Με μικρά χί

"Με μικρά χι τσεκάριζα πυρπολημένους τόπους
στον γαλατένιο άτλαντα του κορμιού σου επάνω.
Ήταν αράχνη το στόμα μου που έστηνε τον ιστό της χιαστί.
Μέσα σου, επάνω στην πλάτη σου, διψαλέο, περίτρομο.
Σου έλεγα παραμύθια και θρύλους στις όχθες του εσπερινού,
κουκλί μου λυπημένο και γλυκό,
για να σου τήνε πάρω έτσι τη λύπη.
Για 'ναν κύκνο, για 'να δέντρο, για κατιτί αλαργινό κι αλέγρο.
Για την ώρα των σταφυλιών, για τον καιρό της ώριμης οπώρας.
Ζούσα αραγμένος σε λιμάνι ώσπου σ' αγάπησα,
και τη μοναξιά μου την τραβέρσωναν τα όνειρα και η σιωπή.
Δεσμώτης ήμουν ανάμεσα σε θάλασσα και θλίψη.
Βουβός, αλλοπαρμένος,
ανάμεσα σε ασάλευτους βαρκάρηδες του πόρτου.
Από τα χείλια ως τη φωνή κάτι όλο χάνεται.
Κάτι φτεροκοπάει, του τρόμου κάτι και της λησμονιάς.
Έτσι, να, σαν δίχτυα που δεν δύνονται να κρατήσουν το νερό,
μαμούνι μου εσύ, παρά σταγόνες κάποιες μόνο
στους βρόχους τους τρεμουλιαστές.
Κι ωστόσο, πάντα κάτι τραγουδάει
σ' αυτά εδώ τα έπεα πτερόεντα.
Κατιτίς τραγουδάει,
κατιτίς αναθρώσκει ως το άπληστο στόμα μου.
Να ήτανε λέει να σου ψάλλουνε μεγαλυνάρια
μ' όλα τα λόγια της χαράς.
Διθυράμβους ν' ακούσεις, να σ' ανάψουνε και να πετάξεις
σαν καμπαναριό στα χέρια ενός θεότρελου.
Τρυφερή μου εσύ, λυπημένη - τι τρέχει, ξαφνικά? Τι έγινε?
Καλά, καλά δεν πρόλαβα
στην κορφή του ωραίου όρους ν' ανέβωκι η καρδιά μου έκλεισε σα νυχτολούλουδο"            

P. Neruda   

Zerfließe, mein Herze, in Fluten der Zähren - αναλύσου καρδιά μου σε ποταμούς δακρύων

Mi metto là sul ciglio del  colle e aspetto, e aspetto gran tempo

Οι μουσικοί και οι χορωδοί της ΕΛΣ πριν την παράσταση την Τρίτη 11/6 δηλώνουν συμπαράσταση στους εργαζόμενους της ΕΡΤ και το κοινό του Ηρωδείου χειροκροτά

Ο Ιπτάμμενος Ολλανδός αναζητά την λύτρωση

Συμπαράσταση από το προαύλιο της ΕΡΤ

Πείραμα

Θα κάνω ένα πείραμα. Θα φύγω για τέσσερις μέρες, μόνη μου, χωρίς υπολογιστή! (Εντάξει, μην το χέσουμε τελείως, μόνο με το κινητό!) Εγώ και οι νεροτσουλήθρες! Βζίνγκ! Γενικά είναι από τις πρώτες μου προτεραιότητες σε ότι αφορά τις επιθυμίες, θυμήσου-ου-ου-ου ΕΔΩ!

θυμήσου-ου-ου-ου, του ρου τού ρου τού ρου

Μέσα σε μισή ώρα έχω πακετάρει ό,τι θα πάρω μαζί μου σε προδιαγραφές χειραποσκευής. Το πιο εύκολο πακετάρισμα της ζωής μου. Το μόνο που σκέφτομαι είναι οι νεροτσουλήθρες. 

