Ζέστη και υγρασία, καλώς ήλθατε στην Kuala Lumpur, παρακαλώ πάρτε την ορχιδέα σας! Η επαναστατική μου διάθεση έχει πάει περίπατο, η διάθεσή μου είναι στα τάρταρα, όπως και η πίεσή μου. Η ζέστη λέει ρίχνει την πίεση και για αυτό αισθάνομαι ατονία. Ή μήπως τον αιματοκρίτη, ή μήπως το ζάχαρο; Η ζέστη φταίει οπωσδήποτε και όχι το ότι δουλεύω σαν το σκυλί και διαβάζω σαν το σπασικλάκι. Φέτος είμαι τόσο κουρασμένη όσο και το καλοκαίρι μετά τις πανελλήνιες. Το κατάλαβα γιατί όταν μιλάω δυσκολεύομαι να βρώ λέξεις που συμβολίζουν έννοιες πχ συνάφεια. Το καλοκαίρι μετά τις πανελλήνιες δεν μπορούσα να σταυρώσω λέξη. Οι φίλοι μου δεν έχουν ξεχάσει τις ατάκες μου και φροντίζουν να μην τις ξεχάσω ούτε εγώ. Ήθελα να πω καρυδιά και είπα φρυγανιά. Ήθελα να πω μηχανάκι και είπα παγάκι, ήθελα να πω «πάω να πλύνω τα χέρια μου» και είπα «πάω να πλύνω τα αυτιά μου» και αντί να πω «φέρε μου τις παντόφλες», είπα «φέρε μου τις τσογλάνες» (δεν ξέρω πως μου ήρθε!)
Black - Wonderful Life
Το κερασάκι του φετινού καλοκαιριού είναι η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας. Επειδή δεν μου πήγαινε η καρδιά να κάθομαι και να μην κάνω τίποτα, πέρα από την δουλειά μου, αποφάσισα να κάνω φιλοσοφικό καλοκαιρινό course γιατί όπως και να το κάνεις η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας, εκτός από την ατελείωτη απόλαυση των μαθηματικών, δίνει και λαβές για άπειρες φιλοσοφικές συζητήσεις. Σχέσεις αιτίας – αιτιατού, και ερωτήματα του τύπου: αν ένας παρατηρητή έχει παρατηρήσει ένα γεγονός, ενώ ένας άλλος όχι, τότε αυτό σημαίνει ότι το γεγονός δεν έχει συμβεί για τον δεύτερο παρατηρητή; Το γεγονός έχει και δεν έχει συμβεί ταυτόχρονα και για ποιόν παρατηρητή; Και τέτοιες ωραίες καλοκαιρινές σπαζοκεφαλιές. Μ’ αγαπά, δεν μ’ αγαπά, να ζεί κανείς ή να μη ζεί usw. Πού είχα μείνει, α, ναι, στην μελαγχολική μου διάθεση. I am very very, πώς το λέτε εσείς εδώ, γιατί δεν θυμάμαι πως το λέμε εμείς εκεί, very holoskasmenos!
Πρόσφατα άκουσα ότι ο Λέο Μπουσκάλια, πρέσβυς της αισιοδοξίας και καθηγητής του μαθήματος «Αγάπη» στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (και ύστερα σου λένε ότι τα ξένα πανεπιστήμια είναι δυσκολότερα από τα ελληνικά. Αγγούρια είναι!) τεθνηκώς από το 1998, πέθανε από αυτοκτονία! Η πληροφορία ελέγχεται, αλλά εγώ ένα σόκ το πήρα. Την άνοιξη του 1993 αγόρασα το βιβλίο του «Να ζείς, να αγαπάς και να μαθαίνεις», τίγκα στην αισιοδοξία, και το έκανα σχεδόν ευαγγέλιο. Ο Μπουσκάλια έλεγε ότι μια ζωή την έχουμε και πρέπει να την ζήσουμε και να λέμε στους ανθρώπους πόσο σημαντικοί είναι για εμάς, και να μυρίζουμε το χώμα στην βροχή και να παίζουμε με τα πεσμένα φύλλα το φθινόπωρο και να χαιρόμαστε με τις εμπειρίες μας και κυρίως να ανοιγόμαστε στους ανθρώπους, να τους ακουμπάμε σε κάθε ευκαιρία και να τους λέμε τί αισθανόμαστε και να τρώμε πολύ σκόρδο! Εγώ λοιπόν, ούσα φύση αισιόδοξη το έβαλα σε εφαρμογή, καλό ή κακό δεν ξέρω, ειδικά στο θέμα «σου λέω ανοιχτά τί αισθάνομαι». Περιττό να σας πω πόσες φορές έσπασα τα μούτρα μου! Ρε μπας και δεν πρέπει να τρώω τόσο σκόρδο; Και τώρα μαθαίνω ότι αυτός ο άνθρωπος του οποίου οι ιδέες και η αισιοδοξία με σημάδεψαν, τελικά αυτοκτόνησε; Μα τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο σε αυτόν τον κόσμο;
Βάζω τις τσογλάνες μου, πλένω τα αυτιά μου και πάω για ύπνο!
