Όποιος αγαπάει παιδεύει

Υπάρχει μία παρανόηση, μία απολύτως εσφαλμένη αντίληψη ότι για να αποδείξεις την αγάπη σου για κάποιον πρέπει να είσαι δυστυχισμένος. Όσο περισσότερο το κλάμα, όσο μεγαλύτερη η δυστυχία, τόσο δυνατότερα τα αισθήματα, τόσο μεγαλύτερη η αφοσίωση. 

Δεν ξέρω πως στο καλό μπορεί να ριζώθηκε στην συνείδηση μας κάτι τέτοιο, ίσως να φταίει και η πολύ κακή γνώση των αρχαίων που οδηγεί στην αναπόφευκτη παρανόηση του «όποιος αγαπάει παιδεύει»; Ίσως για την παρανόηση να ευθύνονται εμπειρίες από την παιδική μας ηλικία, απωθημένες βιαστικά, χωμένες στις λόχμες του υποσυνείδητου, κρυμμένες κάτω από μια τέντα σε ένα από τα δαιδαλώδη στενοσόκακα της εγκεφαλικής Σαγκάης. 

Υπάρχει λοιπόν διάχυτη η απαίτηση ότι αν αξιολογείς μια σχέση ως σημαντική θα πρέπει να υπομένεις δυστυχίες - "δάκρυα καυτά σταγόνες θα με καιν’ ώσπου να ‘ρθεις". Και τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ικανοποίηση του έτερου μέλους. Βασανίζεται, άρα με αγαπάει! - "Κι όλο γίνομαι κομμάτια, πράσινα γλυκά μου ματια!" Σε άρρωστη μετάφραση: Ένας ενήλικας, ένας ολόκληρος άνθρωπος, είναι διατεθειμένος να διακινδυνεύσει την συναισθηματική του ακεραιότητα, είναι διατεθειμένος να ακρωτηριαστεί για να αποδείξει την αγάπη του, κάτι που φυσικά αποτελεί τιμή για το έτερο συμβαλλόμενο μέρος. Τιμή και χάιδεμα του εγωισμού. «Πόσο σημαντικός είμαι, που ο/η τάδε λιώνει για μένα».  Το πρόβλημα μου δεν είναι ότι είναι εγωιστικό (όλες οι πράξεις εγωιστικές είναι), το πρόβλημα είναι ότι δεν είναι πραγματική ικανοποίηση. Από τηγανίτα... τίποτα. Η ικανοποίηση είναι, ας το πούμε, μόνο "ηθική" και εξαντλείται εντός ωρών. Χρειάζεται να ανατροφοδοτηθεί από νέα βάσανα και ακρωτηριασμούς. Συμβαίνει και στους πιό έξυπνους ανθρώπους. Επιπλέον αυτή η διαδικασία δημιουργεί και μία ιδιότυπη συμφωνία. «Κοίτα να δεις, μπορεί να βασανίζομαι εγώ για εσένα, αλλά στο μέλλον θα απαιτήσω να βασανιστείς και εσύ για μένα, εντάξει;» Και πριν το καταλάβεις ο φαύλος κύκλος διαιωνίζεται στο διηνεκές και δεν ξεφεύγεις από αυτόν με τίποτα. 

Νot! 

Επίκειται συγκλονιστική αποκάλυψη!

Τα δύο φαινόμενα: βασανισμός/αγάπη είναι ανεξάρτητα! 

Μπορεί κάποιος να αγαπάει και να μην βασανίζεται! Ναι, το ξέρω και εγώ δεν θα τα πόνταρα τα λεφτά μου σε αυτό το γκανιάν, αλλά κοίτα να δεις που γίνεται! Στην πραγματικότητα είναι και ο υγιής τρόπος να αγαπάει κανείς. 

Παρδόν; Πώς είπατε; 

Ένα ενήλικας, ένας ολόκληρος άνθρωπος συναναστρέφεται έναν άλλο ενήλικα και ολόκληρο άνθρωπο και περνάνε καλά ο ένας στην παρουσία του άλλου! Γουάου, δεν ξανάγινε! Δεν χρειάζεται να βασανίζεται κανένας, δεν χρειάζεται να στερηθεί κανείς μέρος του εαυτού του. Είναι εφικτό διαφορετικοί άνθρωποι να μην συμφωνούν στα πάντα και παρόλα αυτά να περνάνε ωραία μαζί, αναγνωρίζοντας την διαφορετικότητά τους. 

Δεν χρειάζεται κάποιος να βασανίζεται για να αποδείξει τα συναισθήματά του. Είναι πολύ πιθανότερο η ικανοποίηση που λαμβάνουμε όταν είμαστε μαζί με έναν χαρούμενο άνθρωπο να είναι μεγαλύτερη από όταν είμαστε μαζί με έναν βασανισμένο άνθρωπο, ακόμα και αν βασανίζεται για μας. Οι άνθρωποι που είναι χαρούμενοι τείνουν να είναι πιο δημιουργικοί. Η χαρά είναι αυτοτροφοδοτούμενη, δεν περιλαμβάνει τύψεις, δεν έχει βάρος, ούτε τόκους υπερημερίας. Δεν έχει συμβόλαιο. Απλά ελευθερία!

