Πτήσεις στη λιακάδα

Στις μικρές, μαγικές στιγμές που συμβαίνουν εκεί που δεν το περιμένουμε και μας ομορφαίνουν τη "πονεμένη" μας ζωή. 

Εδώ και 4 μέρες είμαι ξαπλωμένη guilt free πότε στον καναπέ και πότε στο κρεβάτι εξ' αιτίας ενός μικρού ατυχήματος, τέλος πάντων να μην τα πολυλογώ, ένα ξεγυρισμένο διάστρεμα και είμαι αναγκαστικά κλινήρης με το πόδι ψηλά και στον πάγο. Σήμερα ξεκίνησα δειλά να το πατάω φορώντας νάρθηκα, πρώτον γιατί αισθάνομαι κάπως καλύτερα και δεύτερον γιατί το να μετακινείσαι με πατερίτσες είναι σκέτο βάσανο και επιπλέον επειδή οι δανεικές πατερίτσες μου πέφτουν μεγάλες κινδυνεύω να φάω καμιά τούμπα και να τραυματιστώ χειρότερα από ότι έχω ήδη πάθει. (Παρόλα αυτά να ευχαριστήσω θερμά τη φίλη που μου τις δάνεισε και όλη την αλυσίδα των ανθρώπων που ενεπλάκησαν προκειμένω να τις πάρω στα πόδια μου). 

Χτες το μεσημέρι μετά από μια βόλτα με τις πατερίτσες στη βροχή = αισιόδοξος τρόπος να περιγράψεις το ότι βρέχει καταρακτωδώς την ώρα που βγαίνω από τη δουλειά για να μπω στο αυτοκίνητο της φίλης μου που έχει έρθει να με εξυπηρετήσει, και αφού έχω επιστρέψει σπίτι, και έχουμε πιει και μια μπύρα, και έχουμε πει τα νέα μας, και έχουν αραιώσει τα σύννεφα, έχει βγει ο ήλιος, και έχω μείνει μόνη, και κρυώνω λιγάκι, για αυτό ξαπλώνω στον καναπέ στη λιακάδα, και σκεπάζομαι με μια κουβερτούλα με ταράνδους, και πριν το καταλάβω με έχει πάρει απλά ο ύπνος... 

Και ο ήλιος πέφτει απαλά πάνω μου και με τυλίγει . Νιώθω ότι πετάω, ότι κοιμάμαι σε πουπουλένια σύννεφα...

Μια απροσδόκητη, ονειρεμένη, ανεπανάληπτη αίσθηση. 

Πήγα να το κάνω και σήμερα, αλλά ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός και ζαλίστηκα, δεν είχα βραχεί, δεν κρύωνα, δεν είχα πει μπύρα, και τελικά δεν κοιμήθηκα απαλά και δεν πέταξα στα σύννεφα! Φτου γαμώτο, κάποιες στιγμές είναι απλά μοναδικές...

Στιγμές ζωής

Το όμορφο, το υπέροχο, το μοναδικό δώρο της ζωής! Επανάσταση για μένα είναι να ζω εγώ την ζωή μου και να μην την ζουν άλλοι για μένα. Να αισθάνομαι και να νιώθω! Να ζω τις μέρες που περνάνε και να ρουφάω απόλαυση από την κάθε στιγμή. Της αναπνοής, των χτύπων της καρδιάς, της συνείδησης των απλών, μαγευτικών, καθημερινών αισθήσεων.

Της αίσθησης της λιακάδας στα βλέφαρά μου, της βροχής στο πρόσωπό μου,  τα δάκρυα στα μάγουλά μου, του αλατιού στα χείλη μου, ενός μάλλινου υφάσματος στα ακροδάχτυλά μου... Το πρόσωπό μου στον καθρέπτη, το χαμόγελο στον εαυτό μου. Μ’ αγαπάω!

Οι δονήσεις στο ξύλινο πάτωμα από ένα τσέλο, ο ήχος από τα κύματα που σκάνε στα βράχια, η αίσθηση του αέρα σε ένα λιβάδι με στάχυα, το να πατάς ξυπόλητη πάνω στην βρεγμένη άμμο, η βύθιση σε ένα ζεστό μπάνιο, το άρωμα από ένα φρεσκοφουρνισμένο τσουρέκι, ο ζεστός καφές, τα κοκκάλινα πλήκτρα του πιάνου, η μυρωδιά του χαρτιού στα καινούργια βιβλία, τα μυτερά μολύβια, ο κρύος χαρτοκόπτης για το κόψιμο των φύλλων των βιβλίων με ποιήματα, η απαλότητα της μάλλινης κουβερτούλας στο διάβασμα στον καναπέ. Ο ήχος της καταιγίδας, η μυρωδιά της βροχής, ο ηλεκτρισμός στην ατμόσφαιρα, οι σηκωμένες τρίχες στο χέρι μου μέσα από την φόδρα του παλτού. Το πάτημα του αλουμινένιου κουτιού αναψυκτικού, το γύρισμα του μύλου του πιπεριού, η μυρωδιά των φρέσκων σεντονιών, το να σε παίρνει ο ύπνος σε ένα ζεστό κρεβάτι, να ξυπνάς και το βουνό να είναι καλυμμένο σύννεφα.  Το περπάτημα στον κρύο αέρα, το υγρό δάσος, η μυρωδιά από τα πεσμένα φύλλα, ο ήχος από τα πατημένα κλαδάκια.

Το γράψιμο, ο χορός, το διάβασμα, η μουσική, το περπάτημα, οι συζητήσεις. Το να περιτριγυρίζεσαι από ανθρώπους που σε προκαλούν διανοητικά. Οι ατελείωτες κουβέντες, οι διαφωνίες, οι εντάσεις, τα αστεία, η παρέα, το γέλιο, τα κλάματα, η μοναξιά, η παρέα, η επιβεβαίωση, η απόρριψη, οι απαντήσεις, τα μετέωρα ερωτηματικά, η προσπάθεια, η αναγνώριση, η επιτυχία, η αποτυχία, τα Λάθη, η απόγνωση, η στεναχώρια, τα ιδανικά, ο αγώνας. Το χαμόγελο, το αινιγματικό βλέμμα, το άγγιγμα, το φιλί. Η παρουσία που βλέπεις ξαφνικά και χάνεται ένας χτύπος της καρδιάς σου.

Οι  όμορφες, οι άσχημες και εκείνες οι σπάνιες ευτυχισμένες στιγμές. Η ζωή! Μέσα μου καίει μια φωτιά και δεν με αφήνει να ησυχάσω, να συμβιβαστώ... Η ζωή!

όλα χαμογελάνε