2/6/2013 Απολογισμός άμα τη επιστροφή:

Μία χαρά μπορώ να ζήσω χωρίς υπολογιστή, αρκεί να έχω βιβλία. 

Swimsuit lost:                                 0

Swimsuit slightly dislocated:        10

Swimsuit severe dislocated:       153

Dedication

Μάλλον θα φταίνε τα γονίδια πεσκανδρίτσας, μπορεί να φταίει και η κούραση, ίσως και το χλωμό φως που μπαίνει από το παράθυρο. Προσπαθώ να καταπολεμήσω τον έμφυτο ρομαντισμό μου, αλλά σεληνιάζομαι και μένω αβοήθητη, με ελαφριά σιελόρροια, να κοιτάζω με βλέμμα απλανές προς το βουνό...

Μπάσκετ και αποσυντονισμός

«Σήμερα είμαστε όλοι οι Έλληνες Ολυμπιακοί», ήταν μία πολιτικά ορθή δήλωση που πέτυχα στο twitter. Κάτι τέτοια διαβάζω και μου γυρνάνε τα άντερα. Ακόμα και εγώ που όταν με ρωτάνε τί ομάδα είμαι, λέω Ολυμπιακός, έτσι μου ‘ρχεται να αλλάξω και να γίνω Bochum. Βασικά εγώ έγινα Ολυμπιακός επειδή η μαμά μου ήταν Ολυμπιακός, ενώ ο μπαμπάς και ο αδερφός μου Παναθηναϊκός. Και έτσι αναγκάστηκα να γίνω Ολυμπιακός για να κρατήσω τις ισορροπίες. Με εξαίρεση βέβαια το μπάσκετ που όλοι είμασταν Άρης. Επίσης (νόμιζα ότι) ο μπαμπάς ήταν ΠΑΣΟΚ και η μαμά ΝΔ, οπότε πάλι για να κρατήσω τις ισορροπίες εγώ έλεγα ότι είμαι ΚΚΕ! (ποτέ μην λες ποτέ, δεν ξέρεις τί γίνεται). Νόμιζα ότι ο μπαμπάς ήταν ΠΑΣΟΚ γιατί ήταν ο αρχηγός της οικογένειας και τότε κυβέρνηση ήταν ο Α. Παπανδρέου, άρα έκανα την αντιστοίχιση. Ε, η μαμά λογικά θα έπρεπε να είναι ΝΔ, και εγώ ως το τρίτο μέλος για να αποκαταστήσω την τάξη του σύμπαντος και να κρατήσω τις ισορροπίες έλεγα ότι είμαι ΚΚΕ. Μην το ψάχνεις, η λογική μου, από όταν ήμουν μικρή, ήταν λίγο... αντισυμβατική. 

Οπότε οι συμβιβασμοί με αποσυντονίζουν. Εντάξει ρε παιδί μου, και εγώ θέλω να νικήσει ο Ολυμπιακός, αλλά δεν θα πεθάνω κιόλας αν χάσει, ούτε θα γίνει καλύτερη η μέρα μου αύριο αν κερδίσει. Και αυτό είναι που με θλίβει ιδιαίτερα. Ότι δηλαδή αν κερδίσει, αύριο το κρατικό χρέος θα είναι ίδιο και η κατάσταση για τους έλληνες, ολυμπιακούς ή μή, θα είναι εξίσου σκατά. Δεν χρειάζονται λοιπόν γενικεύσεις, ή αφορισμοί, ή κανόνες του τύπου «ας χαρούμε για την ελληνική ομάδα». Η επιστράτευση των εκπαιδευτικών και η βία της αστυνομίας απέναντι σε γυναίκες στις Σκουριές με απασχολούν περισσότερο. 

