που έχει γεμίσει το κεφάλι τους Παπανούτσο, αλλά οι καρδιές τους προσπαθούν να βρουν τρόπο να επικοινωνήσουν όλα τους τα όνειρα, όταν η εκπαίδευση τους χαντακώνει στην επαναλαμβανόμενη μετριότητα. Έτσι θυμήθηκα τον συγκλονιστικό πίνακα του Φρανθίθκο Γκόγια "Η Εκτέλεση" που λέει τα πάντα για τον ανθρωπισμό. Θα ήθελα να μπορούσα τώρα να πάρω μέρος στις εξετάσεις, για να μπορέσω να γράψω αυτό που πραγματικά θέλω, χωρίς κλισέ, χωρίς αγωνία για το μέλλον μου.

Του Βόλου τα εννιάμερα

Την καλή μου ανατροφή και την ευγενική μου φυσιογνωμία την έβαλα προχτές κατά λάθος στο πλυντήριο μαζί με τα λερωμένα, τ' άπλυτα, τα παραπεταμένα των εκλεγμένων των αυτοδιοικητικών εκλογών και άφρισε σαν το συντριβάνι στο Σύνταγμα. Δεν είναι να απορούμε που σε μια χώρα που έχει υποφέρει οικονομικά και ηθικά τα τελευταία χρόνια, εξακολουθεί να ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα. 

Κατ' αρχάς υπάρχει η λανθασμένη εντύπωση ότι η συγκέντρωση του κυβερνώντος κόμματος ήταν για την μάζα και ως εκ τούτου αφού δεν είχε κόσμο ήταν αποτυχημένη. Φυσικά και ό-χι. Η δεξίωση (περί αυτής πρόκειται) ήταν για λίγους και εκλεκτούς. Όχι για την πλέμπα. Ήταν για λίγους μεγαλοεπιχειρηματίες. Εκεί γύρω στα 1500 άτομα. Και επειδή το Κίνγκ Τζώρτζ δεν είχε κατάλληλη αίθουσα, το κάνανε παραδίπλα, με VIP θεωρεία, εκλεκτό catering, το χαβιάρι μαύρο και το κρασί παλιό. Μόνο που αντί για συντριβάνι με λιωμένη σοκολάτα, βάλανε συντριβάνι με νερό. Και τα κανάλια ορθώς είπαν ότι η εν λόγω συγκέντρωση ήτο μέγα πλήθος και κυρίως μέγα πάθος. Ενώ οι θειάδες που βλέποντας τηλεόραση κουνούσαν το κεφάλι τους πέρα δώθε και να μονολογούσαν "τσ, τς, τς, λαοθάλασσα" υπέπεσαν σε ένα συστημικό λάθος. Δεν ήτο λαοθάλασσα! Ήτο κεφαλαιοθάλασσα! 

Οι περισσότεροι ψηφοφόροι είδαν την εκπροσώπηση των ελληνικών συμφερόντων στην Ευρωβουλή (εδώ πάει ο τίτλος της ανάρτησης, πουθενά αλλού) ως συνέχιση ένδοξων αθλητικών στιγμών, μια στιγμή, μου ξανάρχονται ένα-ένα, χρόνια δοξασμένα. Εξ άλλου 29 σύνδεσμοι οπαδών του ΠΑΟΚ συνιστούν Ζαγοράκη. 

Εν τω μεταξύ λίγο πιο νότια ο νέος δήμαρχος Βόλου έχει αναλάβει να ξηλώσει το ύφασμα του πλασματικού πολιτισμού και της ψευτοκουλτούρας που μας δέρνει ολ'νούς και να αποκαταστήσει την δικαιοσύνη εν ονόματι της τέχνης. Δηλαδή της Πάολας, του Παντελίδη και του Καρρά. Και φυσικά κανένας δεν θα έδινε σημασία στα λόγια ενός υπόδικου παράγοντα τρίτης κατηγορίας, αλλά με ευαισθησίες, αν δεν τον είχε εκλέξει ο λαός με δόξα και τιμή! Και την ώρα που το συνειδητοποιείς αυτό, καταπίνεις το σάλιο που έχει στεγνώσει στο στόμα σου, γυρίζεις τις παλάμες σου προς το πρόσωπό σου, και ενώνεις την αριστερή πίσω από την δεξιά με ένα ηχηρό σκάσιμο σε μια χειρονομία που συνοδεύεται από την ιαχή "πάρτα επαναστάτη, που νόμιζες ότι αυτός ο κόσμος μπορεί κάποτε να αλλάξει" και καλείς το 1535 να κλείσεις ραντεβού στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία για μια εθελοντική λοβοτομή, να μην παιδεύεσαι βρε αδερφέ από τις σκέψεις και τις ευαισθησίες σου. Στη χώρα που η "λαϊκή βούληση" είναι το άλλοθι για κάθε είδους χειραγώγηση, ο αγώνας για ελεύθερη σκέψη είναι κατάρα.

Ακόμα πιο νότια, σε άλλο ένα λιμάνι, τρελή που μ' έχει κάνει, όπως ο Πειραιάς, εκλέγεται ελέω Θεού, γόνος ευεργέτου. Τσικάγο γίναμε, Tσικάγο! (chicago) Ουπς, κοίτα να δεις που όντως γίναμε.

