Η Ζωντανίνα

Όλοι όταν είμασταν παιδάκια είχαμε τους φόβους μας, τα τέρατά μας, τους μπαμπούλες μας. Εγώ είχα, μεταξύ άλλων, την Ζωντανίνα. Μόνο που η Ζωντανίνα, αυτές τις μέρες είναι πιό επίκαιρη από ποτέ! Μα ποιά είναι η Ζωντανίνα τέλος πάντων;

Η Ζωντανίνα, είναι ένα μυθικό, μονόθφαλμο τέρας, εντελώς φανταστικό, μη σας πω. Έχει ένα γαλάζιο γουρλωτό μάτι που γυρίζει γύρω γύρω και κοιτάζει. Δημιουργήθηκε στο υποσυνείδητό μου στην Τρίτη Δημοτικού, στη γιορτή της 17ης Νοεμβρίου και ευθύνονται γι’ αυτό αποκλειστικά ο Ελύτης και ο Θεοδωράκης. Θυμάστε το τραγούδι «τα-νταμ, τα-νταμ, θέλει νεκροί χιλιάδες να ’ναι στους τροχού-ου-ου-ούς, θέλει κι η Ζωντανί-να πίνουν το αίμα-α τους, να-να-να, θέλει κι η Ζωντανί-να πίνουν το αί-ε-μα-α τους»; Τί πίνουν, τί δίνουν, μικρή διαφορά, μηδαμινή θα έλεγα. Έτσι, λοιπόν, δημιουργήθηκε η Ζωντανίνα. Τον συνειρμό τροφοδότησε ο πρωτομάστορας που αναφέρεται παρακάτω στο τραγούδι, γιατί ως γνωστόν ο πρωτομάστορας έχτισε τη γυναίκα του στης Άρτας το γεφύρι, και ποιος να μπει και ποιος να βγει, το δαχτυλίδι να ’βρει; Ο πρωτομάστορας στο γεφύρι, και αντίστοιχα η Ζωντανίνα σε ένα βαθύ πηγάδι. Ορίστε! Λύθηκε το μυστήριο. Η Ζωντανίνα είναι ένα μονόφθαλμο τέρας που πίνει αίμα και ζεί σε ένα βαθύ πηγάδι, τον Άβυσσο, που βρωμάει κλεισούρα και σκοτάδι. Άμ, το τραγούδι λεβέντης ερωβόλαγε; «Με σφαλιστά τα μαύρα του τα μάτια...» Πού πας βρε κακομοίρη με κλειστά τα μάτια; Θα φάς καμία τούμπα. Και εγώ κάνω ποδήλατο χωρίς χέρια, αλλά άν πάω να κάνω χωρίς μάτια θα πέσω σε καμία μάντρα και θα τσακιστώ!

Το κακό είναι ότι δεν είχα αφήσει καμία σχολική γιορτή παραπονεμένη, χωρίς κάποιο μή παρανενοημένο τραγούδι.  Στο τραγούδι, τα κλεφτόπουλα, εγώ είχα καταλάβει: «Του Τούφε, κιού του λέει, γειά σου Κίτσο μου λεβέντη». Το κιού είναι επιφώνημα ενθάρρυνσης προς τον Τούφε, που όπως φαίνεται παρακάτω είναι λεβέντης. Πώς λέμε «Μπράβο λεβέντη μου!»; Μπορούμε αντιστοίχως να πούμε και «Κιού σου, λεβέντη μου!»

Και για να ξεφύγω από τα σχολικά τραγούδια, έχω κάνει παρανόηση με πλήθος λέξεων όπως το σαλαμέρι: «Θα σε πάρω να φύγουμε σ’ άλλη γή, σαλαμέρι», καθώς επίσης και με το χαπί: «Θα σου φύγω, στο χαπί». Το χαπί στην φαντασία μου ήταν κάτι γρήγορο, όπως λέμε πίτς φυτίλι. Ένα ακόμα: "Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρι κι από τα μάτια σβήνει η στεριά". Δεν μιλάμε για μία απλή μαούνα, το πλοίο έχει ΚΑΙ σαλπάρι, όπως λέμε κατάρτι, μία βελτίωση της ναυπηγικής που επιτρέπει στο πλοίο να εξαφανίζεται πολύ γρήγορα από την στεριά. Φυσικά δεν μου έλειψαν οι πλήρως ασυνάρτητες παρανοήσεις: «χτυπάς, βροχή, καρδιά, με βία», η βροχή μαστιγώνει και χτυπάει την καρδιά με βία, εύκολο, αφού βρέχει στην φτωχογειτονιά, βρέχει και στην καρδιά μου, έ, έτσι όπως βρέχει την μαστιγώνει κιόλας. Όταν δυσκολεύομαι να βγάλω συμπέρασμα  από ένα τραγούδι, ζητάω την βοήθεια άλλων τραγουδιών. Και το κορυφαίο όλων: «Και ν’ακούγιεται την νύχτα σαν παράπονο, σαν μπενιάρη πιπερή από μπουζούκια». Δεν προσπαθώ να το εξηγήσω. I rest my case.

Πείτε μου, έχω καταλάβει τίποτα σωστά στην ζωή μου; Εκτός και αν είχατε και εσείς φανταστεί την Ζωντανίνα.

Συμπεράσματα:

1.Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

2.Η φαντασία των παιδιών οργιάζει.

3.Ζήτω ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης!