Λοιπόν, αποψε ονειρεύτηκα ότι ήμουν στο Βαλπαραϊσο (!!!μπρόνξ?) Όχι ότι ξέρω πως είναι το Βαλπαραϊσο, αλλά αυτό μου είπε το υποσυνείδητο, και πάει και τελείωσε!
Κοίτα να δεις πώς άρχισε. Ήμουν σε ένα αεροδρόμιο και πήγαινα να μπω στην πύλη – πού θα πήγαινα δεν ήξερα - και εκεί που πήγαινα είδα αριστερά ένα ράφι σούπερ μάρκετ με διάφορες κρέμες σώματος (αυτό με τις κρέμες το είχα έννοια, γιατί μου έχει τελειώσει και θέλω να πάρω πριν φύγω για το χωριό, και πήγα προχτές σε ένα μίνι μαρκετ της γειτονιάς, για να τονώσω και την τοπική οικονομία, αλλά τελικά είχε μόνο μπλε νιβέα, ε, και δεν πήρα). Αφού ούτε στο όνειρο πήρα κρέμα σώματος από τον διάδρομο του αεροδρομίου, προχώρησα και βρήκα μια πόρτα στα αριστερά που ήταν ηματιοθήκη και αποδυτήρια. Και δεν έβρισκα πουθενά τουαλέτα – πάλι καλά, γιατί σίιιιγουρα θα είχα κατουρηθεί πάνω μου στον ύπνο μου – και καθώς συνέχιζα να περπατάω στον διάδρομο για την πύλη βρέθηκα σε έναν μεγάλο δρόμο (θα διαβώ) που ήταν μια τεράστια ευθεία που κατηφόριζε και έβλεπα στο βάθος ότι ανηφόριζε κιόλας και έφτανε σε μια πόλη, το Βαλπαραϊσο αδερφάκι μου! Αριστερά - δεξιά είχε εξοχή και ελάχιστα δέντρα, αλλά δεν έκανε ζέστη και ήταν πολύ ευχάριστα. Σε όλο το μήκος του δρόμου προχωρούσανε και άλλοι άνθρωποι. Σαν να πηγαίναμε λιτανία, ή εκδρομή, με ενθουσιασμό προχωρούσαμε προς την πόλη. Και πλησιάζοντας με προσπέρασε ένας άντρας πάνω στη μοτοσυκλέτα (και πίσω τρέχανε σκυλιά) που σαν να έκανε ορθοπεταλιά και μου είπε «έλα, είμαι ο ....» δεν θυμάμαι το όνομα/ιδιότητα του και εγώ έγνεψα χαρούμενη ότι συμφωνώ και συνέχισα να προχωράω! Αυτό και μετά ξύπνησα. Τώρα να πω ότι δεν έχω ψιλοφρικάρει με το όνειρο, ψέματα θα πω. Κυρίως ο δρόμος με προβληματίζει. Μάλλον την κάνω, με ελαφρά πηδηματάκια! Ελπίζω μόνο να μην οδεύαμε προς τα Ιλίσια πεδία. Η πόλη πάνω στον λόφο λίγο βιβλική την λες. Επίσης το ότι δεν κατουρήθηκα στον ύπνο μου, ενισχύει την εμπιστοσύνη στην κύστη μου, αλλά αυτός ο δρόμος ήταν πολύ ωραίος και πολύ μακρύς. Μπορεί να φταίει και η απίστευτη ζέστη τα βράδυα και να μου έχει τινάξει το υποσυνείδητο στον αέρα. Αλλά don’t kolonoume κυρίως γιατί το τελευταίο βράδυ μου (απόψε το περνάω) στην Αθήνα.
ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ!
Πότε μάνα θα σε δωωωωωωω! Πότε μάνα θα σε δω!