Θα ξαναπάμε βόρεια γιατί (αχ Παναζία μου!) κόντεψα να ξεχάσω το ομορφόπαιδο, τον Δήμαρχο Στυλίδας που μένει σε καμαρούλα μια σταλιά στη μαύρη την υπόγα, το παιδί του λαού, το καμάρι της επαρχίας, τον μπαλαμό, α τήρα α μάνα, τον Γκλέτσο!

βοσκήστε ήμερων λαών αγέλες...

Ω πολύπαθη και πολυβασανισμένη πατρίδα. Πώς αντέχουν οι άνθρωποι να θέτουν εαυτούς σε κατάσταση εθελούσιας αποποίησης της αξιοπρέπειάς τους;

Τα αγροτικά

Εκεί που στην Αθήνα φύεται το χτένισμα λάχανο στα κεφάλια υπέργηρων ψηφοφόρων, που καμαρωτές μέσα στη Μερσεντές κουπέ, δίπλα στον δικηγόρο γιο επιστρέφουν, περασμένο μεσημέρι πια, από την ψηφοφορία δημιουργώντας μια ελαφριά κίνηση στην Βασ. Σοφίας, στα χωριά της επαρχίας ξεσταχυάζει κουτόχορτο πρώτης ποιότητας. 

Ένας τόπος ευλογημένος. Με ελιές και αμπέλια και σιτάρια. Οι άνθρωποι απλοί και εργατικοί. Γραμμένο βαθιά στα γονίδιά τους να καλλιεργούν αυτή την ευλογημένη γη. Να την καλλιεργούν και να ψηφίζουν δεξιά! Από κύρη σε γιο και από μητέρα σε κόρη περνάει αυτό το πανάρχαιο και ισχυρό πρόσταγμα. Ο ιδρώτας είναι δικαίωμα και η υποταγή, υποχρέωση. Μόχθος για μια μπουκιά και ένα ποτήρι, αρκεί να μην χρειάζεται να σκέφτονται. Στη σάλα, πάνω σε καλοσιδερωμένα δαντελένια σεμεδάκια, μέσα σε κρυστάλλινο βαζάκι υπάρχουν οι καραμέλες υγείας "Η πατρίς" και βουτύρου "Η θρησκεία" ληγμένες, πολυκαιρισμένες και ταγκές. Και όχι ότι δεν τους φτάνει το μυαλό. Τετραπέρατοι άνθρωποι. Αλλά σαν να έχουν λάβδανο αυτές οι πολυκαιρισμένες καραμέλες και να μην μπορούν να δουν ότι πατρίδα είναι αυτή η γης που βγάζει τα στάχυα και ο ιδρώτας τους κομμάτι της. Και ότι ο Θεός είναι μόνος και αδύναμος και περπατάει αργά πάνω στον κόσμο βοηθώντας τον καθένα να σηκωθεί και δεν έχει μεσίτες να σου λένε τί να σκέφτεσαι και τί να ψηφίζεις.

Είναι ωραίες οι μέρες των εκλογών στο χωριό μου. Βγαίνουμε λιγάκι από την αδράνεια. Ενεργοποιούμαστε. Με την χαρά και τον ενθουσιασμό εκείνο, όπως όταν έρχεται κάποιος περιοδεύων θίασος, ή κάποιο τσίρκο. Αλλάζεις παραστάσεις. Βλέπεις τον γορίλα, την γκαμήλα, γελάς και ξαναγυρνάς στην πραγματικότητα στο καφενείο και το χωράφι. Έτσι και στις εκλογές. Μας θυμούνται οι βουλευτές και οι πολιτευτές. Οι Μαυρογιαλούροι και οι Σκουταρέοι της περιφερείας. Θα σας κάνουμε γεφύρια. Θα σας εξαφανίσωμεν! Και ο υφυπουργός του νομού δίνει χρίσμα και ευλογία στον εκλεκτό του και σαν να οσμίζονται φερορμόνες τα κοπάδια στο βουνό, πάνε όλα μαζί προς εκεί που προστάζει το πανάρχαιο ένστικτο. Και εγώ, γέννημα θρέμμα ενός τέτοιου κοπαδιού. Με θολό, καλοσυνάτο μάτι. Για τα ιδανικά της πατρίδας και της οικογένειας. Όλα και όλα. Οι επαρχιώτες μπορεί να κλέψουμε μισό μέτρο χωράφι από τον γείτονα, αλλά για την πατρίδα θα χύσουμε και το αίμα μας. Τόσο πολύ, που όταν μας πάνε για σφαγή οι δικοί μας, νομίζουμε ότι το κάνουμε για την πατρίδα. Σφάξε με αγά μ', ν' αγιάσω!

