Η ζυγαριά του Planck

Η Ηλιάνα ξύπνησε ιδρωμένη. Στον ύπνο της έβλεπε, αφράτες τυρόπιτες και πάστες αμυγδάλου με μυρωδάτο παντεσπάνι και χοντροκομμένα αμύγδαλα και βυσσινάδα και διάφορες νοστιμιές και μπινελίκια. Περπατούσε σε έναν διάδρομο λέει και άνοιξε μια πόρτα και βρέθηκε σε ένα δωμάτιο που μέσα δεν είχε τίποτα, και μόνο σε έναν τοίχο είχε ένα πλατύ άνοιγμα καταρράκτη, σαν τις ντιζαϊνάτες βρύσες που συναντά κανείς σε ψαγμένα εστιατόρια, μόνο που αντί για νερό ανάβλυζαν δρακουλίνια, που κυλούσαν και έπεφταν ασταμάτητα σαν το νερό στον τσίγκο. Και εκείνη, σαν να είχαν όλες τις οι επιθυμίες πραγματοποιηθεί από ένα αόρατο τζίνι-υποσυνείδητο έπεσε με λαχτάρα στη δρακουλινόβρυση και έτρωγε ασταμάτητα και αβάδιστα τα εξ’ αυτής εξαχθέντα, απόλαυση! Βουλιμία, αλλά απόλαυση σε ένα επίπεδο εσωτερικό και πυρηνικό. Και μόνο όταν καθησύχασε κάπως την υπαρξιακή της δίψα, τότε ένιωσε πια σωματική δίψα. Ε, μετά από τόσα λιπαρά, πάπρικα και αλάτι, γκαγκάνιασε η γυναίκα. Έριξε το βλέμμα της τριγύρω ψάχνοντας για πραγματική βρύση, που το τζίνι-υποσυνείδητο είχε επιμελώς αποκρύψει. Δίψα, δίψα, ώχ αμάν, πάει η δίαιτα!

Σε αυτό το σημείο ο φακός ενός σκηνοθέτη θα έκανε πλάνο τα μάτια της Ηλιάνας που είναι φυσικά η πρωταγωνίστριά μας, να ανοίγουν τρομαγμένα, και ακούγεται μια κοφτή ανάσα και το κοινό θα την έβλεπε να πετάγεται ιδρωμένη από το κρεβάτι της. Το φως μπαίνει από τα παράθυρα εκτυφλωτικό πάνω στα λευκά σεντόνια. Επίτηδες διαλέγει λευκά είδη, για να έχει εντονότερη την αίσθηση τα αφύπνισης. Καμιά φορά φαντάζεται ότι πρωταγωνιστεί σε ταινία και τότε η ζωή της μοιάζει να έχει περισσότερο ενδιαφέρον, τη βλέπει το κοινό, οφείλει να είναι η ίδια ενδιαφέρουσα. Ποιος είναι ενδιαφέρων; Είναι τόσο τρομαγμένη όμως με την τσαλαπατημένη δίαιτα, που ακόμα και χωρίς σκηνοθέτη σηκώνεται όρθια, φοράει τη ρόμπα της και τρέχει για τη ζυγαριά, με επαρκώς δραματικό τρόπο. Το στόμα της είναι κολλημένο, να φταίνε τα δρακουλίνια; Και μια ηλίθια επιτροπή επιστημόνων αποφάσισε ότι πλέον τη μάζα μας δεν θα την μετράμε σε κιλά, αλλά βάση με τη σταθερά του Πλανκ. Πόσες σταθερές του Πλανκ πήρα άραγε από την τελευταία κραιπάλη;

Η ζυγαριά την καθησυχάζει. Οι σταθερές του Πλανκ μπορούν να πάνε να γαμηθούν. Το τζιν της είναι εκεί, εφαρμοστό και υπέροχο, έτοιμο για το απογευματινό ραντεβού με τον Θανάση. Γνωρίστηκαν το καλοκαίρι σε μια κοινή παρέα, είχαν διαφορετική άποψη για τον Βαρουφάκη. Συζήτησαν, επιχειρηματολόγησαν, διαφώνησαν με πάθος, και ο έρωτάς τους άφρισε σαν το λυσσασμένο σκλί. Καλή και η ρητορεία και τα επιχειρήματα, δεν λέω, αλλά και η εμφάνιση παίζει ρόλο, εδώ κοτζάμ Κέιτ Μίντλετον έριξε τον πρίγκηπα Γουίλιαμ με ένα σίθρου φόρεμα, η Αυτής Υψηλότης, η τσουλάρα. Όπως αποδείχτηκε περίτρανα το κορμί το κοιτάει μέχρι και ο πρίγκηπας, καλός μπουμπούκι και αυτός -  δεν θα το κοιτάει ο Θανάσης; Μέχρι πού να σε φτάσει και ο Βαρουφάκης;

Πάνε τα τοστάκια το πρωί, οι τυρόπιτες και οι βάφλες. Τώρα βρώμη με άπαχο γάλα, γιαουρτάκια, σαλάτες, και να μετράει τα μικροθρεπτικά και τα μακροθρεπτικά συστατικά των τροφών. Ένα σιταρένιο παξιμάδι τύπου Κυθήρων έχει 136 θερμίδες, όσο και το χρέος της Ελλάδας σε δισεκατομμύρια ευρώ το 2012. Το πέταξε γεμάτο όλο το σακούλι, μόνο δύο παξιμάδια έλλειπαν. Αλλά αφού δεν μπορούσε να τα φάει, τι να τα κάνει; Να τα βάλει στον κώλο της; Από τεχνικής απόψεως εκεί θα πήγαιναν αν όντως τα έτρωγε. Μαύρη πείνα! Ο Βαρουφάκης και ο Θανάσης ήθελαν θυσίες και ρίσκα. Οπότε δίαιτα και τρέχουμε τώρα. Μόνο που εδώ ήταν το προκεχωρημένο όριό της. Δεν έτρεχε. Δεν μπορούσε να τρέξει ούτε εκατό μέτρα. Λαχάνιαζε και έβηχε σαν φυματική σε μυθιστόρημα του αγγλικού ρομαντισμού.

Έβαλε λέει μια γκρι βαμβακερή φόρμα, κάτι μωβ αθλητικά παπούτσια τρεξίματος, με υπέροχα ροζ κορδόνια και βγήκε, θού κύριε, για τρέξιμο. Και έξω από το σπίτι ήταν μια ανηφόρα και ξεκίνησε να τρέχει και να τρέχει και να κολλάνε τα πόδια της στην άσφαλτο, και όσο προσπαθεί να σπρώξει για να ξεκολλήσει, τόσο να μη μπορεί. Και η ανηφόρα να γίνεται όλο και πιο απότομη και να φοβάται ότι θα πέσει προς τα πίσω.

Μια κοφτή ανάσα και άνοιγμα των ματιών με αγωνία!  Έξω έχει σκοτάδι. Οι λάμπες των δρόμων ανάβουν σιγά σιγά, ή μήπως σβήνουν;. Μέσα στο σπίτι κάνει ψύχρα. Γιατί δεν έχει ανάψει ακόμα το καλοριφέρ; Πόση ώρα κοιμήθηκε; Ήταν αυτός ο βαθύς ύπνος που χάνεις την αίσθηση ακόμα και της ύπαρξής σου και που μοιάζει με θάνατο. Της είπε ο γιατρός ότι η Φθινοπωρινή κόπωση δεν είναι κάτι ανησυχητικό, αλλά να κάνει εξετάσεις αίματος, να αρχίσει να κοιμάται το μεσημέρι και να προσέχει τη διατροφή της για παν ενδεχόμενο. Το στόμα της είναι ξερό και πεινάει και δεν έχει ιδέα αν η μέρα της ξεκινάει, ή μόλις τελείωσε.

Όποιος δεν θέλει να πάει στον μύλο, δέκα μέρες κοσκινίζει

Είμαι όλο το απόγευμα παλουκωμένη στην καρέκλα της κουζίνας και προσπαθώ να διαβάσω παλμοκωδική διαμόρφωση, αλλά όσο διαβάσατε εσείς, άλλο τόσο διάβασα και εγώ. Θα με ρωτήσεις γιατί στην κουζίνα και όχι στο γραφείο σαν άνθρωπος. Για δύο κυρίως λόγους. Πρώτον το γραφείο στο σπίτι μου έχει την κωδική ονομασία γραφείο/αχούρι γιατί, σωστά το μαντέψατε, είναι αχούρι. Ότι δεν έχει θέση, εκεί μέσα καταλήγει και, πιστέψτε με, έχουν εκεί μέσα έχουν καταλήξει πολλά. Είναι ένα πράγμα σαν το δωμάτιο των ευχών στον Χάρρυ Πόττερ, εκεί που όποιος φτάνει, αφήνει τα χρήσιμα/άχρηστα. 

Δωμάτιο ευχών/γραφείο/αχούρι

Τα χρήσιμα/άχρηστα είναι πράγματα τα οποία είναι αρκετά άχρηστα για να μην τα χρησιμοποιώ, αλλά αρκετά χρήσιμα για να μην τα πετάξω κιόλας. Με το πέρασμα των χρόνων όλα τα χρήσιμα/άχρηστα, σύν η απλώστρα με τα ρούχα και κατ’ επέκταση τα ασιδέρωτα ρούχα, καταλήγουν στο δωμάτιο των ευχών/γραφείο/αχούρι, πάνω στον καναπέ τα ασιδέρωτα, στο πάτωμα σε κούτες τα χρήσιμα/άχρηστα και πάνω στο γραφείο διάφορα βιβλία-σημειώσεις-αποδείξεις-χαρτάκια-στιλό-cd-φορτιστές-μπαταρίες και η λίστα συνεχίζεται εως απειρισμού. Η βιβλιοθήκη τέλος, βογκάει κατάφορτη κάτω από το βάρος των βιβλίων. Οπότε, μέσα στο γραφείο δεν υπάρχει χώρος για διάβασμα.  Δεύτερον, η κουζίνα είναι απείρως πιο ζεστή, γιατί τις σπάνιες φορές που είμαι σπίτι το απόγευμα, όλο και κάτι θα ψήσω, (βλέπε χορτόπιτα vs μπριζόλες με πατάτες) και θα ζεσταθεί η κουζίνα και το κοκκαλάκι/κωλαράκι μου. Πόσο μάλλον όταν βαριέμαι να διαβάσω παλμοκωδική διαμόρφωση και με πιάνει η έμπνευση για μαγείρεμα (όποιος δεν θέλει να πάει στον μύλο, δέκα μέρες κοσκινίζει) και η όρεξη να πλύνω τον νεροχύτη, γιατί πως να συγκεντρωθώ στο διάβασμα όταν μου μυρίζει το σκόρδο από το χτεσινό κοτόπουλο; Εδώ για να καταλάβεις το μέγεθος της βαρεμάρας για διάβασμα, μου έχει τύχει να αφήσω τον νεροχύτη άπλυτο μέχρι που αναγκάστηκα να πιω νερό με την κουτάλα και σήμερα τον καθάρισα ενώ είχε μέσα ΜΟΝΟ ένα φλυτζάνι, μία σαλατιέρα, τρία πιάτα και ένα ποτήρι του κρασιού. Και τον κοιτάω που αστράφτει και πολυ τον καμαρώνω.

Αλλά επειδή τα τελευταία δύο βράδυα δεν έχω κοιμηθεί από το άγχος μου που έχω μείνει πίσω στο διάβασμα, έδωσα υπόσχεση στον εαυτό μου να καθήσω να διαβάσω και μπορεί να μην το κατάφερα και απόλυτα, αλλά τουλάχιστον έκανα ασκήσεις πειθαρχίας παλουκωμένη στην καρέκλα και τα βιβλία και τις σημειώσεις απλωμένες ολούθε (και κατά τα πευκάκια και κατά την παραλία), διαβάζοντας την ίδια σελίδα ξανά και ξανά, μην καταλαβαίνοντας απολύτως τίποτα, γαμώ τον απαριθμητή μου, γαμώ!

Σύστημα παλμοκωδικής διαμόρφωσης

Δεν φταίει ο αθώος απαριθμητής, και αυτός την δουλειά του κάνει, φταίει ο ανάδρομος τζιτζιφιόγκος μου (για περισσότερη ανάλυση επί του θέματος εδώ). Απλά συμβάλει στην αίσθηση που έχω ότι είμαι χαζή. Για τα άλλα δύο, ότι αισθάνομαι δηλαδή χοντρή και άσχημη, φταίνει τα δρακουλίνια. A moment in the lips, forever in the hips. Ήμαρτον! Μετανιώνω; Ουχί βέβαια! Απλά μία διαπίστωση κάνω, κυρίως όταν με στενεύουν τα ρούχα μου, και τώρα προσπαθώ να μαζέψω τα ασυμάζευτα με ψητά κοτόπουλα και πορτοκάλια, πριν απογειωθώ σαν παραφουσκωμένο zeppelin και φτάσω στην στρατόσφαιρα, εκεί που βρίσκονται και τα επιτόκια δανεισμού.

Lucia di Lammermoor - G. Donizetti

Και μετά από αυτόν τον τρελό μονόλογο, Lucia di Lammermoor κοντεύω να γίνω, και την αυτοκριτική λέω να δώσω στον απαριθμητή και τους φίλους του, τον κλιμακωτή (δεν είναι τόσο πρόστυχο όσο ακούγεται, τζάμπα χαρήκατε) και τον καταχωρητή ολίσθησης, μία ακόμα ευκαιρία. Το΄χω αυτό το κακό. Όταν δεν κάνω αυτό που πρέπει, δεν χρειάζομαι κανέναν να μου επιβάλει τιμωρία. Το κάνω εγώ η ίδια στον εαυτό μου, με πολύ μεγάλη επιτυχία. Και μετά την τιμωρία, κάθομαι και κάνω αυτό που θα μπορούσα να κάνω από την αρχή. Μου αρέσει ο πόνος, τί να πω! Και τα δύσκολα, αλλά αυτό είναι κάτι με το οποίο θα ασχοληθούμε σε επόμενο επεισόδιο. 