Και μιας και μιλάμε για αποσυντονισμό. Ο διατροφολόγος μου έχει βάλει για βραδυνό cottage cheese με παξιμάδι, αλλά είπα να κάνω μία μικρή παραλλαγή και να φάω βλήτα με σκορδαλιά(!!!) 

Λέξεις

Κουστωδία... Πόση δύναμη μπορεί να έχει μία λέξη; Πόσο βάρος; Όταν είσαι παιδί κάθε τι νέο αποτυπώνεται βαθιά μέσα σου, και ας το ξεχνάς αργότερα. Θυμάμαι το Πάσχα όταν ήμουν κοριτσάκι. Δεν έχει σημασία ποιάς χρονιάς. Όταν είσαι παιδί, δεν έχει σημασία. Λέξεις από τις ακολουθίες της Μ. Εβδομάδας, που δεν έχεις ιδέα τι σημαίνουν, αλλά μέσα σου βαραίνουν ανεξήγητα και τις κουβαλάς στο υποσυνείδητό σου για όσο ζείς. "Κουστωδία, αναπέμπομεν, λίθος, σαλευθήτωσαν". Λέξεις από την βροντερή φωνή του παπά – Μήτσου, λέξεις ανακατεμένες με την μυρωδιά του λιβανιού και τις μώβ κορδέλες μπροστά από τις εικόνες και τους πολυελαίους, τα κεράκια, το φρέσκο γρασίδι στις αυλές και οι βιολέτες, οι πασχαλιές και τα τριαντάφυλλα. Όλα μαζί, η πολύτιμη ανάμνηση του Πάσχα. Θυμάμαι, μετά την περιφορά του Επιταφίου με τον ζωντανό Θεό να λογίζεται νεκρός μέσα στον τάφο, ένα ανάγνωσμα από μία προφητεία της Π. Διαθήκης. Δεν τα καταλαβαίνεις όλα, αλλά πιάνεις ότι μιλάει για έρημο και ξερά οστά. Μόνο που όταν είσαι στο χωριό, ανάμεσα στους συγχωριανούς σου, τρέχεις όλη μέρα στους δρόμους και σκαρφαλώνεις στα δέντρα, όταν ακούς για θάνατο στην κατάφωτη εκκλησία που μοσχοβολάει ο Επιτάφιος βιολέτα, οι λέξεις αλλάζουν νόημα. Ο θάνατος μοιάζει σαν να μην έχει καμία εξουσία πάνω σου. Ότι είσαι προστατευμένος. Ακόμα και αν δεν πιστεύεις στο Θεό, αρκεί η αίσθηση της συλλογικότητας για να μην φοβάσαι τον θάνατο. Το Πάσχα είναι μια μαγική στιγμή για αυτόν ακριβώς τον λόγο!

Τόσα πολλά χρόνια έχουν περάσει από τότε που ήμουν κοριτσάκι. Εν τω μεταξύ αμφισβήτησα, πίστεψα, αισθάνθηκα ζήλο, μετά αμφισβήτησα ξανά, πρόδωσα, απομακρύνθηκα, έζησα στον κόσμο, έβαλα τον Θεό στην άκρη. Με πήρε σβάρνα η δουλειά και την άφησα να με πάρει. Απομακρυσμένη συνειδητά και με πόνο. Τον πόνο του πάθους, χωρίς καμία ελπίδα. Γύρισα και φέτος στο χωριό, χωρίς καμία προσδοκία για το Πάσχα. Δεν περίμενα να νιώσω τίποτα, δεν περίμενα να σκεφτώ. Επέστρεψα για τυπικό εκκλησιασμό. Και μετά πάλι αυτές οι λέξεις με την βροντερή φωνή... «Κουστωδία». Είναι σαν να είμαι ξανά οχτώ χρονών και όλα είναι νέα, καινά. Το Πάσχα είναι μια μαγική στιγμή για αυτόν ακριβώς τον λόγο!

Καλή Ανάσταση για όλους μας!