Παντρέψαμε τα μαλακοπίτουρα με τη σύγχρονη τεχνολογία

Και έρχονται ευρωεκλογές και λες δεν μπορεί, ευκαιρία να δείξουμε δυσαρέσκεια βρε αδερφέ. Δεν βγαίνει έτσι η ζωή. Λιτότητα, ακρίβεια, ατιμωρησία, αδικίες. Η οργή βράζει, φουντώνει, πετάει το καπάκι, και μετά ακούγεται η φωνή του πανάρχαιου ενστίκτου: "Τί πα να κάνεις ωρέ?" Και συγκλονίζεται ο αθώος και πιστός ψηφοφόρος. Δεν θα ψηφίσω εγώ το κόμμα μου; Ακόμα και χωρίς προσωπικό όφελος είναι πολλοί αυτοί που αισθάνονται "υποχρέωση" να το στηρίξουν για να μην μας βρει αποσταθεροποίηση, μουχρίτσα, δάκος και μελίγκρα. Και όταν τους ρωτάς αν αυτό που έχουμε τώρα είναι σταθεροποίηση, καταπίνουν τη γλώσσα τους. Και συνεχίζει μέσα τους η φωνή με echo "Οι κομμουνιστές είναι ενάντια στους έλληνες". Και όταν τους λες ότι ο Λάτσης που πήρε το Ελληνικό για 80€/τμ και ο Κόκκαλης που πήρε τον ΟΠΑΔ και ο επιχειρηματίας που πληρώνει τον εργάτη 400€/μήνα και αυτοί Έλληνες είναι και Έλληνες εκμεταλλεύονται, κατεβάζουν το βλέμμα. Είναι πολλά πράγματα οι αγρότες. Αλλά δεν είναι υποκριτές. Την αλήθεια θα την παραδεχτούν. Άσχετο το τί θα ψηφίσουν.

Δεν μπορείς να περιμένεις από έναν αγρότη που είναι συνδεδεμένος με την τηλεόραση όπως ο ασθενής με τον ορό να συμπεριφερθεί διαφορετικά από αυτό που του επιβάλει το φάρμακο. Και ας άκουσε μια λογική φωνή. Όλο τον υπόλοιπο καιρό ακούει ψέματα.

"Μην είσαι κορίτσι μου και εσύ κουμουνίστρια;"

"Τί να σας πω, δεν ξέρω. Δεν έχω διαβάσει Μαρξ. Την αδικία βλέπω. Και τον μόχθο του πατέρα μου και του μπάρμπα μου. Το συμφέρον μου είναι με τους αδύνατους, γιατί εγώ είμαι αδύνατη. Και θέλω τις αποφάσεις μας, να τις παίρνουμε για το χωριό μας και τα σπίτια μας, και όχι για τα συμφέροντα του κάθε λωποδύτη που θα πουλήσεις τις ψήφους μας, στον υφυπουργό και τον πρωθυπουργό, που θα τις πουλήσει σε αυτούς που έχουν τα λεφτά".

Δεν λες την λέξη καπιταλιστής στο χωριό. Το άκουσμα αυτής της λέξης παράγει κερί και βουλώνει παραχρήμα τα αυτιά του συνομιλητή σου. Και του κάνεις μερικές ερωτήσεις και τον αφήνεις να σκεφτεί. Είναι μεγάλο πράγμα για έναν τίμιο αγρότη, η πίστη του σε μια ιδέα. Αυτό που εκείνος θεωρεί ιδέα. Δεν είναι εύκολο να αρνηθεί τον ίδιο του τον εαυτό. Αν και από ότι θυμάμαι από τα δικά μου τα καζάντια, η πρώτη φορά που δεν ψήφισα ΝΔ με πείραξε λιγάκι ηθικά. Η μάνα μου έλεγε ότι εγώ έφταιγα που παραιτήθηκε ο Καραμανλής. Μην ψάχνεις λογική. Από όλη την Ελλάδα, έφταιγα εγώ. Τώρα αισθάνομαι υπέροχα. Τώρα δεν ψηφίζουν ΝΔ ούτε οι γονείς μου. Και είμαι πολύ περήφανη για αυτό. Είμαι περήφανη που κάποιοι άνθρωποι έχουν την γενναιότητα, το σθένος, και την καθαρότητα, να ψάξουν, να μάθουν, να παραδεχτούν τις λάθος επιλογές τους και να τις αλλάξουν.

Όλοι μας, δεξιοί, αριστεροί και κομμουνιστές χρειαζόμαστε μεγάλη δύναμη να σπάσουμε τα στεγανά μας και να βγούμε από αυτά. Ξέρει ο καθένας από ποια αλυσίδα είναι δεμένος. Να προσπαθήσουμε να συλλογιστούμε και να πράξουμε ελεύθερα.

"Βοσκήστε ήμερων λαών αγέλες. Εσάς φωνή τιμής δεν σας ξυπνάει. Της λεφτεριάς το δώρο τί το θέλουν τάχατες τ' άβουλα κοπάδια; Σ' αυτά το σφάξιμο ταιριάζει και η κουρά του τομαριού τους μόνο. Και από γενιά τους σε γενιά κληροδοτούνε σκλαβιάς ζυγό, κουδούνια και καμτσίκι"

Α. Πούσκιν

Απολείπειν ο θεός Αντώνιον

Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά η Αγία Γραφή είναι πολύ της μόδας!

Άκουσα προχτές την βιβλική διαφήμιση της Νέας Δημοκρατίας εν όψει ευρωεκλογών και παραλίγο να καταπιώ το μανουάλι.

Το σενάριο βγαλμένο από το βιβλίο της Γενέσεως. Και είπεν ο Θεός, γεννηθήτω ανάπτυξη, και εγένετο ούτως. Κούνησα λίγο το κεφάλι μου πέρα-δώθε, κάτι θα κατάλαβα λάθος, δεν μπορεί! Αλλά η διαφήμιση συνεχιζόταν. Οϊμέ! Είπε.... και έγινε! Ανατριχίλα, ρίγη, σπασμοί. Ο Σαμαράς ο θεός ο μέγας έχει τη δύναμη ο Λόγος του να γίνεται σάρξ! Ποιός χριστιανισμός και τέτοιες δοξασίες, δεν χρειαζόμαστε θεό που να είναι μακριά. Τώρα είναι εδώ για μας, ο Αντώνης Σαμαράς! Είπε... και έγινε! Η μέρα έφυγε, έτσι έγινε μικρό μου, η νύχτα αρχίζει καιεεεε... είπε και έγινε! Το μόνο που μένει είναι να βγει ο Άνθιμος από άμβωνος να μας διαβάσει την νέα μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης, όχι τον εβδομήκοντα, αλλά πλέον αυτής των 152. 

