H μέρα που σταμάτησε ο χρόνος

"Όχι, ο χρόνος δεν γιατρεύει όλες τις πληγές. Ο Χρόνος είναι η Πληγή.." 

Εlke Ηeidenreich

Στο πένθος ο χρόνος διαχωρίζεται σε σημεία προ και μετά του γεγονότος μηδέν. Σε ένα σύμπαν πριν και μετά. Σε δύο σύμπαντα που απέχουν όσο ο ουρανός από τη γη. Μετά από εκείνη τη στιγμή τίποτα δεν είναι το ίδιο. Αλλάζει όλος ο κόσμος. 

Υπάρχουν αναμνήσεις από γεγονότα του «πριν», λόγια, λέξεις, πράξεις, συναισθήματα. Δεν είναι μόνο ένα το πρόσωπο που δεν υπάρχει πια όπως το ξέραμε. Δεν είναι μόνο εκείνος που ταξίδεψε. Είμαι και εγώ και εκείνοι που μείναμε πίσω. Θυμάμαι πώς ήμουν. Δεν είμαι πια. Είμαι μια άλλη. Σαν να ανοιγόκλεισα τα μάτια και να βρέθηκα ξαφνικά σε ένα άλλο σύμπαν. Που δεν βγάζει νόημα. Που δεν είναι δυνατόν να υπάρχει. Παράδοξο. Διαιρέθηκαν τα πάντα με το μηδέν και ακυρώθηκαν. Η ομορφιά στον κόσμο δεν έχει πλέον κανένα νόημα, κανένα λόγο ύπαρξης. Όλα τα άλλα συμβαίνουν σαν να είναι κανονικά. Οι άνθρωποι ζουν σαν να είναι όλα κανονικά. Δεν βλέπουν ότι δεν είναι; Δεν βλέπουν την παραδοξότητα; Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει κόσμος με τέτοια απουσία;

(Yesterday, Beatles, τραγουδάω εγώ)

Παραδόξως όμως ο χρόνος κυλάει. Δηλαδή, ας πούμε ότι κυλάει. Μετράω 3 ημέρες, 15 ημέρες, 96 ημέρες, 600 μέρες και ακόμα δεν καταλαβαίνω πως είναι δυνατόν. Έχω συνείδηση του εαυτού μου σε χρονικές στιγμές μετά του γεγονότος μηδέν. Του καινούργιου εαυτού μου. Ο παλιός που γέλαγε εύκολα και ήταν αθώος και ξένοιαστος χάθηκε. Και όσο απομακρύνομαι χρονικά από το γεγονός, δεν συμβαίνουν και συνταρακτικές αλλαγές. Δεν απαλύνεται τίποτα. Φυσικά δεν είναι δυνατόν να είσαι όλη την ώρα μέσα στη θλίψη. Είναι βιολογικά αδύνατον. Υπάρχουν μηχανισμοί άμυνας. Ξεχνιέσαι, ασχολείσαι με διάφορα. Αλλά το μηδέν είναι πάντα εκεί. Όταν μένεις μακρυά από το μηδέν υπάρχει η ψευδαίσθηση της κανονικότητας. Όταν πλησιάζεις στο μηδέν, όλα παραμορφώνονται. Ο χρόνος μετά, εμπεριέχει αιώνια το μηδέν. 

Ωστόσο όταν καθαρίζει η όρασή μου από τα χιόνια των ασήμαντων πραγμάτων που καταδυναστεύουν τη ζωή μας, αξιολογώ τα σημαντικά, τα δυνατά, τα πολύτιμα και τα αληθινά. Έτσι διακρίνω εκτός από το μηδέν και κάτι ακόμα. Κάτι από το οποίο προσπαθώ να κρατηθώ. Ότι τα αληθινά πράγματα βρίσκονται έξω από τον χρόνο, υπάρχουν από πάντα. Κάποια στιγμή στη ζωή μας, η μοίρα και ο καιρός ορίζουν να διασταυρωθούμε, επιλέγουμε να τα γνωρίσουμε και μας κατακτήσουν και μετά από αυτό υπάρχουν σε ένα ατέρμονο Τώρα, ακόμα και αν δεν βρίσκονται σε αυτόν τον κόσμο. Η αιωνιότητα και η Αγάπη, βρίσκουν απάντηση έξω από τον χρόνο... 

Να λείπεις- δεν είναι τίποτα να λείπεις. 

Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει, 

θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα 

που γι' αυτά έχεις λείψει, 

θα 'σαι για πάντα 

μέσα σ' όλο τον κόσμο.