Ταυτότητα

Θα ήθελα η ταυτότητά μου να μην έλεγε «μαθήτρια λυκείου». Θα ήθελα να έλεγε Ποιήτρια, θα ήθελα να έλεγε Φυσικός, Εξερευνήτρια, Ονειροπόλος.. Θα ήθελα να είχε μια φωτογραφία μου ξημέρωμα στο όρος Σινά να κοιτάζω τον ήλιο να βγαίνει από την έρημο. Ή ένα βράδυ στον αρκτικό κύκλο να κοιτάζω το Β. Σέλας και τον αστερισμό του Κύκνου. Να κοιτάζω έξω, το σύμπαν. Να κοιτάζω μέσα μου, το σύμπαν..

ο αστερισμός του Κύκνου

Ειλικρινά

Για έναν αλλόκοτο και ανεξήγητο λόγο πιάνω τον εαυτό μου, όταν είμαι κουρασμένη και στεναχωρημένη, να βλέπω την τηλεοπτική, ή την κινηματογραφική μεταφορά ενός από τα αγαπημένα μου βιβλία. Μετά από τρείς εβδομάδες ασταμάτητης δουλειάς, κάθε ίνα του σώματός μου ήξερε ότι ήμουν κουρασμένη. Αλλά στεναχωρημένη; Πολλές φορές μπορεί να μην το ξέρω ούτε εγώ ότι είμαι στεναχωρημένη και να το καταλαβαίνω μόνο όταν έχω ήδη δει ένα-δύο επεισόδια. Όταν χαλαρώνει η δουλειά είναι και αυτό μια κάποια ανακούφιση. 

Υπάρχουν άνθρωποι που τους πόνους τους τους δεν τους παραδέχονται. Επιλέγουν την θετική σκέψη και κολλάνε ένα μόνιμο χαμόγελο. Υπάρχουν άλλοι που τους αντιμετωπίζουν με την σκέψη, τους διευθετούν. Στεναχωριούνται, πενθούν, και πάνε παρακάτω. Η θρησκεία βοηθάει σε πολλές περιπτώσεις.

Υπάρχουν κάποιοι, σαν και εμένα, που τον πιο βαθύ τους πόνο, την μεγαλύτερη απώλεια, δεν μπορούν να τον διαχειριστούν. Και να πείς ότι δεν το προσπάθησαν.. μέχρι και με ultrex. Μέχρι που καταλήγω στο ότι δεν θέλω να τον διαχειριστώ. Θέλω να έχω αυτή την παλιά πληγή εκεί. Να μου θυμίζει ότι κάποια στιγμή ήμουν ζωντανή. Πες το ψευδαίσθηση, πες το αυταπάτη, πες το όπως θες. Βλέπω μια μικρή γενναιότητα στο να κουβαλάς τον πόνο σου με αξιοπρέπεια, με (πικρό) χαμόγελο μέσα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής σου και να είναι επιλογή σου να μην αποζητάς παρηγοριά. Δεν σέβομαι τον εαυτό μου λιγότερο. Ίσα - ίσα, επειδή τον σέβομαι απεριόριστα, επιλέγω να σεβαστώ και αυτά που νιώθει. Το διαλέγω. Θα είναι ψέμα να πω πως δεν προσπάθησα, αλλά για μένα δεν λειτούργησε. Και έτσι προτίμησα και εγώ να μείνω Απαρηγόρητη...

  

“Θα ήθελα τρείς μέρες κοντά σου χωρίς λέξη. Λέξη…”
                                                                                    Γ. Σεφέρης

O tempora, o mores!