Το Ζέν και το δίκαιο

Αφήστε με να γκρινιάξω λίγο για τη δουλειά σήμερα. Το πρωί αισθανόμουν πολύ ωραία, εξάλλου είχε μία υπέροχη βαριά καταχνιά που προμήνυε ότι έρχεται μπόρα και όποτε οσμίζομαι στον αέρα βροχή ηρεμώ. Είχε σκοτεινιάσει τόσο πολύ και είχε και μία απόκοσμη ησυχία. (Ποιά χέρια πήραν, πήραν τα κεριά;)   Έτσι χαμογελούσα μακάρια και έψηνα τον καφέ μου στο γραφείο συζητώντας με ευχάριστη παρέα για γλυκά και παιδικές αναμνήσεις. Ποιός θα μου το έλεγε ότι δεν ήταν γραφτό να τον πιώ ζεστό τον καφέ μου σήμερα; Ε, ρε και με το που κάθησα στην καρέκλα μου, χτύπησε το τηλέφωνο και με έκανε ΤΟΥΡΜΠΟ! Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί και πώς, εξάλλου όλοι μπορούμε να θυμηθούμε παρόμια περιστατικά. Και τότε ήταν που ανοίξαν οι ουρανοί με πάταγο! Δεν ξέρω ποιός σιδερένειος δαίμονας κατρακυλιστά όρμησε πάνω μου! Αστραπές, κεραυνοί, μπουμπουνίδια και όλα αυτά που συνήθως μου αρέσουν, αλλά σήμερα δεν μπορούσα να τα ευχαριστηθώ γιατί μόλις μου είχε ανέβει η πίεση και η εσωτερική μου συγκρότηση πήγε περίπατο. Η πίεση μου είχε ανέβει γιατί έχασα τον έλεγχο και το μελίχειο ύφος μου και απάντησα δυναμικά, με αποφασιστικότητα και σε τόνους υψηλότερους του κανονικού. Μπορεί συνήθως να τα καταφέρνω με το καλό, αλλά όταν χρειαστεί μπορώ να τα καταφέρω ΚΑΙ με το κακό.  

Η βροχή συνέχιζε με μανία για πολλή ώρα και ευχόμουν να μην είχε κανείς την ατυχία να είναι στον δρόμο, ή κάτω από κανένα δέντρο αυτή την ώρα, ενώ σκάνε κεραυνοί αριστερά και δεξιά. Και όταν με το καλό ηρέμησα, τα έβαλα με τον εαυτό μου που μου επέτρεψα να θυμώσω τόσο πολύ. Κάπου είχα διαβάσει ότι κανείς δεν μπορεί να μας κάνει να αισθανθούμε άσχημα αν δεν συναινέσουμε και εμείς σ’ αυτό. «Μπορεί ο οποιοσδήποτε να μου λέει ό,τι χαζομάρα θέλει. Είναι ανάγκη εγώ να εκνευρίζομαι; Είμαι μία ευαίσθητη ποιήτρια» ψιθυρίζει ο ζέν εαυτός μου. Και ο τσαμπουκαλής απαντά: «Μα, άν αυτά που λέει με θίγουν; Με προσβάλουν; Μου αρκεί να ξέρω εγώ ότι αυτά που λέγονται δεν είναι αληθή ή πρέπει να δώσω και στον άλλον σαφώς να καταλάβει μέχρι πού τον παίρνει;».  Διλλήματα. Όταν με αδικούν δεν ξέρω τί να κάνω. Από τη μία θέλω να λουφάξω κουλουριασμένη σε μία γωνίτσα και να φάω δρακουλίνια και από την άλλη να επιτεθώ και να εκμηδενίσω τον αντίπαλο. Ναί και εγώ με τρομάζω ώρες – ώρες. Στην θεωρία μου αρκεί να ξέρω ότι έχω δίκαιο.  Στην πράξη όμως δεν μου αρκεί, αλλά θέλω να το παραδέχονται και οι άλλοι. Άει στο καλό, πάω να ψήσω ένα καφέ να τον πιώ ζεστό, φορ κράινγκ άουτ λάουντ. Ανακατεύω το μπρίκι και σκέφτομαι: «Έχω πάντα δίκαιο. Και όταν έχω άδικο, δικαίως το έχω!» Και μου χύνεται ο καφές!