Γ. Ρίτσος «Γειτονιές του Κόσμου»

Όποιος αγαπάει παιδεύει

Υπάρχει μία παρανόηση, μία απολύτως εσφαλμένη αντίληψη ότι για να αποδείξεις την αγάπη σου για κάποιον πρέπει να είσαι δυστυχισμένος. Όσο περισσότερο το κλάμα, όσο μεγαλύτερη η δυστυχία, τόσο δυνατότερα τα αισθήματα, τόσο μεγαλύτερη η αφοσίωση. 

Δεν ξέρω πως στο καλό μπορεί να ριζώθηκε στην συνείδηση μας κάτι τέτοιο, ίσως να φταίει και η πολύ κακή γνώση των αρχαίων που οδηγεί στην αναπόφευκτη παρανόηση του «όποιος αγαπάει παιδεύει»; Ίσως για την παρανόηση να ευθύνονται εμπειρίες από την παιδική μας ηλικία, απωθημένες βιαστικά, χωμένες στις λόχμες του υποσυνείδητου, κρυμμένες κάτω από μια τέντα σε ένα από τα δαιδαλώδη στενοσόκακα της εγκεφαλικής Σαγκάης. 

Υπάρχει λοιπόν διάχυτη η απαίτηση ότι αν αξιολογείς μια σχέση ως σημαντική θα πρέπει να υπομένεις δυστυχίες - "δάκρυα καυτά σταγόνες θα με καιν’ ώσπου να ‘ρθεις". Και τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ικανοποίηση του έτερου μέλους. Βασανίζεται, άρα με αγαπάει! - "Κι όλο γίνομαι κομμάτια, πράσινα γλυκά μου ματια!" Σε άρρωστη μετάφραση: Ένας ενήλικας, ένας ολόκληρος άνθρωπος, είναι διατεθειμένος να διακινδυνεύσει την συναισθηματική του ακεραιότητα, είναι διατεθειμένος να ακρωτηριαστεί για να αποδείξει την αγάπη του, κάτι που φυσικά αποτελεί τιμή για το έτερο συμβαλλόμενο μέρος. Τιμή και χάιδεμα του εγωισμού. «Πόσο σημαντικός είμαι, που ο/η τάδε λιώνει για μένα».  Το πρόβλημα μου δεν είναι ότι είναι εγωιστικό (όλες οι πράξεις εγωιστικές είναι), το πρόβλημα είναι ότι δεν είναι πραγματική ικανοποίηση. Από τηγανίτα... τίποτα. Η ικανοποίηση είναι, ας το πούμε, μόνο "ηθική" και εξαντλείται εντός ωρών. Χρειάζεται να ανατροφοδοτηθεί από νέα βάσανα και ακρωτηριασμούς. Συμβαίνει και στους πιό έξυπνους ανθρώπους. Επιπλέον αυτή η διαδικασία δημιουργεί και μία ιδιότυπη συμφωνία. «Κοίτα να δεις, μπορεί να βασανίζομαι εγώ για εσένα, αλλά στο μέλλον θα απαιτήσω να βασανιστείς και εσύ για μένα, εντάξει;» Και πριν το καταλάβεις ο φαύλος κύκλος διαιωνίζεται στο διηνεκές και δεν ξεφεύγεις από αυτόν με τίποτα. 

Νot! 

Επίκειται συγκλονιστική αποκάλυψη!

Τα δύο φαινόμενα: βασανισμός/αγάπη είναι ανεξάρτητα! 

Μπορεί κάποιος να αγαπάει και να μην βασανίζεται! Ναι, το ξέρω και εγώ δεν θα τα πόνταρα τα λεφτά μου σε αυτό το γκανιάν, αλλά κοίτα να δεις που γίνεται! Στην πραγματικότητα είναι και ο υγιής τρόπος να αγαπάει κανείς. 

Παρδόν; Πώς είπατε; 

Ένα ενήλικας, ένας ολόκληρος άνθρωπος συναναστρέφεται έναν άλλο ενήλικα και ολόκληρο άνθρωπο και περνάνε καλά ο ένας στην παρουσία του άλλου! Γουάου, δεν ξανάγινε! Δεν χρειάζεται να βασανίζεται κανένας, δεν χρειάζεται να στερηθεί κανείς μέρος του εαυτού του. Είναι εφικτό διαφορετικοί άνθρωποι να μην συμφωνούν στα πάντα και παρόλα αυτά να περνάνε ωραία μαζί, αναγνωρίζοντας την διαφορετικότητά τους. 