"Εν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς ο Σαμαράς την νέαν ελλάδαν και το κράτος. 2 το δὲ κράτος ἦν ἀόρατο καὶ ἀκατασκεύαστο, καὶ σκότος ἐπάνω του Ελληνικού, καὶ πνεῦμα Λάτση ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ Ελληνικού. 3 καὶ εἶπεν ὁ Σαμαράς γενηθήτω κέρδος· καὶ ἐγένετο κέρδος. 4 καὶ εἶδεν ὁ Σαμαράς τὸ κέρδος , ὅτι καλόν· καὶ διεχώρισεν ο Σαμαράς τους φόρους, ὅτι καλόν· καὶ διεχώρισεν ὁ Σαμαράς ἀνὰ μέσου των επιχειρηματιών καὶ ἀνὰ μέσου των πολιτών. 5 καὶ ἐκάλεσεν ὁ Σαμαράς τους επιχειρηματίας επενδυτάς καὶ τους πολίτας ἐκάλεσε κορόιδα. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα μία. 6 Καὶ εἶπεν ὁ Σαμαράς· γενηθήτω φόροι και χαράτσια ἐν μέσῳ τοῦ του Υπουργείου Οικονομικών και του Στουρνάρα καὶ ἔστω διαχωρίζον ἀνὰ μέσον επενδυτών καὶ κορόιδων. καὶ ἐγένετο οὕτως. 7 καὶ ἐποίησεν ὁ Σαμαράς τας δηλώσεις των ευρωπαίων ηγετών και του Ομπάμεως ανά μέσον της μονταζιέρας του Μουρούτη, ὃς ἦν ὑποκάτω τοῦ γραφείου του πρωθυπουργού, καὶ ἀναμέσον τοῦ Βενιζέλου τοῦ ἐπάνω της Ελαίας. 8 καὶ ἐκάλεσεν ὁ Σαμαράς το μόρφωμα κυβέρνηση. καὶ εἶδεν ὁ Σαμαράς, ὅτι βολικόν, καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα δευτέρα..."

Και μετά ο Σαμαράς γλίτωσε την Κλεοπάτρα από τους μνηστήρες και τον κατηραμένον όφιν και ζήσαμε εμείς καλά και αυτή (η Κλεοπάτρα) καλύτερα  

Παχαρίτο

Κοιτάζω από το παράθυρο την λαμπρή δέσμη φωτός ανάμεσα από τα σύννεφα του απογεύματος. Δεν είναι συγγραφική αδεία, ούτε είναι η ιδέα μου, αλλά είναι πραγματικά σαν το φως να ξεπήδησε από πίνακα του El Greco. Φευγαλέα στιγμή, τόσο μικρή, ήδη έχει αλλάξει και έχει γίνει ένα κοινό σύννεφο, ξανακοιτάω για να βεβαιωθώ, ναι, το Άγιο Πνεύμα μαζεύτηκε ξανά στους ουρανούς. Είπα να καθήσω να τα γράψω όλα για το ταξίδι μου στην Ισπανία τώρα που τα έχω φρέσκα γιατί αν μπω πάλι στους ρυθμούς της δουλειάς, δεν θα έχω όρεξη και ενδεχομένως να έχω χάσει αυτή την υπέροχη αίσθηση. 

Είναι πολύ δύσκολο για ένα control freak σαν και μένα να κάνει οτιδήποτε χωρίς προσεκτική σκέψη και προγραμματισμό. Όταν αποφάσισα να κάνω ένα ταξίδι στην Μαδρίτη μόλις μια εβδομάδα πριν την ημέρα της αναχώρησης, είπα να κάνω ένα πείραμα. Θα άφηνα όλη την εκδρομή στα χέρια της Σοφίας που είναι ταξιδιωτικός πράκτορας, έχει φίλους ακί, θα ταξιδεύαμε μαζί , και της έχω μεγάλη εμπιστοσύνη καθώς την ξέρω από την τέταρτη μέρα της ζωής της, επειδή η μάνα της και η μάνα μου ΟΝΤΩΣ πλέναν στην ίδια σκάφη! Και γενικά οι μανάδες μας κάνανε τα πάντα μαζί, αφού είναι αδερφές, και εμείς ως ξαδερφές μεγαλώσαμε παρέα και έχω την χαρά, την τιμή και κυρίως την παρηγοριά να είναι μια από τις καλύτερες μου φίλες. Γιούχου! Ως τώρα όλα, μα όλα μου τα ταξίδια ήταν μεμονωμένα και ήμουν η κύρια υπεύθυνη της κατάρτισης του προγράμματος, σε συνεργασία με την παρέα μου βέβαια πάντα, αλλά έπρεπε να αναλώσουμε χρόνο και προσπάθεια για να πάρω τα μέγιστα από την επίσκεψή μου κάπου. Στην εβδομάδα που μεσολάβησε της απόφασης να πάμε στην εκδρομή και της στιγμής της αναχώρησης μόνο που δεν έπεσε φωτιά να μας κάψει! Εγώ τσακίστηκα, έπαθα διάστρεμμα (καραμπινάτη οσφυοκαμψία), φόρεσα νάρθηκα, δάγκωνα τα σίδερα από τον πόνο, και εκείνης κόντεψε να ανατιναχτεί το κεφάλι, αλλά φτάσαμε στο απόγευμα πριν την αναχώρηση με τα ταξιδιωτικά σχέδια να βαίνουν προς εκπλήρωση και εγώ να μην έχω ανοίξει ούτε ένα βιβλίο, ούτε ένα site για την Μαδρίτη (μόνο τον καιρό κοίταξα για να δω τι ρούχα θα πακετάρω, κάλτσες και παπούτσια που να υποστηρίζουν χρήση νάρθηκα), χωρίς κανένα προγραμματισμό και καμία προσδοκία. Ο γρύλος μου έκανε επανάσταση. Ήθελε να αναλάβει τα ινία, να ψάξει για πληροφορίες, να καταστρώσει πρόγραμμα, αλλά η βασίλισσα Σοφία είπε να χαλαρώσουμε και να το αφήσουμε πάνω της. Τον γρύλο μου τον έπιασε φαγούρα, αλλά υπακούσαμε. Καλά, τη Σοφία θα την εμπιστευόμουν με τη ζωή μου, αλλά control freak care free είναι τρελός διχασμός! 