Από Δευτέρα άδεια! (ΓΙΟΥΠΙ, ΓΙΟΥΧΟΥ, ΛΑ ΛΑ, ΠΙΟΥ ΠΙΟΥ ΚΑΙ ΓΙΟΛΟ μαζί). Αύριο πρωί αναχωρώ για το χωριό μου, πλήρως εξοπλισμένη με όλα τα απαραίτητα για τις διακοπές (εκτός από κρέμα σώματος), δηλαδή βιβλία. Προχτές το απόγευμα κατέβηκα στο κέντρο της Αθήνας και αγόρασα τα βιβλία του καλοκαιριού. Η μέρα που αγοράζω τα βιβλία του καλοκαιριού είναι πιο πανηγυρική και από τα Χριστούγεννα. Ίσως γιατί επίκειται άδεια και η ευκαιρία να κάνω ό,τι θέλω εγώ και να μένω όλο το βράδυ ξύπνια διαβάζοντας χωρίς να σκέφτομαι ότι έχω να πάω στο γραφείο το πρωί. Στο βιβλιοπωλείο το ρίχνω έξω. Αν και επειδή φέτος πέτυχα μερικές πολύ καλές προσφορές, όχι μόνο δεν βγήκα εκτός προϋπολογισμού, αλλά δεν τον έπιασα καν. Εντάξει, δεν πήρα το τελευταίο βιβλίο του Μουρακάμι που ήταν ακόμα σε κανονική τιμή, πήρα ένα προηγούμενο. Και φθάνοντας στο αυτοκίνητο, το είχα παρκάρει τέρμα Σόλωνος από όλα τα αυτοκίνητα έλειπαν πινακίδες και είχαν κλήση και το δικό μου ήταν άθικτο. Τέτοια κωλοφαρδία, πρώτη φορά! Μπορεί και να τις είχαν σηκώσεις τις πινακίδες ήδη όταν πάρκαρα, αλλά δεν το πήρα χαμπάρι. Και δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι απαγορευόταν το παρκάρισμα γενικότερα. Έβαλα και το σκιάδι για τον ήλιο και σεινάμενη, κουνάμενη πήγα στο βιβλιοπωλείο και αγόρασα:
Νότια των συνόρων, δυτικά του ήλιου - Χ. Μουρακάμι
Στο καφέ της χαμένης νιότης - P. Modiano
Ο βενετσιάνικος καθρέπτης - Δ. Σαραντάκος
Η πριγκηπέσα Ιζαμπώ - Α. Τερζάκης
Ανατολικά της Εδέμ - Τζ. Στάινμπεκ (γιατί είναι το αγαπημένο της Διευθύντριας του αστεροσκοπείου του Παρισιού, δεν μπορεί ΠΡΕΠΕΙ να το διαβάσω)
Κόρη της μοίρας - Ι. Αλιέντε
Πάουλα - Ι. Αλιέντε
Θεογονία έργα & ηοιαι - Ησίοδος
Αριάγνη - Σ. Τσίρκας
Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά - Σ. Λάρσον
Φυσικά δεν μπορούσα να κρατηθώ να αρχίσει η άδεια και ήδη ξεκίνησα το ένα από αυτά και είμαι στη σελίδα 506. Η καλύτερή μου είναι να κάθομαι στην βεράντα, να βλέπω το φεγγάρι και να διαβάζω. Καμιά φορά σιγοψιθυρίζω κάτι στο φεγγάρι και στη συνέχεια πέφτω και πάλι στο βιβλίο μου...
Όπως σας το λέω είναι. Δεν κάνω πλάκα. Την σκηνή την έβλεπα όχι σαν να ήμουν εκεί, σαν σε τηλεόραση, σαν σε όνειρο ένα πράμα.
Σκηνή: Γήπεδο μπάσκετ σε χωριό. Όχι παρκέ, όχι τερέν. Άσφαλτος. Παρόλα αυτά διεξάγεται κάτι σαν all star game !!!?? wtf ακόμα και εμένα, που με ξέρω, το υποσυνείδητό μου με αφήνει ώρες ώρες έκπληκτη!
Ο Λένιν βρίσκεται γονατιστός κάτω από την μπασκέτα και πετάει μπάλες ψηλά στον αέρα. Οι παίχτες - παγκοσμίως άγνωστοι - προλεταριάτο θα πρέπει να είναι - τρέχουν με αφετηρία έξω από το γήπεδο, πατάνε σε τραμπολίνο, απογειώνονται, πιάνουν τις μπάλες που έχει πετάξει ο Λένιν, μην το ξεχνάμε αυτό, και καρφώνουν στο καλάθι!!!