Δεν χρειάζεται κάποιος να βασανίζεται για να αποδείξει τα συναισθήματά του. Είναι πολύ πιθανότερο η ικανοποίηση που λαμβάνουμε όταν είμαστε μαζί με έναν χαρούμενο άνθρωπο να είναι μεγαλύτερη από όταν είμαστε μαζί με έναν βασανισμένο άνθρωπο, ακόμα και αν βασανίζεται για μας. Οι άνθρωποι που είναι χαρούμενοι τείνουν να είναι πιο δημιουργικοί. Η χαρά είναι αυτοτροφοδοτούμενη, δεν περιλαμβάνει τύψεις, δεν έχει βάρος, ούτε τόκους υπερημερίας. Δεν έχει συμβόλαιο. Απλά ελευθερία!

Η ζωή είναι αρκετά δύσκολη και από μόνη της για να φορτώνουμε επιπλέον ανώφελο βάρος. Θα χρειαστούμε όλες μας τις εφεδρείες για τις πραγματικές δυσκολίες, δεν χρειάζεται να τις δημιουργούμε μόνοι μας από hobby. Αντί να ψάχνουμε για δράματα, για το ποιος μας αδίκησε, μπορούμε απλά να περάσουμε ωραία τη μία και μοναδική ζωή μας. 

Κάντε σήμερα ένα δώρο στους αγαπημένους σας και τους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής σας. Αφήστε τους να είναι χαρούμενοι και περάστε ωραία μαζί τους!

Εμπνευσμένο και αφιερωμένο σε δύο πολύ γενναίους ανθρώπους.

Χρόνος

Σήμερα που ήταν η πιο χαρούμενη μέρα της ζωής μου θέλω να πώ ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Σε όλους εκείνους τους υπέροχους ανθρώπους που είναι μέσα στο Χρόνο, τον μοιραζόμαστε, με διδάσκουν, γελάμε, πονάμε, αγαπάμε.

Σε έναν μικρό επαναστάτη που βγήκε εκτός Χρόνου και όμως είναι το ίδιο. Κάποτε θ' ανταμώσουμε στους λόφους του ήλιου. Μην ξεχνάς. Περπάτα.

Ευχές από τον αγαπημένο μου αδερφό!

Η ζωή τραβάει την ανηφόρα

Καθώς "γιορτάζω" σήμερα τα 35 χρόνια ύπαρξης σε αυτή τη ζωή, έχοντας ζήσει τον τελευταίο χρόνο μια αβάσταχτη, απαρηγόρητη απώλεια, σκέφτηκα να πάρω λίγες στιγμές να σκεφτώ τα πράγματα που έχω στη ζωή μου και για τα οποία είμαι ευγνώμων και που δεν θα χαθούν ποτέ!

Αγαπάω τους γονείς μου, τον αδερφό μου, τη νύφη μου, τους φίλους μου. Νιώθω ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους που ερωτεύτηκα και με ερωτεύτηκαν. Τους ευχαριστώ για κάθε φιλί, κάθε όνειρο, κάθε αγκαλιά. Είμαι πολύ πλούσια εξ' αιτίας τους. Δεν ξέρω τί θα έκανα χωρίς τις φίλες μου, την Βάσια, την Σοφία, την Πόπη, και όλες τις υπέροχες γυναίκες που είναι κοντά μου ακόμα και όταν είμαστε μακριά. Που γελάσανε με τα καραγκιοζιλίκια μου, που με πήραν αγκαλιά τις στιγμές του υπέρτατου πόνου μου. Τους φίλους που τώρα γνωρίζω και αυτούς που θα κάνω στο μέλλον. 

Νιώθω ευγνωμοσύνη για όλους όσους γνώρισα, επικοινώνησα, συμφώνησα, διαφώνησα, με βάλανε σε σκέψεις, σε προβληματισμούς, με ενθάρρυναν, με πλήγωσαν, γιατί μέσα από την κάθε αλληλεπίδραση, έμαθα και έγινα καλύτερη. Τους Δασκάλους μου, τους Θεραπευτές μου. Κουβαλάω απογοητεύσεις και χαρές, πληγές και όνειρα. Την γαμημένη μου ευαισθησία και τον σαρκασμό μου. Κάθε βιβλίο που διάβασα, κάθε λουλούδι που μύρισα, κάθε σταγόνα που έπεσε στο πρόσωπό μου, κάθε νότα που άκουσα, κάθε δάκρυ που έχυσα, ειδικά αυτά μου είναι πολύτιμα, κάθε γέλιο, κάθε βλέμμα, κάθε χορό, κάθε πρωινό, κάθε αναπνοή, κάθε χτύπο της καρδιάς μου. 