Το χαρακτηριστικό κάθε τραγωδίας που σέβεται τον εαυτό της είναι ότι ο τραγικός ήρωας, δεν γνωρίζει ότι είναι τραγικός, και εκεί έγκειται η τραγικότητα ναούμ. Το ίδιο ισχύει και με την ηλιθιότητα, μόνο που ο ηλίθιος αν και εξακολουθεί να μην γνωρίζει ότι είναι ηλίθιος δεν σέβεται τον εαυτό του, λέγε με και (Δ)ένδεια. Και εκτός αυτού δεν σέβεται και τίποτα άλλο. Νόμους, νομιμότητα; (Mafia? Ι don’t know this word). Πιστεύει ότι θα καταγγείλει τους Γαλάτες και όλοι θα τρέξουμε να πάρουμε το μέρος των Ρωμαίων, μα τον Τουτατίς! Οι δηλώσεις του είναι τόσο άνοστες όσο Βρετανικό αρνάκι με σάλτσα μέντας.

Ζήτω το Γαλατικό χωριό!

Αυτό που κάνει τον Αστερίξ αστείο είναι ότι το προφανές για όλους τους αναγνώστες δεν είναι καθόλου προφανές για τους Ρωμαίους. Και σύμφωνα με ένα σύνθημα που κάνει τον γύρο του διαδικτύου: «Τέρμα πια στις αυταπάτες! Ή με τους Ρωμαίους, ή με τους Γαλάτες!» 

Σήμερα έχουμε συνδυασμένη τραγικότητα και ηλιθιότητα. Ηλιθιότητα, προφανής, του υπουργού προστασίας του σταβλίτη, και του αδώνιδος πρωταγωνιστή της τραγωδίας «Άδωνις Προδότης» του Γραικύλου) 

Μήπως οι πλέον τραγικοί της υπόθεσης είμαστε εμείς που θεωρούμε την ηλιθιότητα προφανή και περιμένουμε τον από μηχανής θεό (Δικαιοσύνη) να φέρει την κάθαρση, όταν τα παθήματα δεν φαίνεται να τελειώνουν εδώ, ούτε να σβήνει το καντήλι τους, παρά μονάχα να μας βγαίνει εμάς το λάδι;

ΚΚΕ από το τηλεσκόπιο

Παρακολουθώ τον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ όπως παρατηρεί ένας φυσικός μία μαύρη τρύπα, δηλαδή διακριτικά και από απόσταση. Και ενώ υποπτεύομαι ότι μέσα από τον ορίζοντα των γεγονότων της μαύρης τρύπας γίνεται το σύστριγγλο, αυτό που φτάνει σε εμένα, τον εξωτερικό παρατηρητή είναι ένας κομψός πίδακας σωματιδίων. Όπως ένα πολύ καλό άρθρο του Ν. Μπογιόπουλου για τον προσυνεδριακό διάλογο. (Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο "Λάθος Πορεία" εδώ). Τώρα όχι επειδή έχω διαβάσει το βιβλίο του και το κατάλαβα, αλλά αυτός ο άνθρωπος καταρρίπτει όλα τα στερεότυπα περί «ξύλινης γλώσσας», που καταλογίζουν στο ΚΚΕ. Άσε που διαβάζω σχεδόν καθημερινά τα άρθρα του και πάλι τα καταλαβαίνω (!!!). Κοίτα να δεις που τελικά δεν μιλάνε όλοι σε αυτό το κόμμα σουαχίλι! Και εκτός από το ότι τα καταλαβαίνω, μου αρέσουν κιόλας. Μέσα στην απλοϊκότητα και την ασχετοσύνη μου, με βρίσκουν σύμφωνη. Ένας γνωστός μου, μου είπε ότι μου αρέσουν γιατί εγώ είμαι συναισθηματική και τα άρθρα του Μπογιόπουλου είναι επίσης συναισθηματικά! Μπρόνξ? Τρίβω τα αυτιά μου για να διαπιστώσω αν ακούω καλά, γιατί είμαι και γνωστό κουφάλογο. Ποιό συναίσθημα; Μιλάει για αριθμούς και για ποσοστά! Just the facts ma’am! Συντάσσομαι μαζί του ταξικά. 