Λοιπόν, είναι η πρώτη φορά που ονειρεύομαι τον Λένιν! Και πραγματικά ο τελευταίος που θα περίμενα ποτέ να δω στον ύπνο μου. Είμαι άνθρωπος με μεταφυσικές ανησυχίες. Αλλά δεν έχω ονειρευτεί ποτέ κάποιον Άγιο. Αρκετές φορές έχω ξυπνήσει ουρλιάζοντας γιατί με κυνηγάνε διάφορα τέρατα, το τελευταίο πριν κάνα μήνα, ένα μαύρο τζιπ σε χωματόδρομο και από μέσα βγήκε ένας μαυροντυμένος Σιθ με κουκούλα και ερχόταν κατά πάνω μου, έκλασα μαλλί από λύκο και ξύπνησα!
Επίσης βλέπω ότι είμαι εγκλωβισμένη κάπου και βρίσκω κάπου μια παλιά συσκευή τηλεφώνου και πηγαίνω να πάρω τηλέφωνο να με σώσουν και διαπιστώνω ότι η συσκευή δεν έχει καντράν!
Έχω δει και ωραία πράγματα, δεν παραπονιέμαι...
Αλλά τον Λένιν? Από πού και ως πού? Έχω μια υποτυπώδη ταξική συνείδηση, αλλά δεν έχω διαβάσει ποτέ μου Λένιν. Ούτε κάποιο άρθρο πρόσφατα. Με βάση τα όσα έχω διαβάσει, ακούσει και δει τις τελευταίες μέρες θα μπορούσα κάλλιστα να ονειρευτώ τον Μπογιόπουλο, τον Βαρουφάκη, τον Λαπαβίτσα, τον Πουλή, τον Πωλ Μέισον, ακόμα και τον Μεϊμαράκη (θού Κύριε...) αλλά τον Λένιν; Ομολογώ ότι δεν το είδα να έρχεται! Μπάλες πετούσε κάτω από την μπασκέτα.
Μπορεί κανένας να το εξηγήσει; Ή έστω έχει δει κανένας εξίσου κουλό όνειρο για να μην νιώθω μόνη;
special thanks to Sfyrodrepanos for providing this photo
Είναι ένας χρόνος τώρα που βλέπω μια αλλαγή να πλησιάζει στη ζωή μου. Μισό λεπτό, το διατύπωσα λάθος. Δεν πλησιάζει μόνη της, εγώ πηγαίνω σε αυτήν. Μάλλον υποσυνείδητα. Ταυτόχρονα και παράλληλα με τον αγώνα για τον επιούσιο, συντονίστηκα και με την εσωτερική μου ανάγκη να έρθω πιο κοντά στην μεγάλη μου αγάπη, την Φυσική. Το είχα κάνει, δειλά και αποσπασματικά τα τελευταία χρόνια, εξ' άλλου το πάθος μου και η αφοσίωσή μου στην δουλειά μου δεν μου άφηναν πολλά χρονικά περιθώρια, αλλά ειδικά την τελευταία χρονιά το όνειρο της Φυσικής ήταν τόσο έντονο, που ζούσα και ανέπνεα για αυτό.
Όταν ήμουν στο δημοτικό και κάναμε γραμματική μου άρεσε πολύ ο συντελεσμένος μέλλοντας: πχ. θα έχω ζήσει. Τώρα καταλαβαίνω γιατί μου άρεσε ο συντελεσμένος μέλλοντας. Δεν είναι μια ανάμνηση: έζησα. Δεν είναι μια υπόσχεση: θα ζήσω. Είναι η βεβαιότητα ότι με αυτά που κάνω τώρα, μπορώ να ελέγξω την πορεία μου στο μέλλον. Και αυτό δεν το λέω με την έπαρση του εφήβου που νομίζει ότι δεν θα πεθάνει ποτέ, αλλά με την ταπεινότητα κάποιου που ξέρει ότι ο χρόνος είναι λίγος και καθόλου δεδομένος. Μπορεί να σου χαριστεί, μπορεί και όχι. Όμως, ΑΝ μου χαριστεί, οι επιλογές μου και κυρίως οι πράξεις μου είναι τέτοιες ώστε στο μέλλον θα έχει συντελεστεί πραγματικότητα συμβατή με την αληθινή μου ουσία.