35 χρόνια χτυπάει εδώ μέσα. Άλλοτε σκονισμένη, άλλοτε γελαστή. Αγαπά! Όσο μακριά, σε όποια μορφή! Προσκυνώ αυτό το υπέρτατο δώρο, ευχαριστώ τους γονείς μου που αγαπήθηκαν ώστε να με δημιουργήσουν. Προσκυνώ την αγάπη που με έφερε και με κρατάει στη ζωή! 

Πέρα από κάθε απόσταση...

Αγάπη

Υπάρχουν δύο είδη αγάπης. Η ανθρώπινη αγάπη και η συμπαντική αγάπη.

Η ανθρώπινη είναι αυτή που αγαπάς κάποιον γιατί έχεις κάτι να κερδίσεις από αυτόν. Είναι απολύτως φυσιολογική, καθ' όλα αποδεκτή και λειτουργεί ως εξής: αγαπάω κάποιον γιατί καλύπτει κάποια μου ανάγκη, σεξουαλική, συναισθηματική, οικονομική, κλπ. Είναι πραγματική αγάπη, δεν είναι προσποιητή, είναι ανθρώπινη. Αγαπάω τη μαμά μου γιατί μου μαγειρεύει φαγητό, μου πλένει τα σώβρακα, πληρώνει το Ωδείο, με ενθαρρύνει να γίνω καλύτερος άνθρωπος, με αγκαλιάζει, μου δίνει αντιπυρρετικό όταν είμαι άρρωστη, με κοιτάει στραβά όταν την απογοητεύω (εντάξει τότε δεν την αγαπάω και τόσο πολύ). Αγαπάω τον Τάκη (τυχαίο το όνομα) γιατί με κάνει να αισθάνομαι ξεχωριστή, αναγνωρίζει την μοναδικότητά μου και με στέλνει σε ύψη σωματικής και πνευματικής έκστασης. Όταν όμως δεν εκφράζει τα συναισθήματά του και κυρίως δεν επιβεβαιώνει τα δικά μου, δεν τον αγαπάω και τόσο πολύ. Αγαπάω τα παιδιά μου γιατί είναι ευγενικά, δεν χτυπάνε τα άλλα παιδιά, είναι καλοί μαθητές, τρώνε τις φακές τους και το σπανάκι τους. (Εντάξει, όταν με ντροπιάζουν με τη συμπεριφορά τους, δεν τα αγαπάω και τόσο πολύ). Φυσιολογική ανθρώπινη αγάπη, τρέφεται και θεριεύει από την αλληλεπίδραση. Σου δίνω, το παίρνεις και μου δίνεις λίγο ακόμα, το παίρνω και δίνω λίγο ακόμα περισσότερο, που ήταν μια σπίθα στην αρχή και μιας βροχής ψιχάλα και έγινε η σπίθα πυρκαγιά και πάει λέγοντας. Και κάποια στιγμή όλες οι καύσεις (ακόμα και ο ήλιος) εξαντλούν τα καύσιμά τους και καταλήγουν σκόνη, ή ένα κομμάτι σίδερο, ή σκάνε φαντασμαγορικά και τροφοδοτούν το διάστημα με νέα στοιχεία και δυνατότητες νέων αστέρων.    

Και υπάρχει και η συμπαντική αγάπη. Όταν αγαπάς κάποιον χωρίς να έχει τίποτα να σου δώσει. Δεν καλύπτει απολύτως καμία σου ανάγκη. Είτε γιατί δεν είναι σε θέση, είτε γιατί δεν το χρειάζεσαι. Σε κάθε περίπτωση αυτή η αγάπη είναι σπάνια, μεγαλειώδης και πονάει. Δεν περιορίζεται από τον χρόνο και δεν εξαρτάται από αυτόν, δεν αλλοιώνεται στην διάρκειά του, υπάρχει μέχρι να στεγνώσουν οι θάλασσες, ακόμα και όταν όλοι θα έχουμε γίνει σκόνη.  Νομίζω ότι αυτή την αγάπη περιγράφει ο Απόστολος Παύλος στην Α’ προς Κορινθίους επιστολή του, κεφ 13. «...Η αγάπη δεν ζητάει να γίνει το δικό της, δεν σκέφτεται το κακό, δεν χαίρεται για την αδικία, αλλά συγχαίρεται με την αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει..».