Αν και παλιότερα έβγαινε περισσότερο σε διάφορες εκπομπές. Τώρα αφενός δεν προσκαλούνται σε όλα τα πάνελ εκπρόσωποι του ΚΚΕ, αλλά και αφετέρου ακόμα και εκεί που υπάρχει εκπρόσωπος εγώ τουλάχιστον δεν τον έχω πετύχει. Αναρωτιέμαι γιατί ένα τόσο επικοινωνιακό και δημοφιλές στέλεχος βρίσκεται στην αφάνεια. Μπορεί να είναι δική του επιλογή, δεν ξέρω. Εμένα μου φαίνεται πως «τον κόβουν» και απορώ. Ενδεχομένως να υπάρχουν πολλά και αξιόλογα στελέχη εκεί μέσα. Είπαμε μέσα από τον ορίζοντα των γεγονότων της μαύρης τρύπας υποθέτουμε ότι γίνονται κατακλυσμιαία φαινόμενα. Αν όμως αποκόψεις τον φορέα επικοινωνίας με τον έξω κόσμο (δεν λέω ότι ο μοναδικός φορέας είναι ο Μπογιόπουλος, λέω ότι είναι όμως πολύ αποτελεσματικός), τότε ο εξωτερικός παρατηρητής, όχι μόνο εγώ, αλλά ο κάθε συνειδητοποιημένος άνθρωπος, δεν θα βλέπει τίποτα από όσα συμβαίνουν μέσα στην μαύρη τρύπα. Θα είναι σαν να μην υπάρχει! Θα περιχαρακώνεται και θα συρρικνώνεται ολοένα και περισσότερο. Και μετά θα αναρωτιούνται γιατί ΔΕΝ οικοδομείται λαϊκή, αντικαπιταλιστική συμμαχία. Και δεν θα φταίει ο εξωτερικός παρατηρητής για αυτό, αλλά η ίδια η μαύρη τρύπα. 

Ποιοί είμαστε;

Αυτό το πράγμα που εμείς οι Έλληνες θεωρούμε ότι είμαστε οι καλύτεροι του κόσμου, ότι είμαστε γενναίοι, ότι δεν προσκυνάμε, ότι γαμάμε και δέρνουμε, δεν είναι πλέον αποδεκτή αυταπάτη από κανένα. Ούτε και από εμένα, που τα νόμιζα όλα αυτά μέχρι πολύ πρόσφατα. Με εξαίρεση το δέρνουμε. 

Ας το παραδεχτούμε. Οι Έλληνες δεν είμαστε γενναίοι. Αυτό που λένε ότι οι Έλληνες δεν πολεμάνε σαν ήρωες, αλλά οι ήρωες πολεμάνε σαν Έλληνες είναι πίτσες μπλέ. Ούτε ότι είναι αητοί χωρίς φτερά. Λίγοι μπορεί να είναι αητοί που κάθισαν σε ένα κοτέτσι και από το καλαμπόκι και το κουτόχορτο, δεν μπορούν ούτε να πάρουν τον κώλο τους από τον καναπέ, πόσο μάλλον να πετάξουν. Αλλά οι περισσότεροι είναι κότες, ραγιάδες και προσκυνημένοι. Και καλύτερα από εδώ και πέρα να μιλάω σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, για να μην εξαιρώ τον εαυτό μου από αυτή την ομορφιά. 