Το κακό με το να ακουμπάς το πάθος σου, είναι ότι μετά θέλεις και άλλο. Μετά τον ουρανό, το πεζό σου φαίνεται ανυπόφορο. Αυτή την αλλαγή είδα να έρχεται και πήγα και εγώ επάνω της με όλη μου την δύναμη. Πόση λαχτάρα, πόση αποφασιστικότητα, και πόση χαρά έζησα σε αυτή την πορεία! Πόσο πάλεψα με την κούραση, και την αποθάρρυνση, με τον λιγοστό χρόνο και τον ελάχιστο ύπνο. Με τα δρακουλίνια που με φωνάζανε από το ντουλάπι. Διάβαζα κβαντομηχανική για να αποσυμπιεσθώ από τον παραλογισμό της καθημερινότητας. (Σπασικλάκι is the new sexy).
Μόνο που όταν κινείσαι προς ένα μέρος απομακρύνεσαι από ένα άλλο. Και είναι άβολο. Από κάπου που έχεις μείνει πολύ καιρό, το ξέρεις απ' έξω και ανακατωτά και σε αυτό στηρίζεις την επιβίωσή σου. Όχι την ζωή σου, μόνο την επιβίωσή σου. Η προοπτική μου έχει αλλάξει. Από εδώ που είμαι βλέπω τα πράγματα υπό διαφορετική γωνία, και ακόμα και διαφορετικό πρίσμα. Μπορεί να είναι ασφαλές και γνώριμο, αλλά τώρα μου φαίνεται μικρό και λίγο. Και δεν έχω αλλάξει μόνο εγώ. Έχει αλλάξει και το γνωστό, μικρό μέρος. Αυτοί που παίρνουν τώρα αποφάσεις δεν έχουν όραμα. Δεν μου βγάζουν πια τον καλύτερό μου εαυτό και το να μην είμαι ο καλύτερος εαυτός μου είναι κάτι που δεν μπορώ να μου το συγχωρέσω. Δεν αντέχω να μην εκφράζομαι σε κάθε έκφανση της ζωής μου. Είναι μια απογοήτευση. Θλίψη, στεναχώρια, προσβολές. Πόση διαφορά με την χαρά και την λαχτάρα του ονείρου μου! Αλλά δεν θα μου χαρίσω κάστανα. Βρε, μήπως θέλω τα εύκολα; Μήπως θέλω απλά να φύγω από τις δυσκολίες; Και στο παρελθόν αντιμετώπισα δυσκολίες, αλλά το πάλεψα και τα κατάφερα. Και βρέθηκε λύση, αμοιβαία επωφελής.
Όμως βιώνω και άλλο ένα συναίσθημα. Μέσα στο στομάχι μου βρίσκεται ένα ερπετό που με τρώει, ο φόβος! Και επειδή δεν είμαι άνθρωπος που παραδίδεται αμαχητί, έδωσα μάχη και με την έλλειψη οράματος και με τον φόβο. Με το ίδιο πάθος που πάλεψα για το όνειρό μου. Γιατί ο αγώνας είναι ο καλύτερος τρόπος να ζεις. Αλλά δεν είμαι σίγουρη ποιο πράγμα είναι αυτό που με φοβίζει τελικά περισσότερο.
Βάζω το χέρι και ακουμπάω την καρδιά μου και ρωτάω τον εαυτό μου.
-Τί φοβάσαι;
- Φοβάμαι ότι αυτό που δούλευε καλά ως πριν λίγο καιρό και τώρα δεν δουλεύει και τόσο καλά, στο μέλλον θα σταματήσει να δουλεύει ολωσδιόλου και τότε τί θα κάνω; Με τί πόρους θα πιάσω το όνειρό μου;
Χμμμμ... κοντά είμαι αλλά δεν είναι ακριβώς αυτό.
-Νάντια, τί φοβάσαι;
- Φοβάμαι ότι αν επιμείνω να μένω σε αυτό το μικρό μέρος, (και αν παλέψω αρκετά, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα τα καταφέρω να μείνω), θα περάσει ο χρόνος που είναι να μου δοθεί και εγώ ΔΕΝ θα είμαι σε μια πραγματικότητα συμβατή με την αληθινή μου ουσία...
