Το μυστήριον ελύθη, αλλά το πρόβλημα παρεμένει τελικώς άλυτο.

Τρελαίνομαι που όλα σε αυτή την χώρα δουλεύουν ρολόι. Καλοκουρδισμένο, Ελβετικό.  Όλα γίνονται με την σειρά τους, με προσοχή και αποδοτικότητα. Μπαίνοντας στο νοσοκομείο την Πέμπτη το πρωί, είδα ένα συνεργείο της ΔΕΗ (Δεν Έχουμε Ηλεκτρικό) να σκάβει μία λακούβα, για εργασίες υπέθεσα, και δεν έδωσα περισσότερη σημασία, εξάλλου είχε πήξιμο η Μεσογείων και για να περάσω πεζή από απέναντι κινδύνεψε η σωματική μου ακεραιότητα, την λακούβα θα κοιτάμε τώρα;

Στο γραφείο χαμός κακό, τηλέφωνα, οργασμός (λέμε τώρα) πήξιμο, τρέξιμο, τα κέφια μου είχαν ανέβει άμα τη επιδράση της περασμένης Κβαντομηχανικής 2. (Εδώ ΕΠΙΒΑΛΕΤΑΙ να ανοίξω παρένθεση. Δεν ξέρω αν είδατε ειδήσεις την Τρίτη 5/7, αυτή που κατέβαινε την Μεσογείων γυμνή, ουρλιάζοντας ΗΜΟΥΝ ΕΓΩ! Πέρασα Κβαντομηχανική 2 με την πρώτη, χε χε, How geek am I? Ο κόπος, οι θυσίες, τα ξενύχτια και το παρολίγον nervous breakdown δεν πήγαν χαμένα! Kλείνει η παρένθεση). Πού είχαμε μείνει; Α, ναι, στον οργασμό. Και ξαφνικά ηρεμία. Ξέρω τί σκέφτεστε: Γιατί να με παραξενεύει αυτό το σύνηθες φαινόμενο της ηρεμίας άμα τω οργασμώ. (την έχω ξεκάνει την δοτική). Ωραία αποσύρω τον όρο «οργασμός» σε ότι αφορά την δουλειά. Ευχαριστημένοι; Εκεί λοιπόν που τρέχαμε, χτυπιόμασταν, σηκώναμε τα τηλέφωνα πέντε – πέντε, ξαφνικά ηρεμήσαμε. ΤΕΛΕΙΩΣ. Ε, μετά από 5 λεπτά ηρεμίας, μας μπήκαν ψύλλοι στα αυτιά που δεν χτυπάγανε τα τηλέφωνα, προσπαθούσαμε και εμείς να πάρουμε και μας συνέδεαν με Κάϊρο (Φουντούνια σαλάμ, Φουντούνια μαλέκωμ, φουντούνια κουλουβάχατα), δεν είχαμε internet, και πήρα το κέντρο. Θα το ψάξω μανδάμ! Μου λέει ο τεχνικός. Έρχεται μετά από λίγο και μου μπριφάρει στο αυτί:

-Λόγω έργων της ΔΕΗΔΟΣ, κομμέναι αι γραμμαί του ΟΤΕ (Ούτε Τηλέφωνο Έχουμε).

-Σε όλο το νοσοκομείο; Φρικάρω εγώ.

-Όχι, μόνο πέντε γραμμές κόψανε. (Είναι να σε θέλει)

-Πότε θα γίνουν; Ρωτάω και πεταρίζω τις βλεφαρίδες μου αθώα.

-Σήμερα, σήμερα γιατί αλλιώς θα χαλάσουν και οι άλλες.

    

Τον πίστεψα η αθώα κορασίδα, καλά εγώ πιστεύω ό,τι μου λένε και πρέπει να το κόψω αυτό το κουσούρι, και περίμενα να επιστρέψει η γραμμή ενώ ξέρω ότι στα συνεργεία η masturbation goes cloud. Πέμπτη μεσημέρι, δεν ήρθε, Παρασκευή πρωί, δεν ήρθε, αλλά με διαβεβαιώσανε ότι είναι στον δρόμο, έχει μποτιλιάρισμα και όπου να ‘ναι έρχεται, να μην φάμε, να την περιμένουμε. Αυτή την στιγμή που μιλάμε δοκίμασα να καλέσω το γραφείο μου και ενημερώθηκα ότι η τηλεφωνική σύνδεση που κάλεσα δεν λειτουργεί προσωρινά (προσωρινά???) για τεχνικούς λόγους. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα. α) Ότι κατά πάσα πιθανότητα Ούτε αύριο θα Έχουμε Τηλέφωνο και β) Αύριο είναι η μέρα να μάθω βελονάκι γιατί χωρίς internet και τηλέφωνο δεν γίνεται στο γραφείο απολύτως καμία δουλειά, με εξαίρεση την απόψυξη στο ψυγείο που τώρα που το λέτε νά τι θα κάνω αύριο και θα αφήσω το βελονάκι για την ημέρα που θα κάνω εθελοντική λοβοτομή. Και το μέγα φιλοσοφικό ερώτημα, εκτός του πώς μαγειρεύεται εν τέλει το ραγού, είναι πώς είναι δυνατόν επί 4 ημέρες να μην έχουν συνδέσει πέντε κωλογραμμές, οι οποίες σημειωτέον είναι εντός Δημοσίου Νοσοκομείου; Ρητορικό το ερώτημα.       