Είμαστε κότες, ραγιάδες και προσκυνημένοι! Αλλά, για μισό λεπτό... Πότε είμασταν κάτι διαφορετικό; Μήπως στην αρχαιότητα που όλοι ανέχονταν την ηγεμονία των Αθηνών που μάζευε το κοινό ταμείο για να χτίζει Παρθενώνες και οι άλλες πόλεις τίποτα; Μήπως στο Βυζάντιο, που οι φιλήσυχοι πολίτες ανέχονταν την ηγεμονία των τσιφλικάδων; Μήπως στην Τουρκοκρατία που οι ραγιάδες αδιαμαρτύρητα έσκυψαν τον τράχηλο και έδιναν τον κεφαλικό φόρο στους φοροεισπράκτορες; Οι οποίοι σημειωτέον δεν ήταν μόνο Τούρκοι, αλλά ήταν και Έλληνες. Μια ζωή ράβαμε το στόμα και υπομέναμε καρτερικά τα δεινά μας. Περάσαμε μέσα από την Ιστορία, στους αιώνες των αιώνων, σκυφτοί και απαρατήρητοι. Είναι ο ελληνικός τρόπος επιβίωσης. Μια ζωή γινόμασταν ένα με το περιβάλλον για να μην ξεχωρίζουμε και προκαλούμε την προσοχή. Γιατί όταν είσαι αδύναμος, καλύτερα να περνάς απαρατήρητος, παρά να σε έχουν σταμπάρει οι δυνατοί και να σου ζητάνε ρέστα. Γιατί όποιος πήγε να κουνηθεί, έγινε στάχτη. Τα Ψαρά, το Δίστομο, τα Καλάβρυτα... Κάτσε μουγκός για να επιβιώσεις. 

Πού είναι λοιπόν το περίεργο στην τωρινή συμπεριφορά μας; Ότι το φυσιολογικό για το ταπεραμέντο μας θα ήταν να είμαστε όλοι στους δρόμους και τώρα πέφτουμε από τα σύννεφα; Είμασταν πάντα προσκυνημένοι. Ζούμε γονατιστοί γιατί δεν είμαστε της γερακίνας γιοί, αλλά της πουτάνας. Τσούζει, ε; Εμένα να δείς! Ράκος έχω γίνει, γιατί νόμιζα ότι θα κάνω την αλλαγή, θα κάνω μεγάλα πράγματα, δεν θα υποδουλωθώ!!! (χειροκροτήματα, σαλπίσματα, χρυσαφιά κομφετί, δόξα!) Αγγούρια! Αν ήμουν της γερακίνας γιός, θα είχα πετάξει τον Στουρνάρα, τους υπαλλήλους της Τρόικας με τις κλωτσιές και θα είχα πάρει στα χέρια μου το μέλλον μου. Αν ήμουν της γερακίνας γιος δεν θα ανεχόμουν να μην στηρίξω τα αδέρφια μου τους Κύπριους. Παιδιά μας βάλατε τα γυαλιά αυτές τις μέρες. Μας δείξατε τί θα πεί αξιοπρέπεια, και θάρρος. Εσείς, και όχι οι ξεπουλημένοι πολιτικοί σας. Εσείς ο Κυπριακός Λαός. Γιατί εμείς οι Ελλαδίτες στις τελευταίες εκλογές ψηφίσαμε Τρόικα εσωτερικού για να μην χάσουμε τα 3 χιλιάδες ευρώ που είχαμε στην άκρη. Και τώρα καθόμαστε φρόνιμα – φρόνιμα στα αυγά μας, όσο στο κράτος σας γίνεται σφαγή, μην τυχόν και πετυχαίνατε κάτι, μην τυχόν και η Κύπρος άλλαζε κάτι στο τραπεζικό κατεστημένο και βλέπαμε όλοι πόσο απελπιστικά ξεβράκωτοι είναι οι ραγιάδες οι Έλληνες. Μαλάκα, ούτε με κεφαλαίο δεν μου βγαίνει να γράφω την λέξη «Έλληνες». Τσούζει, ε; Εμένα να δείς!

Γίνεται οικονομικός πόλεμος και εμείς καθόμαστε στα αυγά μας. Καταναλώνουμε τις εφεδρείες μας και κακαρίζουμε. Και θα κακαρίζουμε μέχρι να μας πάρει όλους ο διάολος. 

Mama, we all go to hell