Και φτάσαμε Μαδρίτη και αποδέχτηκα το γεγονός ότι όταν αναλαμβάνουν επαγγελματίες να κάνουν μια δουλειά, εσύ μπορείς να χαλαρώσεις και να το απολαύσεις, γιατί γνώρισα τους φίλους της Σοφίας. Δεν είναι ότι απλά είχαμε φίλους να μας δείχνουν την Μαδρίτη, είναι ότι οι φίλοι μας είναι οι καλύτεροι ξεναγοί της περιοχής!!! Εγώ έκανα την εκδρομή με το πρακτορείο ΚΥΚΛΟΣ στο οποίο δουλεύει η Σοφία και ειδικεύονται σε Ισπανία και Πορτογαλία, σε πολύ ανταγωνιστικές τιμές. (Η ανάρτηση δεν είναι διαφημιστική, απλά ήθελα να κάνω αναφορά σε μια υπηρεσία που αγόρασα και μου άρεσε πάρα πολύ). Αλλά ακόμα και αν πάτε Μαδρίτη με οποιοδήποτε πρακτορείο, να ζητήσετε επισταμένα να σας έχουν για ξεναγό είτε τον Αποστόλη (Τσινούλη), είτε τον Γιάννη (Λυμτσιούλη γνωστό και ως El Greco Madrid). Είμαι σίγουρη ότι και οι άλλοι ξεναγοί της Μαδρίτης είναι εξαιρετικοί επαγγελματίες, αλλά αν δεν σας έχουν έναν από τους δυο, απλά μην κάνετε τον κόπο να πάτε εκδρομή! Προτιμήστε να αλλάξετε την άδειά σας για να μπείτε σε ένα γκρούπ που θα είναι υπεύθυνος ένας από τους δύο. Οι εκδρομές του Γιάννη είναι σκηνοθετημένες και χρονομετρημένες στο δευτερόλεπτο. Έλεγε στον οδηγό να ρυθμίζει την ταχύτητα του λεωφορείου ώστε να εμφανιστεί ανάμεσα από τα δέντρα το περίφημο Αλκάθαρ της Σεγκόβια την στιγμή που κορυφωνόταν το τραγούδι και έμπαιναν κρουστά και άγγελοι με τρομπέτες. Χαρά ο οδηγόοοοος! Και ένα περιστατικό που με άφησε πάχα: Στην Σεγκόβια σε μέρα αργίας που όλα τα εστιατόρια ήταν γεμάτα, ο Γιάννης φρόντισε να καθήσουν και να εξυπηρετηθούν για φαγητό (κοτσινίγιο σλούρπ) όλα τα άτομα που του ζήτησαν βοήθεια, ενώ η γυναίκα του η Αλάιτζ - τί εκπληκτική γυναίκα θεέ μου - που εκείνη τη μέρα είχε γεννέθλια και είχε έρθει στην εκδρομή μαζί με την κόρη τους την Άλμπα, περίμεναν έξω μέχρι να τακτοποιηθούν πρώτα όλοι και μετά να καθήσουν στο τραπέζι της κράτησης που είχαν κάνει! Επαγγελματίας με ΟΛΑ τα γράμματα κεφαλαία. 

Τα παιδιά ζουν εκεί πάνω από δέκα χρόνια, οπότε τα μέρη που πρότειναν σε όλο το γκρουπ δεν είναι τα κλασσικά τουριστικά, αλλά τα στέκια που πηγαίνουν με τους φίλους και τις οικογένειες τους. Αυτό που ψάχνει ο κάθε ταξιδιώτης που θέλει να βιώσει την αυθεντική αύρα της πόλης και πάρει μια γεύση από τη ζωή των ντόπιων.  Πέσαμε και πάνω στην τοπική γιορτή της ανεξαρτησίας και ένα τετραήμερο αργιών, οπότε όλοι οι ντόπιοι ήταν στους δρόμους, μαζί με όλες τις φυλές του Ισραήλ και του Ιούδα. Και εκτός από τους δρόμους, στα καφέ, στα εστιατόρια και στα μουσεία. Ο συνωστισμός δεν είναι το καλύτερό μου, αλλά για πέντε μέρες μπορώ να τον υποστώ. Αλλά μαζί με τον βασιλικό (aka Σοφία) ποτίζεται και η γλάστρα (aka Νάντια). Μόλις τελείωνε το πρόγραμμα του γκρουπ, εμείς είχαμε συνέχεια πριβέ!