Άγαμοι Θύται - Η λακούβα

Δεν έχω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι Έλληνας!

Δεν γράφω τόσο καιρό γιατί αφενός τα είχα παίξει με την εξεταστική, αφετέρου γιατί δεν έχω να πώ τίποτα σημαντικό, μόνο ανούσιες φλυαρίες. (Λογοδιάρροιες όπως μου είχε πεί κάποιος και ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω!) Σε αυτή την χώρα μου έχουν στερηθεί και καταστρατηγηθεί όλα τα θεμελιώδη δικαιώματά. Γιατί να μιλήσω; Ποιά η αξία της γνώμης μου;  Όποιο και αν είναι το περιεχόμενο της οποιαδήποτε πρότασης, οιασδήποτε φωνής, μεγάλης ή μικρής, απλά δεν θα γίνει τίποτα. ΊΣΩΣ, αν είμαι τυχερή, να μου ανοίξει κάποιος αστυνομικός το κεφάλι, για να έχω να λέω στα παιδιά μου ότι πολέμησα για τις ιδέες μου, αλλά δεν κατάφερα τίποτα. Όχι λοιπόν, δεν έχω καμία όρεξη να γράψω ένθερμες επαναστατικές αναρτήσεις, γιατί δεν έχω απολύτως καμία ελπίδα. Την στιγμή της ψήφισης του μεσοπροθέσμου ένιωθα ένα μαύρο χέρι γύρω από την καρδιά μου, που δεν με έχει αφήσει μέχρι σήμερα. (Ώρες, ώρες μου έρχεται να ξεράσω με τους δικούς μου συναισθηματισμούς, αλλά αφού έτσι αισθάνομαι τί να κάνω; Βαρέθηκα να αγνοώ αυτά που αισθάνομαι). Από σήμερα αποτάσσομαι τον αυτοπροσδιορισμό του Αγανακτισμένου και υιοθετώ αυτόν του Απελπισμένου. Δεν μου έχει απομείνει πια τίποτα, δεν έχω να χάσω τίποτα. Είμαι φυλακισμένη, είμαι σκλάβος.

Ο κινέζος θεωρητικός του πολέμου Sun Tzu γράφει στο κεφάλαιο «Ελιγμοί» του βιβλίου «Η Τέχνη του Πολέμου» τα εξής: «Όταν περικυκλώνεις έναν εχθρό, άφησε του μία διέξοδο ανοικτή. Αυτό δεν σημαίνει ότι επιτρέπεις στον εχθρό να διαφύγει. Ο λόγος είναι ότι πρέπει να τον κάνεις να πιστέψει ότι υπάρχει για αυτόν ένας ασφαλής δρόμος διαφυγής, ώστε όταν τον πολεμήσεις να μην αντισταθεί με όσο θάρρος μπορεί να του δώσει η απελπισία...».

Αυτό που ζούμε είναι πόλεμος, και είμαι σίγουρη ότι το έχει καταλάβει ο καθένας. Εδώ είμαστε λοιπόν, Ανελευθερίας και Απελπισίας γωνία. Που σε τελική ανάλυση μπορεί να είναι και το μοναδικό σφάλμα στην στρατηγική της κυβέρνησης και του ΔΝΤ για την καταστολή του επαναστατικού φρονήματος που έχει εκδηλωθεί τόσο μαζικά ανάμεσά μας. Μας έχουν φέρει στο σημείο που θεωρούμε ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος, παρά μέσα από την φωτιά. Το μοναδικό όπλο των απελπισμένων είναι η συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει λύση.  Εαν ξέρουν πως δεν υπάρχει άλλη λύση, θα αγωνιστούν μέχρι θανάτου. Οι στερημένοι απο κάθε ελπίδα, δεν φοβούνται τίποτα. Σε τέτοιες καταστάσεις οι άνθρωποι είναι ικανοί να αποσπάσουν, μέσα απο μια ήττα, τη ΝΙΚΗ.

The persistence of memory - Salvador Dali - 1931

Υ.Γ. Ο ως άνω πίνακας μπορεί να τιτλοφορείται διαφορετικά από τον ζωγράφο, αλλά για μένα σήμαινε πάντα ένα και μόνο πράγμα. "Απελπισία"

Αχός βαρύς ακούεται, πολλά τουφέκια πέφτουν;