- Κλαίς Νάντια; Δεν χαίρεσαι που τώρα ξέρεις τί έχεις να πολεμήσεις;
- Και τώρα τί θα κάνω;
Η απάντηση δεν είναι ποτέ εύκολη, ειδικά τώρα μέσα στην τόση αναμπουμπούλα και την ανασφάλεια, αν και υποψιάζομαι ότι είναι μονοσήμαντη. Η απομάκρυνση από ένα γνώριμο μέρος έχει πόνο. Και θρήνο. Αλλά είναι παράλογο να επιμένεις να βρίσκεσαι κοντά σε κάτι που έχει πεθάνει, εκτός και αν είσαι κοράκι. Και την γιαγιά μου την αγαπούσαμε πολύ, αλλά όταν πέθανε έπρεπε να την θάψουμε. Αλλά μετά γεννήθηκε η κόρη του αδερφού μου και τώρα κοιτάζουμε το μέλλον και θυμόμαστε την γιαγιά με μια γλυκιά νοσταλγία για όλα όσα μας έμαθε και όλα όσα ζήσαμε μαζί της.
Κάθομαι στην βεράντα και κοιτάζω την σελήνη που σκαρφαλώνει λαμπερή πάνω από το βουνό. Φέρνω στη μύτη μου το μπράτσο μου που μυρίζει εντομοαπωθητικό. Μου αρέσει αυτή η μυρωδιά. Επίσης φοβάμαι ότι στο πληκτρολόγιο έχουν εγκλωβιστεί ένα σωρό μαμούνια.
Κάποια πράγματα μας δίνουν πολλά. Πάρα πολλά. Εγώ είχα την τύχη και την χαρά να βρεθώ κάπου που έμαθα και πήρα πολλά, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους. Άλλα δεν έχει να μου δώσει πια. Έτσι σοφή που έγινα και με τόση πείρα, δεν μπορώ παρά να ευγνωμονώ. Και οι δρόμοι μας χωρίζουν. Φοβάμαι το άγνωστο, αλλά έχω πάρει μια εικόνα από τον ουρανό και ξέρω που θέλω να πάω. Άσε, κουκλίτσα μου, τα σίγουρα και πήγαινε εκεί που τρέμουν τα πόδια σου! Ουφ, θα με ξεκάνω στο τέλος!
Βάζω το χέρι και ακουμπάω την καρδιά μου. Χτυπάει δυνατά.
Με τί καρδιά, με τι πνοή, τί πόθους και τί πάθος πήραμε τη ζωή μας· λάθος! κι αλλάξαμε ζωή.
The greatest fear of all is not of dying, but of living...
Βρίσκομαι κλεισμένη
σε ένα παλιό, ερειπωμένο σπίτι. Μπορεί να είναι και κάτω από την επιφάνεια της
γης, δεν είμαι σίγουρη. Περνώ από δωμάτιο σε δωμάτιο, είναι σαν λαβύρινθος. Εγκατάλειψη. Χωρίς
έπιπλα, με μαδημένους, ασβεστωμένους τοίχους, κομματάκια ασβέστη πεσμένα κάτω, ένα παλιό
σκονισμένο στρώμα πεταμένο σε μία γωνιά, μπάζα, αντίλαλος από τα βήματά μου,
τριγύρω ψυχή.. Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ κάτω. Έχει καιρό να κατοικηθεί αυτό το
μέρος. Είναι άγριο, είναι θαλασσί. Τριγυρίζω τα δωμάτια ψάχνοντας για διέξοδο. Αγωνιώ,
αλλά δεν βιάζομαι. Ένα ξεχαρβαλωμένο πιάνο.
Φτάνω σε ένα ανοιχτό παράθυρο που βλέπει σε μία πλακόστρωτη εσωτερική
αυλή. Μακρόστενη. Και άλλα παράθυρα κοιτάνε στην αυλή, όλα κλειστά. Παράθυρα ψηλά, με τετράγωνα τζάμια, σαν αυτά
που ζωγράφιζα στο νηπιαγωγείο.
Στην άλλη άκρη της μακρόστενης αυλής, είναι ένα παράθυρο
ίδιο με το δικό μου, ανοιχτό. Και εκεί ξαφνικά εμφανίζεται ένας άνθρωπος ίδιος
με μένα. Σχεδόν! Έχουμε τα ίδια μάτια. Και κοιτάει μέσα στη ψυχή μου, και κοιτάζω μέσα στην δική του.
Δεν τον έχω ξαναδεί ποτέ μου. Και
ελευθερώνομαι απ' την άβυσσο. Και ξυπνάω. Είμαι είκοσι χρονών. Μένει καιρός μέχρι να γίνω τριάντα...