Επίσης οι περισσότεροι Ισπανοί δεν μιλούν αγγλικά, ευτυχώς που ήταν τα παιδιά και γινόταν η συνεννόηση άμεσα. Εγώ το μόνο που έκανα ήταν να χαμογελάω στα γκαρσόνια και να λέω "si, si" και να πετάω διάφορες ιταλικές ξεκάρφωτες λέξεις, και διάφορους ήχους που μου αρέσουν πως ακούγονται, αλλά δεν έχω ιδέα τί σημαίνουν. Και για να καταλάβετε, θα σας εξηγήσω για την χρήση που κάνω εγώ στη γλώσσα. Όταν είμαι στην Ελλάδα και καταλαβαίνω τί ακούω, μιλάω ελληνικά. Όταν είμαι στο εξωτερικό και καταλαβαίνω τί ακούω, μιλάω Αγγλικά. Όταν είμαι στο εξωτερικό πχ στην Ιταλία στη φίλη μου την Πόπη και ΔΕΝ καταλαβαίνω τί ακούω, τί μιλάω;;; Ναι, καλά το καταλάβατε Γερμανικά! Απλή η εξήγηση. Επειδή με τα Γερμανικά δεν αισθάνομαι την άνεση που αισθάνομαι με τα Αγγλικά, όταν δεν καταλαβαίνω τί μου λένε, απαντάω χωρίς να καταλαβαίνω (πλήρως) τί τους λέω. Σχιζοφρενής αντιμετώπιση, αλλά πολύ τυπική για τον τρόπο που λειτουργώ. Τελευταία και λόγω των επισκέψεων στην Πόπη το λεξιλόγιο μου περιλαμβάνει και μερικές Ιταλικές λέξεις, οπότε στην Ισπανία που δεν είχα καμία ιδέα για το νόημα των υπέροχων ήχων που άκουγα, πέταγε το υποσυνείδητό μου ότι ιταλική λέξη ξέρει και δεν ξέρει όπως mia amica, io speak Deutsch, no prego Italiano, lo perdutta, credo in unum deum, και μετά από τις πρώτες δύο μέρες που άκουγα συνέχεια χ και θ (μα πόσο ωραίοι ήχοι) επιπλέυσανε λέξεις από το Canto General που τραγουδούσαμε με τη χορωδία το 2001, trabajo, el árbol del pueblo, el jacaranda, και τρέλαινα τον Αποστόλη. Δεν μπορούσα με τίποτα να θυμηθώ την λέξη για το πουλάκι, αλλά μετά από 4 μέρες νομίζω ότι τελικά τα κατάφερα. Το πουλάκι, παχαρίτο (pájarito)! 

Ο γρύλος μου έτρωγε ξύλο αλύπητα, καημένε γρύλε. Βρήκα δυο ξένους ανθρώπους που έβλεπα πρώτη φορά και αντί να ζυγίζω προσεκτικά κάθε μου κουβέντα, μιλούσα όπως ένιωθα, έλεγα ότι μου κατέβαινε, τραγουδούσα πανηγυριώτικα τραγούδια (βάλε βάλε όσο θέλεις βάλε, το πολύ πολύ να έχω τραγικό φινάλε - μα κε ντεκαντάνς!) και χορεύαμε στην Costa los Angeles μπαλέτο! Δεν χρειάστηκε να αγχωθώ για τίποτα. Ούτε που θα πάμε, ούτε τί θα φάμε. Ο Αποστόλης είχε αναλάβει να μας δείξει και να μας ταϊσει τα πάντα! Μας περιποιήθηκε τόσο πολύ, που ο γρύλος μου παραιτήθηκε! Παραιτήθηκε σας λέω! Ούτε εγώ δεν το πίστευα. 

Αν και η κορυφαία στιγμή της εκδρομής για εμένα ήταν τα Μουσεία Πράδο και Ρέινα Σοφία (που θα τα καλύψω σε άλλη ανάρτηση ειδικά για αυτά) υπήρξε μια στιγμή που έρχεται με μικρή διαφορά δεύτερη. Τα τσούρος φίλε μου! Αφού έχουμε τελειώσει μια διπλή υπέροχη ξενάγηση σε κλασσική και μοντέρνα τέχνη, έχουμε γυρίσει περπατώντας όλη τη Μαδρίτη, πλατείες, στενάκια, σούπερ μάρκετ για να αγοράσω jamon και τυρί μαντσέγκο (εγώ με τον νάρθηκα υπενθυμίζω) μας πάει ο Αποστόλης στο Valor για να φάμε λουκουμαδάκια τσούρος βουτηγμένα σε λιωμένη σοκολάτα! Απαλή, ζεστή, αφράτη ζύμη, να βυθίζεται στο φλυτζάνι με τη σοκολάτα και μετά να χάνεται οριστικά και αμετάκλητα στο στόμα μου. Ήταν το τέλειο τελείωμα σε μια τέλεια ημέρα! Αν πέθαινα τη στιγμή που θα γύριζα από αυτό το ταξίδι, δεν θα με πείραζε καθόλου! Ας ήταν ελαφρό το χώμα που θα με σκέπαζε, ζήτω η Σοφία, ζήτω η Ισπανία! 