Πανωλεθρία, Βατερλώ. Η ανάρτηση θα μπορούσε να τιτλοφορείται και ως «Και αν ποτέ το άλλαζα, πάλι κβάντο θα ‘παιρνα», αλλά ας όψεται η δυσκολία της χτεσινής εξέτασης που μου έριξε το ηθικό. Δύσκολα λοιπόν τα πράγματα και το αποτέλεσμα αμφίβολο, το κέρατό μου. Την ώρα της εξέτασης σκεφτόμουνα τόσο πολύ που φοβήθηκα ότι θα πεθάνω! Τα στοιχήματα λένε ότι ο αριθμός των επιτυχόντων θα είναι μονοψήφιος και έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ο καθηγητής πουλάει τα μαθήματα στον Μπέο και τον Μαρινάκη. Τα συμπτώματα της υπερέντασης ήταν εμφανή και σήμερα, μάλλον για να το θέσω καλύτερα, σήμερα καθώς προσπαθούσα να συμαζέψω το αχούρι που λέω σπίτι, έβαλα το γκαζάκι του καφέ στο ψυγείο και ΤΟΤΕ κατάλαβα ότι μάλλον το έχω παρακάνει και ενδεχομένως να χρειάζομαι ξεκούραση και ότι σήμερα όλος ο κόσμος θα είναι στις παραλίες, ενώ εγώ είμαι το σπασικλάκι της εφαρμοσμένης κβαντομηχανικής που αν μία γενική κατάσταση περιγράφεται από τον γραμμικό συνδυασμό :

ΙΨ>=c₁Iμαλάκα> + c₂Ιμή μαλάκα>

Η δική μου Ψ_Ν κυματοσυνάρτηση (Ψ της Νάντιας), θα έχει c₁=1 και  c₂=0, που για να το θέσω απλά και κατανοητά σημαίνει ότι είμαι καθαρή ιδιοκατάσταση μαλάκα, ή αλλιώς μαλάκας με περικεφαλαία! Και τί κατάλαβα;

Την ίδια στιγμή ενεργοποιείται η επίκτητη πειθαρχία μου και μου λέει ότι τα αγαθά κόποις κτώνται, και να κάνω ένα μαύρο κουράγιο άλλη μία εβδομάδα μέχρι να τελειώσω και με την πυρηνική και μετά κλαίγομαι και το φιλοσοφώ ΟΣΟ ΘΕΛΩ.  

Αλλά επειδή αισθάνομαι (άρα υπάρχω;) ότι έχω χάσει τον έλεγχο ορίστε ένα τραγουδάκι:

Locomotive Breath - Jethro Tull

Σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε χώρο κατοικίας

«Ωραία η λαϊκή συνέλευση, αλλά δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες. Το όργανο αυτό δεν μπορεί να υποκαταστήσει το σύνολο του έθνους. Η μόνη λύση είναι αυτό που κάνουμε εμείς να μεταφερθεί σε κάθε χώρο δουλειάς και σε κάθε χώρο κατοικίας. Όταν γίνει παντού, τότε θα γίνει όργανο εξουσίας.  Να περάσουμε την πραγματική εξουσία στον λαό. .... 

Το ότι διαφωνούμε με την κυρίαρχη πολιτική της Ευρώπης δεν σημαίνει ότι πρέπει να φύγουμε από την Ευρώπη. Στην Ελλάδα έχουμε μία κυβέρνηση που είναι σε πλήρη αναντιστοιχία με το λαϊκό αίσθημα. Να φύγουμε από την Ελλάδα; Πρέπει να μείνουμε στην Ευρώπη και να ενώσουμε τους λαούς της εναντίον των μονοπωλείων. Να απαιτήσουμε Καθολική αναθεώρηση του Συντάγματος υπέρ του λαού. .....

Δημοκρατία είναι η συμμετοχή του πολίτη σε όλα τα κέντρα λήψης αποφάσεων».

Τάδε έφη ο Μανώλης Γλέζος σήμερα στην λαϊκή συνέλευση της πλατείας Συντάγματος.

Κύριε Γλέζο, δεχθείτε την βαθύτατη εκτίμησή μου. Στο σχολείο διδαχθήκαμε για την πράξη σας να κατεβάσετε την ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη. Όμως όταν βλέπεις μεγαλώνοντας στην τηλεόραση τον Ράμπο να «καθαρίζει» ένα στρατόπεδο βιετναμέζους μόνος του, η υποστολή μίας σημαίας δεν σου φαίνεται και τόσο μεγάλη υπόθεση. Όταν βλέπεις άλλα διάσημα σύμβολα αντίστασης του Πολυτεχνείου να εξαργυρώνουν την επιταγή της αντίστασής τους ξανά και ξανά για να αγοράσουν εξουσία, τότε στέκεσαι κριτικά απέναντι στις μορφές της αντίστασης. Κύριε Γλέζο, σας ζητάω ταπεινά συγνώμη! Σήμερα μου δείξατε απλά ότι είστε πιστός σε ιδανικά που με εμπνέανε όταν ήμουν μαθήτρια, σε ιδανικά που με ξυπνάνε σήμερα. Μου δείξατε ότι είναι δυνατόν οι άνθρωποι να διάγουν τον βίο τους με τις αρχές που είχαν νέοι και να μην τις ξεπουλάνε. Μου μαθαίνετε έμπρακτα το ακριβότερο μάθημα της ζωής μου και μου τρέφετε την ελπίδα ότι έχω την επιλογή να μην αλλοτριωθώ. Σας ευχαριστώ θερμά!

Θα γίνει χαμός, θα γίνει πανικός!

ΕΚΚΛΗΣΗ: Μην ακούτε την τηλεόραση, κλείστε την ΤΩΡΑ.