Η συμπαντική αγάπη είναι αυτή που κρατάει τον κόσμο σε ενότητα. Είναι αυτή που ψάχνουν να περιγράψουν με μαθηματικά όλοι οι Φυσικοί, να συνθέσουν όλοι οι Μουσικοί, να γράψουν όλοι οι Ποιητές. Είναι η σκοτεινή ύλη. Είμαι Εγώ. Είσαι Εσύ. Είμαστε Εμείς.  Είναι το Απροσδόκητο, είναι το Απροσδιόριστο, είναι το Μυστηριώδες. Είναι αυτή που ενώνει τη Γη με το υπερπέραν. Είναι αυτή που κάνει τους ανθρώπους που έχουν φύγει αναπόσπαστο κομμάτι της ψυχή μας. 

Ένα ανεκτίμητο δώρο

Οι φετινές γιορτές δεν είναι σαν τις συνηθισμένες, αυτό το ξέρουν και οι πέτρες, που εν τω μεταξύ απορρούν γιατί δεν τις έχουμε πάρει ακόμα να τις πετάξουμε, αλλά μέρες που’ναι θα ασχοληθώ μόνο με πράγματα που αξίζουν να ασχοληθεί κανείς. Μη συνηθισμένες γιορτές εφέτος επαναλαμβάνω, και αισθάνομαι επιτακτική την ανάγκη να μιλήσω και να βρεθώ με ανθρώπους αγαπημένους και σημαντικούς για την ζωή μου, και να κάνω πράγματα πέρα από τα συνηθισμένα. Ποτέ δεν ήμουν άνθρωπος των δώρων, γιατί μεγάλωσα σε μία οικογένεια που μας έμαθε ότι τα αντικείμενα δεν έχουν αξία, και ότι τα πιο σημαντικά πράγματα στην ζωή μας είναι ανεκτίμητα και δεν αγοράζονται, μόνο χαρίζονται και άλλα τέτοια γλυκερά πράγματα που τα θυμάμαι κάθε φορά που με κάνει η μάνα μου τούρμπο και τελικά γλιτώνει την καρατόμηση. Όμως πραγματικά, τί θεωρεί κάποιος το μεγαλύτερο, το καλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει;

Αγάπη, είναι η προφανής απάντηση. Και τί σημαίνει αγάπη; Για εμένα η αγάπη δεν είναι λόγια, αλλά πράξεις, και δεν εννοώ το σέξ (μόνο). Εννοώ προσωπική προσφορά. Το να δίνεις κάτι, χωρίς να περιμένεις να πάρεις τίποτα πίσω. Πράγμα πολύ δύσκολο γιατί στα πλαίσια της ανθρώπινης φύσης είμαστε όλοι εγωϊστικά ρεμάλια και η ανιδιοτέλεια δεν είναι χαρακτηριστικό μας. Πώς στο καλό όμως θα ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο; Μμμμ... δεν ξεφεύγουμε, νομίζω εγώ, με τίποτα! Υπάρχει όμως ένα δώρο που μπορούμε να το κάνουμε χωρίς να μας κοστίσει τίποτα, είμαστε σίγουροι ότι αυτός που θα το παραλάβει το έχει ανάγκη, βγαίνει κατευθείαν από την καρδιά μας και η αξία του είναι τεράστια.  Το Αίμα!

Αυτές τις μέρες που όλοι, υπό την απειλή της χρεωκοπίας και των άγνωστων δεινών, έχουμε κουρνιάσει και προσπαθούμε να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες μας, να βρούμε τρόπους να ενισχύσουμε ο ένας τον άλλον, έχουμε την δύναμη να κάνουμε την διαφορά και να προσφέρουμε κάτι που δεν μπορεί να φορολογηθεί. Βεβαιωθείτε από τον γιατρό σας ότι μπορείτε να δώσετε αίμα και επισκευθείτε το τμήμα αιμοδοσίας του κοντινότερου νοσοκομείου. Πάρτε καλού κακού μαζί σας και κάνα δυο hansaplast γιατί όπως έχει κάνει τα νοσοκομεία ο Λοβέρδος, δεν υπάρχει περίπτωση να έχουν να σας βάλλουν. Από το να κρατάτε τη γροθιά σας σηκωμένη σε χειρονομία «άει .... Λοβέρδο!», μέχρι να κλείσει η φλέβα, πάρτε ένα από το σπίτι και κανονίστε την πορεία σας. Ε, και αφήστε το δεύτερο για τον επόμενο.

Κάποιος άνθρωπος που δεν γνωρίζετε, θα ευεργετηθεί πολύ από την πράξη σας, σε κάποιον άνθρωπο που δεν έχετε δει ποτέ στην ζωή σας θα κυλάει το ίδιο αίμα με εσάς. Και αυτό θα μας ζεστάνει όλους λιγάκι.