τσούρος φίλε μου, σου μιλάω εκ πείρας

Δεν έχει να κάνει με τα τσούρος (ούτε με το κοτσινίγιο, ούτε με τις πατάτας μπράβας, ούτε με την παέγια, ούτε με το τσορίζο, ούτε με το χαμόν - ω παναγία μου - ούτε με το ματσέγκο κουράδο βεβαίως-βεβαίως, ούτε με τα απίστευτα κρασιά). Έχει να κάνει με την ανεμελειά και την φροντίδα και τις ατελείωτες συζητήσεις και την ασφάλεια να είμαι ο εαυτός μου, ότι επιτέλους για μια γαμημένη φορά δεν είναι αναγκαίο να δουλεύει ο γρύλος μου, και ότι μπορώ να απολαύσω την Σεγκόβια, τον Βελάσκεθ, τον Γκόγια, τις βόλτες στα σοκάκια στο Τολέδο ανάποδα προς την τυπική πορεία των τουριστών, στους καταπράσινους δρόμους με την ησυχία μου. Ήταν χαλαρά το καλύτερο ταξίδι της ζωής μου! Στην Ισπανία ερωτεύτηκα ξανά τη ζωή. Η ζωή δεν είναι μόνο έννοιες και κρίση και στεναχώριες. Υπάρχουν οι εκδρομές, και η τέχνη, και η καλή παρέα. Το φαγητό, οι λιακάδες και οι δρόμοι με τα ψηλά δέντρα. Αποφάσισα να ζήσω και να ευχαριστηθώ. Να ζήσω για τα σημαντικά πράγματα και να αφήνω τα μικρά να είναι μικρά. Hacia la vida!

Θυμήθηκα και τον Joan Miro

Μικρό κοριτσάκι με μωρομάντηλα

Έκθεση βιβλίου στην Paceo de Recoletos

Αυτιά γουρούνας γλασέ στη Σεγκόβια

Άποψη Σεγκόβιας από το πίσω μπαλκόνι του Αλκάθαρ

Πλανόδιοι μουσικοί swing-άρουν

Πλανόδιοι μουσικοί Bach-άρουν

post τσούρος καφέ

Άποψη του Τολέδο κατά Νάντια

Άποψη του Τολέδο κατά El Greco

Πτήσεις στη λιακάδα

Στις μικρές, μαγικές στιγμές που συμβαίνουν εκεί που δεν το περιμένουμε και μας ομορφαίνουν τη "πονεμένη" μας ζωή. 

Εδώ και 4 μέρες είμαι ξαπλωμένη guilt free πότε στον καναπέ και πότε στο κρεβάτι εξ' αιτίας ενός μικρού ατυχήματος, τέλος πάντων να μην τα πολυλογώ, ένα ξεγυρισμένο διάστρεμα και είμαι αναγκαστικά κλινήρης με το πόδι ψηλά και στον πάγο. Σήμερα ξεκίνησα δειλά να το πατάω φορώντας νάρθηκα, πρώτον γιατί αισθάνομαι κάπως καλύτερα και δεύτερον γιατί το να μετακινείσαι με πατερίτσες είναι σκέτο βάσανο και επιπλέον επειδή οι δανεικές πατερίτσες μου πέφτουν μεγάλες κινδυνεύω να φάω καμιά τούμπα και να τραυματιστώ χειρότερα από ότι έχω ήδη πάθει. (Παρόλα αυτά να ευχαριστήσω θερμά τη φίλη που μου τις δάνεισε και όλη την αλυσίδα των ανθρώπων που ενεπλάκησαν προκειμένω να τις πάρω στα πόδια μου). 

Χτες το μεσημέρι μετά από μια βόλτα με τις πατερίτσες στη βροχή = αισιόδοξος τρόπος να περιγράψεις το ότι βρέχει καταρακτωδώς την ώρα που βγαίνω από τη δουλειά για να μπω στο αυτοκίνητο της φίλης μου που έχει έρθει να με εξυπηρετήσει, και αφού έχω επιστρέψει σπίτι, και έχουμε πιει και μια μπύρα, και έχουμε πει τα νέα μας, και έχουν αραιώσει τα σύννεφα, έχει βγει ο ήλιος, και έχω μείνει μόνη, και κρυώνω λιγάκι, για αυτό ξαπλώνω στον καναπέ στη λιακάδα, και σκεπάζομαι με μια κουβερτούλα με ταράνδους, και πριν το καταλάβω με έχει πάρει απλά ο ύπνος... 

Και ο ήλιος πέφτει απαλά πάνω μου και με τυλίγει . Νιώθω ότι πετάω, ότι κοιμάμαι σε πουπουλένια σύννεφα...

Μια απροσδόκητη, ονειρεμένη, ανεπανάληπτη αίσθηση. 

Πήγα να το κάνω και σήμερα, αλλά ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός και ζαλίστηκα, δεν είχα βραχεί, δεν κρύωνα, δεν είχα πει μπύρα, και τελικά δεν κοιμήθηκα απαλά και δεν πέταξα στα σύννεφα! Φτου γαμώτο, κάποιες στιγμές είναι απλά μοναδικές...