ΧΕΣΤΗΚΑΜΕ που ο πρωθυπουργός πήγε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Και ο κόσμος πήγε πλατεία. Η σημερινή απεργία και διαδήλωση ήταν μία κραυγαλέα και δυνατή λαϊκή δήλωση ότι η κυβέρνηση δεν έχει νομιμοποίηση. Ακόμα υπάρχει πολύς κόσμος στην πλατεία. Κόσμος που αντιστέκεται στα χημικά. Κόσμος που διαδήλωσε ειρηνικά και απαιτεί να ακουστεί η φωνή του. (Γαμώτο με τρώνε τα μάτια μου). Και αντί να μας νοιάζει η φωνή του λαού, οι δημοσιογράφοι που ανέστηλαν την απεργία τους για να καλύψουν την συνάντηση του πρωθουπουργού με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τραβούν τα βλέματα από την πλατεία και δείχνουν το Μαξίμου. Με όλο τον σεβασμό προς τον θεσμό του προέδρου της Δημοκρατίας, έχω να πω ότι την Δημοκρατία την κάνει ο λαός, όχι ο πρόεδρος. Και βέβαια δεν συμφέρει τους πολιτικούς να στραφεί η προσοχή στον λαό που φωνάζει ότι είναι η ώρα να φύγουν, συμφέρει να συζητάμε αν θα γίνει αποπροσανατολιστικό δημοψήφισμα του τύπου: τί προτιμάτε να σας σφάξουμε ή να σας κάψουμε; Και εμείς ελεύθερα θα αποφασίσουμε τον τρόπο που θα πεθάνουμε. RIP.

Και ταυτόχρονα ακούω δημοσιογράφους να λένε ότι τα επεισόδια δημιουργούν μία μαύρη μέρα της χώρας στο εξωτερικό. Μωρέ τί μας λέτε; Η ψήφιση του μεσοπρόθεσμου θα είνα μία μαύρη μέρα της χώρας στο εσωτερικό.  

Μας προδόσατε κύριε πρωθυπουργέ. Πουλάτε την Ελλάδα για να αγοράσετε προσωπικό χαρτοφύλακα. Σε άλλες εποχές η προδοσία τιμωρούνταν με θάνατο. Προς το παρόν ο λαός ζητάει μόνο να φύγετε. Μάλλον μας πετυχαίνετε σε φάση μεγαλοψυχίας. Μήπως θέλετε να περιμένετε λιγάκι να το ξανασκεφτούμε;

(Είχα βρεί καταφύγιο στο γραφείο μίας φίλης στο Σύνταγμα. Τώρα έχουν σταματήσει τα χημικά και φεύγω πρίν αποκλειστώ).

Κότες & Αητοί

Κατάφερα επιτέλους σήμερα να περάσω έστω και για λίγο από το Σύνταγμα. Δεν το είχα προγραμματίσει καθώς η μέρα μου ήταν πολύ φορτωμένη, αλλά αλλάζοντας συρμό στο Σύνταγμα κουβαλώντας την τσάντα με τα βιβλία των στοιχειωδών σωματιδίων, με τα ρούχα της δουλειάς, κουρασμένη και νηστική από χθές, σκέφτηκα ότι μιας και ήμουν εκεί αξίζει τον κόπο να ανέβω για λιγάκι, έστω και μόνη μου.  Και ανέβηκα.

Ανέβηκα μπροστά στην Βουλή την ώρα που το πλήθος τραγουδούσε «πότε θα κάνει ξαστεριά» και τότε έβαλα τα κλάματα. Δεν προσπάθησα να κρύψω τα δάκρυά μου, έτσι και αλλιώς κανένας δεν μου έδινε σημασία. Κάθησα 15 λεπτά και πλάνταξα στο κλάμα.   Μέχρι σήμερα νόμιζα ότι είχε χαθεί κάθε ελπίδα, ότι αυτή η χώρα θα βουλιάξει και κανένας δεν θα νοιαστεί, όλοι θα κοιμόμαστε. Όλοι θα κωλώσουμε. Αλλά σιγά σιγά ξυπνάμε. Μπορεί να μην ξέρουμε πως θα βγούμε από την κρίση, αλλά ξέρουμε ότι θέλουμε να βγούμε και αυτή η δυναμική με ανατριχιάζει. Αναγνωρίζω ότι θα υπάρξουν δυνάμεις που θα επιδιώξουν να σφετεριστούν αυτή την δυναμική, αλλά αυτό είναι ένα ρίσκο που πρέπει να πάρουμε. Και είναι ευθύνη όλων μας να το αποτρέψουμε.

Είναι καιρός η Βουλή των Ελλήνων να ξαναγίνει σύμβολο της Δημοκρατίας. Όχι εξ’ αιτίας αυτών που είναι μέσα, αλλά εξ’ αιτίας αυτών που είναι απ’ έξω. Αυτοί που είναι μέσα ατιμάζουν την μνήμη του Άγνωστου Στρατιώτη, αυτοί που είναι έξω την τιμούνε. Βρίζοντας; Ναι, βρίζοντας γιατί και αυτό είναι πόλεμος. Δεν νομίζω ο Κολοκοτρώνης πριν την μάχη της Τριπολιτσάς να ξεσκόνισε τα γαλλικά του και να μιλούσε στους Τούρκους στον πληθυντικό.  Ο πόλεμος σήμερα είναι εναντίον μίας σκοτεινής δύναμης που δεν φαίνεται, δεν μπορούμε να την προσδιορίσουμε ακριβώς, αλλά ξέρουμε ότι ήρθε για να μας σκλαβώσει. Και μόλις το καταλάβαμε. Και μόλις μας περνάει από το μυαλό να αντισταθούμε, να επαναστατήσουμε. Οι ήρωες του ’21 και του ΄40 δεν γεννήθηκαν ήρωες. Οι συνθήκες τους έκαναν. Ήταν άνθρωποι με φοβίες και ανασφάλειες, ήταν άνθρωποι μικροί. Αλλά όταν το απαίτησαν οι συνθήκες εγέρθηκαν πάνω από την μικρότητά τους και έγιναν μεγάλοι.

Αδέρφια, οι συνθήκες σήμερα απαιτούνε να δείξουμε το μεγαλείο της ψυχής μας, να αφήσουμε το κοτέτσι, το καλαμπόκι και το κουτόχορτο που μας τάιζαν τόσα χρόνια.  Η ελευθερία μας έχει αγοραστεί πολύ ακριβά, είναι βγαλμένη από τα κόκκαλα του λαού μας, δεν αποτιμάται, δεν παραχωρείται, δεν πουλιέται. Αδέρφια, ήρθε η ώρα οι κότες να γίνουν αητοί.

Νάντια Μ.


Αφιερωμένο σε όσους κατάφεραν να ξεκολλήσουν από τον πάτο. Θα ξεκολλήσουμε και εμείς αδέρφια!


"Είμαι ό,τι δεν φαντάστηκες ποτέ ότι θα ήμουν, πίστεψα σε εμένα και όλα σίγουρα θα γίνουν, ό,τι δεν φαντάστηκες, μα ΤΩΡΑ ΝΑ ΄ΜΑΙ.../ πιστέψαμε σε εμάς και φεύγετε όπου να 'ναι"
Stavento & Λάκης Παπαδόπουλος

  

Από το πουθενά

Μου έχει συμβεί κάτι αναπάντεχα ωραίο, αλλά έχει διαδικασίες, τρεξίματα, χαρτούρες, πιστοποιητικά, κατόψεις κλπ. Θα σας πώ λεπτομέρειες όταν τελειώσουν όλα

Αρχικοί χρόνοι

Τρέχω – έτρεχα – έτρεξα – θα τρέχω – θα τρέξω – έχω τρέξει – είχα τρέξει – θα έχω τρέξει

Κουράζομαι – κουραζόμουν – κουράστηκα – θα κουράζομαι – θα κουραστώ – έχω κουραστεί – είχα κουραστεί – θα έχω κουραστεί

Τον τελευταίο καιρό δεν προλαβαίνω να οριζοντιώσω το κορμί μου και 30 δευτερόλεπτα αργότερα κοιμάμαι μακάρια. Οι κακιές γλώσσες λένε ότι οι μικρές σεισμικές δονήσεις που καταγράφονται από το αστεροσκοπίο της Πεντέλης προέρχονται από το διάφραγμά μου. 

Το πιό περίεργο από όλα είναι ότι έχω θέσει τον εαυτό μου σε αυτή την κατάσταση οικειοθελώς. Επίτηδες τρέχω και επίτηδες κουράζομαι προσπαθώντας να βρώ τα όρια των αντοχών μου. Μία φίλη μου λέει, ότι δεν τα βρίσκω γιατί τα έχω περάσει εδώ και πάρα πολύ καιρό, εγώ διαφωνώ. Όσο τα πλησιάζουμε, τόσο αυτά απομακρύνονται και δεν τα φτάνουμε ποτέ, αλλά η αναζήτησή τους μας αναπτύσει και μας μεγαλώνει. Όσο πιό πολύ κουράζομαι, τόσο καλύτερα αισθάνομαι, όχι γιατί αντιμετωπίζω ενοχικά την απραγία (εντάξει, μπορεί και να αισθάνομαι λιγααααάκι ένοχη όταν χαζολογάω), αλλά γιατί η δράση με κινητοποιεί. Η γνώση ότι όταν κάνω πράγματα που με δυσκολεύουνε, αναπτύσω ικανότητες που δεν είχα πρίν. Μου αρέσει ο πόνος βρε παιδί μου, όχι φυσικά ο πόνος του να βάλω το χέρι μου στο μάτι της κουζίνας, αλλά ο κάματος. Κουράστηκα, δημιούργησα, παρήγαγα, έγινα καλύτερη και τώρα κάθομαι και το φιλοσοφώ. Όταν δε, βοηθάω και κάποιον άλλον με τις πράξεις μου, τότε αγάλλομαι. Και πρίν φορέσω το φωτοστέφανο και πάω να θρονιαστώ σε κανένα εικονοστάσι, να ξεκαθαρίσω απολύτως ειλικρινά, ότι δεν αγάλομαι από ανυστεροβουλία, αλλά από καθαρό εγωισμό! ΕΓΩ βοήθησα κάποιον να κάνει την δουλειά του, εμένα ευχαρίστησε! Ε, και φυσικά όταν το συνειδητοποιώ αυτό, δεν χαίρομαι και τόσο, αλλά προσπαθώ να τρέξω ακόμα περισσότερο, ώστε να κουραστώ τόσο πολύ, που να μην προλαβαίνω να σκεφτώ ΤΙΠΟΤΑ, μπάς και ησυχάσω.