Επιτάφιος Θρήνος

Πάντα το Πάσχα είναι μια περίοδος περισυλλογής και αναζήτησης του Θείου, της ψυχής μου, της πορείας μου. Μάλλον σαν ταξίδι χωρίς χάρτη μου μοιάζει. Με πυξίδα το ένστικτο. Το Θείο Πάθος, ο θάνατος, το τί σήμανε αυτό για την ροή του κόσμου. Τόσα πολλά, τόσο διάβασμα, τόσο ψάξιμο, τόσες απορίες, τόση κατάνυξη, και λίγη προσευχή κατά καιρούς, σε έναν άγνωστο Θεό, που μας τον λένε στο σχολείο, στο σπίτι, στην εκκλησία, αλλά που βαδίζει πολύ αργά πάνω σε αυτό τον κόσμο και (ίσως να νομίζω ότι) μπορεί να μην προλάβει να φτάσει σε μένα. Σκέψεις για τον Θεό, ένα ψηλάφισμα στα τυφλά...

Αυτή την εβδομάδα ήταν η τρίτη φορά που είπα σε κάποιον ότι δεν πιστεύω. Μια σφαλιάρα ένιωσα. Μήπως είναι η καλά εκπαιδευμένη μου συνείδηση, μήπως το υπερεγώ που διαμορφώθηκε θεωρώντας ότι η αμφισβήτηση είναι βλασφημία; Δεν πιστεύω στον θεό του ιδρύματος, των μεσαζόντων, τον θεό που μου είπαν ότι υπάρχει, αλλά μετά πρέπει να πληρώνω αίμα γιατί έτσι είπε ο θεός στον πρωθυπουργό. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Δεν έχει δουλειά ο θεός στο στόμα κανενός πρωθυπουργού Φαραώ. Δεν μπορεί να είναι άλλοθι εκμετάλλευσης και αδικίας. Σίγουρα δεν θέλω να πιστεύω σε τέτοιο θεό, στο θεό των σκλάβων.

Οι νοητικές γνώσεις που έχω συγκεντρώσει από τις αναζητήσεις μου δεν μου σβήνουν τη δίψα. Κάποτε ο Ιησούς υποσχέθηκε στην Σαμαρείτιδα νερό με το οποίο δεν θα ξαναδιψάσει ποτέ. Αν είναι να πιστέψω, τότε τέτοια πίστη...  Ζωντανή, άσβεστη. Όχι εγκεφαλική. Όχι πια! Προτιμώ χωρίς πίστη καθόλου, παρά με δοξασίες.

Όταν ο Θεός είναι μόνο Θεός είναι πολύ μακριά και φοβάμαι να σηκώσω τα μάτια μου να Τον κοιτάξω. Όταν ο Θεός είναι και Άνθρωπος... έχει γύρω του άλλους ανθρώπους. Όχι θεούς, απλούς ανθρώπους σαν και εμένα. Που Τον πίστεψαν, που Τον ακολούθησαν, που αφιέρωσαν την ζωή τους στο σκοπό Του, που θέλησαν να τα παρατήσουν όλα για να είναι μαζί Του. Και ξαφνικά μέσα σε ένα βράδυ Τον συνέλαβαν, Τον βασάνισαν, Τον σταύρωσαν και μέχρι το μεσημέρι πέθανε... Πριν προλάβουν να αντιδράσουν, πριν καταλάβουν τί έγινε, πριν μπορέσουν να κάνουν κάτι για να το αποτρέψουν, βρέθηκαν να κλαίνε πάνω από έναν τάφο.

Η μάνα Του... αχ η μάνα του...

Οι αγαπημένοι Του άνθρωποι...

Κλείνω τα μάτια και ακούω μια γυναίκα να θρηνεί. Ένα τραγούδι μιας γυναίκας που έχει πεθάνει ο Θεός της και η καρδιά της σπάει και αναλύεται σε ποταμούς δακρύων. Δεν έχει σημασία τί ήταν ο νεκρός για τον υπόλοιπο κόσμο. Για εκείνη ήταν ο κόσμος ολόκληρος. Ο Θεός της. Τώρα ο ήλιος κρύφτηκε, σκοτάδι απλώθηκε παντού, σταμάτησε να γυρίζει ο κόσμος, δεν έχει πια κανένα νόημα. Τα δάκρυα, ο πόνος, ο θρήνος, η απόγνωση...

Zerfließe, mein Herze, in Fluten der Zähren	Αναλύσου καρδιά μου σε ποταμούς δακρύων
Dem Höchsten zu Ehren!	για να τιμήσεις τον Υψηλότατο
Erzähle der Welt und dem Himmel die Not:	πές στον κόσμο και στον ουρανό τη δυστυχία σου:
Dein Jesus ist tot!	ο Ιησούς σου είναι νεκρός!

Ο αέρας που φυσάει της παίρνει τον θρήνο. Ή μήπως είναι πουλί, ή μήπως φλάουτο; Και ο ποταμός τρέχει, δεν σταματάει, δεν στερεύει, δεν καταλαγιάζει. Και ο κόσμος ακούει τη δυστυχία της. Και την ακούει και ο ουρανός ...

Ο Θεός μπορεί να είναι περισσότερο, ή λιγότερο πραγματικός για τον καθένα μας. Φέτος για μένα το Πάθος και το Πάσχα είναι ο Ανθρώπινος θρήνος που ένιωσαν και νιώθουν πραγματικοί άνθρωποι.

----- 

*Zerfließe, mein Herze, άρια Νο.35 για σοπράνο, φλάουτο, όμποε και μπάσσο continuo, από τα Κατά Ιωάννη Πάθη του Johannes S. Bach