Υ.Γ. Αυτό που θα ήθελα περισσότερο από όλα τώρα είναι να ήμουν στο Σύνταγμα στην συγκέντρωση των αγανακτισμένων πολιτών. Αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι επίφαση δημοκρατίας και η αντίσταση μπορεί να είναι τόσο σωματική με την φυσική μας παρουσία στις συγκεντρώσεις, όσο και με την θέση μας απέναντι στα υποτιθέμενα αδιέξοδα της δημαγωγίας. Είμαι εδώ, αλλά είμαι εκεί.

Τα αδύνατα ζευγάρια (ή περί Κβαντομηχανικής μέρος ΙΙ)

Προφυλάξεις: Να διαβαστεί με επιφυλακτικότητα και επιείκεια. Άν έχετε τσούξει κανένα ποτηράκι θα το καταλάβετε καλύτερα. Να ΜΗΝ διαβάσετε αυτό το κείμενο άν έχετε εμφανίσει ποτέ συμπτώματα διπολικής διαταραχής, γιατί ενδέχεται να τα επιτείνει, έχετε υπόταση, επιληψία, ή γλαύκωμα κλειστής γωνίας.

Αυτό τον καιρό μαθαίνω να σκέφτομαι δυιστικά, ένεκα η κβαντομηχανική βλέπεις. Όχι ότι τα καταφέρνω και πολύ καλά, γιατί η ιδέα του μη συγκεκριμένου δεν είναι κάτι που δεν έχει συνηθίσει να σκέφτεται ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Και τι εννοώ: Μπαίνουμε σε ένα δωμάτιο, το φως είναι είτε ανοιχτό, είτε σβηστό. Τώρα πρέπει να μάθω να σκέφτομαι ότι το φως μπορεί να βρίσκεται σε δύο καταστάσεις, να είναι και ανοιχτό και σβηστό, με κάποιο συντελεστή βαρύτητας που καθορίζει το σύστημά μας, γραμμικός συνδυασμός καταστάσεων σου λέει μαντάμ! Δύο σωματίδια που περιστρέφονται μπορεί να είναι παράλληλα, μπορεί να είναι αντιπαράλληλα, αλλά εμείς τα φουκαριάρικα δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε σε ποιά κατάσταση βρίσκονται ακριβώς, αλλά παρηγοριόμαστε με το να υπολογίζουμε την πιθανότητα να βρίσκονται παράλληλα ή αντιπαράλληλα. Μα και αυτά τα διαολεμένα σωματίδια δεν λένε να «αποφασίσουν» τί στο καλό θέλουν να είναι. Από την άλλη, θέλοντας και μή τα σωματίδια λέγονται συζευγμένα, αφού αλληλεπιδρούν. Ούφ, πονοκέφαλος. (μου αρέσει όμως, τραβάτε με και ας κλαίω!)

Αυτό που δεν ξέρουμε ακριβώς τί γίνεται, αυτή η αβεβαιότητα σε ποιά κατάσταση βρίσκεται ακριβώς το σύστημα με τρελαίνει. Μεγαλωμένη με τετράγωνη λογική, ευκλείδια γεωμετρία και κατσικίστιο γάλα, έμαθα ότι ένα και ένα κάνουν δύο, (λένε μές στο καφενείο). Δεν μπορείς εσύ κύριε Heisenberg να έρχεσαι τώρα και να μας λές ότι ένα και ένα μπορεί να κάνει είτε μηδέν, είτε ένα, είτε δύο. Θα μας τρελάνεις τελείως; Και όμως! Τα νοητικά μου γυμνάσια αυτό τον καιρό είναι πάνω σε αυτές τις αρχές, των παράλληλων πολλαπλών ενδεχομένων. Και καλά όταν τα ενδεχόμενα είναι μόνο δύο. Θυμάστε την γάτα στο κουτί; Είτε ζωντανή, είτε νεκρή; Γιούχου! Ευκολάκι! Ας βάλουμε τώρα και έναν σκύλο και ένα ποντίκι και έναν ελέφαντα στο κουτί και πάμε όλοι μαζί να βρούμε εκ νέου τις πιθανές καταστάσεις. Εδώ σε θέλω κάρβουνα να περπατάς στον κάβουρα!

Όπως πολύ καλά καταλάβατε οι σημερινές ασκήσεις μου πέσανε κομματάκι βαριές. Θέλω να σας εισάγω ομαλά στο βίντεο που ακολουθεί. (αν περιμένετε «ομαλά» μετά από όσα έχετε ήδη διαβάσει, μπαίνετε στο νόημα, μπράβο) Ο κύριος που παράγει μουσική είναι ένας, ή δύο; Παίζει βιολί, ή τσέλο, ή μήπως δύο βιολιά, ή μήπως δύο τσέλα; Είναι δύο που παίζουν ταυτόχρονα, ή ένας ετεροχρονισμένα; Αυτό που καταγράφουν οι αισθήσεις μου είναι άθροισμα διαφορετικών πιθανών καταστάσεων. Και ακούγεται τόσο ωραία!

The Impossible Duet Handel Halvorsen Passacaglia for Cello and Violin

Απορρύθμιση και ιδιωτικοποίηση

Ένα από τα καλά του ακατέβατου 39 και άνω πυρεττού από διημέρου είναι ότι μπορώ να είμαι ξαπλωμένη στον καναπέ συνεχώς, χωρίς να αισθάνομαι τύψεις που δεν μπορώ να κάνω τίποτα, και να διαβάζω και να βλέπω πράγματα που με ενδιαφέρουν. Ένα από τα κακά είναι ότι δεν είμαι και απολύτως σίγουρη ότι τα καταλαβαίνω απόλυτα αυτά που διαβάζω και βλέπω, μπορεί να φταίει και η κομπρέσσα που δροσίζει το πυρωμένο μου μέτωπο (άχ, βάχ, όταν θέλω μπορώ να γίνω μελοδραματική).

Λοιπόν, εν τάχει, γιατί αρχίζει να περνάει η επίδραση του 27^ου αντιπυρεττικού και αρχίζουν τα ρίγη, δείτε αυτό και θα με θυμηθείτε.

Το δογμα του σοκ: Η ανοδος του καπιταλισμου της καταστροφης

Ντοκιμαντέρ των Michael Winterbottom, Mat Whitecross, βασισμένο στο βιβλίο της Naomi Klein (με ελληνικούς υπότιτλους) 

Μπορείτε επίσης να διαβάσετε ενδιαφέροντα άρθρα εδώ:

http://rigasili.blogspot.com

May the 4th be with you!

Τάαα  - Τάν! Τα τα τα ΤΑ ταν!

«Είναι μία περίοδος εμφυλίου πολέμου. Τα διαστημόπλοια των επαναστατών, ορμώντας από μία μυστική βάση, έχουν κερδίσει την πρώτη τους μάχη ενάντια στην σατανική Γαλαξιακή Αυτοκρατορία»

Σας θυμίζει τίποτα; Για εμένα οι ομοιότητες με την πρόσφατη ελληνική πραγματικότητα είναι τόσες πολλές που κόβω το κεφάλι μου ότι ο ΓΑΠ ξεπατίκωσε ιδέες από τον George Lucas. Για αρχή στο τέλος του επεισοδίου Ι και με πρόφαση την απειλή των κλώνων/αδυναμία δανεισμού, παραχωρείται προσωρινά (και καλά) όλη η εξουσία από την γερουσία/βουλή στον καγκελάριο/τρόικα με γνώμονα το κοινό καλό. Είκοσι χρόνια μετά στο επεισόδιο IV (καλά, πόσο μπροστά ήταν ο Lucas, που γύρισε πρώτα τα επεισόδια IV – V – VI και 20 χρόνια μετά τα I – II – III, respect!) η αυτοκρατορία έχει επεκταθεί σε όλο τον γαλαξία και κυβερνάει με σιδερένεια πυγμή. Τί σας κάνει να πιστεύετε ότι με την χώρα μας θα είναι διαφορετικά; I rest my case your honor!

Το έχουμε δεί λοιπόν το μέλλον μας και μάλιστα στον κινηματογράφο. Και πάνω που αρχίσανε οι μαζικές διαδηλώσεις, το γεγονός του θανάτου των 4 ανθρώπων στην πυρκαγιά της Marfin, καθήλωσε τους πάντες σε ψυχολογική τρομοκρατία. "Είδατε τί γίνεται όταν διαδηλώνετε; Κακά πράγματα συμβαίνουν σε καλούς ανθρώπους! Καθίστε στον καναπέ σας και μόκο!"   Από τα «προσωρινά» μέτρα αμφιβάλλω αν θα βγούμε ποτέ. Επίσης αμφιβάλλω για το κατά πόσο ήταν η προσφυγή στο ΔΝΤ αναπόφευκτη. Μας το είχανε έτοιμο το χαπάκι του ΔΝΤ με ειδική επικάλυψη για εύκολη κατάποση. Εμένα ρε παιδιά, γιατί μου φάνηκε σαν υπόθετο;

Εμπρός λαέ, μην σκύβεις το κεφάλι, η μόνη λύση είναι Γουίλιαμ και Χάρρυ!

Μία χαρά το είχαν σκεφτεί οι πανούργοι συγκλητικοί της αρχαίας Ρώμης. Άρτος και θεάματα. Και επειδή τελευταία με τον άρτον ημών τον επιούσιον τείνουμε να έχουμε ελαφρώς έλλειψη, μας ρίξανε στο θέαμα μπάς και σταγκώσουμε και σταματήσουμε να γκρινιάζουμε. Μεγαλοφυές! Δεν θα μπορούσε να πέσει αυτός ο γάμος σε καλύτερη συγκυρία. Ένας χρόνος πέρασε στο μνημόνιο και αντί για μνημόσυνο εμείς πήγαμε σε γάμο. Και τί γάμος! Μιλάμε για την φαντασμαγορία και το τεχνικολόρ! Μόνο ο Μόουζες – Τσάρλτον Χέστον – που άνοιγε την Ερυθρά Θάλασσα ήταν πιό εντυπωσιακός από το καπέλο βιολί που φορούσε μία πριγκήπισα πίσω από την βασίλισσα Ελισάβετ. Εγώ λόγω πένθους για την γιαγιά δεν πήγα στην τελετή και μου έμεινε το καπέλο με φτερά στρουθοκαμήλου και ολίγον από γιούκα στην ντουλάπα. Η θεία Ελίζαμπεθ είναι πύρ και μανία μαζί μου και διαρρηγνύει το χρώματος έγκ-νογκ συνολάκι της. Αν και εγώ που σνόμπαρα την υπόθεση, οφείλω με συστολή να ομολογήσω, ότι τελικά το παρακολούθησα το πανηγυράκι και έμεινα έκθαμβη με την Πίπα! Μα τί Πίπα ήταν αυτή! Θα μου πείς, κάθε πίπα που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να είναι καλή – δεν θα διαφωνήσω, αλλά η συγκεκριμένη ήταν το κάτι άλλο! Ειδικά από πίσω.

Έγινε λοιπόν και ο γάμος, χαρήκαμε άπαντες, αλήθεια γιατί χαρήκαμε; Άλλαξε στη ζωή μας κάτι προς το καλύτερο; Μειώθηκε το χρέος μας; Αυξήθηκαν οι μισθοί μας; Η απάντηση είναι ένα πανηγυρικό ΟΧΙ. Τότε τί πάθαμε; Λάβδανο μας ρίχνουν στο νερό και δεν αντιδράμε; Φοβόμαστε μην τυχόν χάσουμε τί; Το επτακάναλο ηχοσύστημα; Α, παρένθεση, όλα τα κανάλια εκπέμπουν πλέον ψηφιακά μέχρι και το Τηλεάστυ, μόνο το 90,2 που εκπέμπει με τεχνολογία Σοβιετικής  Ένωσης δεν εντοπίζεται από τον αποκωδικοποιητή. Θα μου πείς βλέπεις 90,2; Και η απάντηση είναι ναι βλέπω, αλλά με φειδώ γιατί μου εντυπώνονται οι φράσεις και μετά μιλάω περίεργα. Προτιμώ βέβαια να ακούω τους πορωμένους του ΚΚΕ, που τουλάχιστον τα πιστεύουνε αυτά που λένε, παρά τον ΓΑΠ να μου λέει, άκουσον – άκουσον, ότι είναι αντιεξουσιαστής και να μην πέφτει φωτιά να τον κάψει! Κλείνει η παρένθεση.

Με τον φόβο λοιπόν να μην χάσουμε την καλοπέρασή μας έχουμε σηκώσει τα χέρια ψηλά, (καμιά φορά και τα πόδια) και επιτρέπουμε αθόρυβα να γίνονται εκλήματα κατά της χώρας. Ούτε στα εργασιακά δικαιώματα που καταστρατηγούνται θα αναφερθώ, ούτε στην άδικη φορολογία. Μόνο στο ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας. Και αμέσως ακούω στριγγές φωνές γραβατωμένων ειδικών: «Ε, μα δεν γίνεται αλλιώς, τί θέλετε δηλαδή, να χρεωκοπήσουμε; Αυτό θέλετε; Όλοι εσείς που είστε ενάντια στο μνημόνιο, τί προτιμάτε δηλαδή; Να γίνει... (παύση για να εντείνεται η αγωνία και μουσική από το Ψυχώ) να γίνει στάση πληρωμών;». Και μόλις ακούει ο κόσμος την καταραμένη φράση «στάση πληρωμών» κάθεται παγωμένος όπως τα γατάκια όταν τα πιάνει η γάτα από το λαιμό και πανικόβλητος λές και έσκασε το Κοζλοντούι και τελειώσανε τα γάλατα από τα σούπερ μάρκετ πρίν προλάβεις να πάρεις ούτε μία κούτα. «Όοοοοχι αυτό! Οτιδήποτε άλλο, αλλά όχι στάση πληρωμών! Ας πουλήσουμε τα λιμάνια, ας δώσουμε τα νοσοκομεία, γρήγορα! Όσο -  όσο!»

Δεν θα πώ τί είναι πιό σημαντικό. Ο καθένας έχει δικαίωμα να βάζει για την ζωή του τις προτεραιότητες που επιλέγει. Δεν είμαι εδώ για να δώσω έτοιμες απαντήσεις. Κυρίως γιατί δεν τις έχω. Μόνο μία ερώτηση θα κάνω που την απευθύνω στον εαυτό μου: Είναι ελεύθερη μια χώρα που δεν ελέγχει την ενέργειά της, το νερό της, την παιδεία της και την υγεία της; Ε;

Don’t be told what you want

Don’t be told what you need