Η ζωή είναι αρκετά δύσκολη και από μόνη της για να φορτώνουμε επιπλέον ανώφελο βάρος. Θα χρειαστούμε όλες μας τις εφεδρείες για τις πραγματικές δυσκολίες, δεν χρειάζεται να τις δημιουργούμε μόνοι μας από hobby. Αντί να ψάχνουμε για δράματα, για το ποιος μας αδίκησε, μπορούμε απλά να περάσουμε ωραία τη μία και μοναδική ζωή μας. 

Κάντε σήμερα ένα δώρο στους αγαπημένους σας και τους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής σας. Αφήστε τους να είναι χαρούμενοι και περάστε ωραία μαζί τους!

Εμπνευσμένο και αφιερωμένο σε δύο πολύ γενναίους ανθρώπους.

We ‘ll always have Parnon

Ο Αύγουστος του 2016 με βρήκε σε ένα ξέφωτο, να φοράω πουλόβερ, μπουφάν, παντελόνι του σκι και ορειβατικά μποτάκια, ξαπλωμένη σε μία ψάθα πάνω σε ξερά χορτάρια, έχοντας για προσκέφαλο ένα σακίδιο πλάτης με χαλασμένο φερμούαρ. Γύρω γύρω έλατα και από πάνω μου ένα αλλιώτικο πέλαγος, ανεπανάληπτο. Το μοναδικό φαινόμενο που δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψεις, ούτε συναισθήματα να περικλύσεις, ούτε αρκετά μάτια να το χορτάσεις, ούτε αρκετός χρόνος σε μία, ή χίλιες ζωές για να βαρεθείς. Ο ξάστερος νυχτερινός ουρανός!

Ο ουρανός ενός βουνού, ο ουρανός μιας νύχτας χωρίς φεγγάρι, που είναι ωστόσο τόσο παράδοξα φωτεινή που μπορεί κανείς να δεί τα πάντα. Όσο συνηθίζει το μάτι στο σκοτάδι, τόσο περισσότερα αστέρια βλέπει. Και αστερισμούς και νεφελώματα και τον γαλαξία της Ανδρομέδας και τον δικό μας υπέροχο Γαλαξία, τον Κύκνο, το Βέλος, και άλλα, και άλλα, και άλλα. Και μετά βλέπει και πράγματα που δεν φαίνονται με το μάτι…

Σε εκείνο το υπέροχο ξέφωτο που θαρρείς πως ο αέρας ήταν ελαφρότερος, το γρασίδι απαλότερο, τα δέντρα πρασινότερα από κάθε άλλο που είχες ποτέ σου βρεθεί με έφεραν τα βήματά μου με αφορμή την 10η Πανελλήνια Συνάντηση Ερασιτεχνών Αστρονόμων που οργάνωσε η Αστρονομική Ένωση Σπάρτης από 29 ως 31 Ιουλίου 2016 στον Πάρνωνα. Η αρχική ιδέα ήταν να ανέβουμε μεγάλη παρέα, δυστυχώς τα καταφέραμε μόνο δύο, αλλά αυτό που δεν καταφέραμε να οργανώσουμε εδώ κάτω, το βρήκαμε εκεί πάνω. Μία μεγάλη χαρούμενη παρέα. 

Αφού μας υποδέχτηκε ο Φαρμακόπουλος, συνελόντι ειπείν η μασκότ της διοργάνωσης, και διευθετήθηκε το χωροταξικό, σαν προσεκτικό λαγωνικό ιχνηλάτησα την περιοχή και διάλεξα δύο δέντρα που θα ήταν το σπίτι μας για το επόμενο τριήμερο, κουβάλησα όλα μου τα υπάρχοντα τα πράγματα μου, ίσιωσα με ένα σκεπάρνι ελαφρώς το χώρο κάτω από το δέντρο μεταφέροντας μαλακό χώμα από την ανηφόρα προς την κατηφόρα την οποία και «μπάζωσα» με πέτρες και κλαδάκια, έστησα την σκηνή, έβαλα το στρώμα, φουσκωτό για πρώτη φορά μετά από 10 χρόνια ύπνου σε carry mat/καταής #πόσολυπάμαιταχρόνιαπουπήγανχαμένα, και με είδε ο Θεός. Μπορεί και να με άκουσε κιόλας! Μετά από τέσσερις ώρες οδήγηση και δύο ώρες μπάζωμα/στήσιμο σκηνής ο μεσημεριανός υπνάκος μπορεί να συνοδευόταν από, να μην το πω ροχαλητό, να το πω ένα θρόισμα που το παίρνει το αεράκι και το ταξιδεύει αέναα στις ρεματιές. Το απόγευμα έφτασε και η Ευγενία με ένα ψυγείο γεμάτο καλούδια, στήσαμε και τη δική της σκηνή και κατεβήκαμε στο ξέφωτο για να ακούσουμε την ομιλία για τις μαγνητικές καταιγίδες από την Δρ. Φιόρη – Αναστασία Μεταλληνού. Ακολούθησε μία εξαιρετική ουρανογραφία μετά μυθολογίας, από τον Θανάση Ευαγγελόπουλο με την ραδιοφωνική φωνή. Δεν θα βαρεθώ ποτέ να τον ακούω να μιλάει για την Κόμη της Βερενίκης – είναι αστείο πως η εκκλησιαστική εξουσία συμβαδίζει από πάντα με την κοσμική εξουσία – και τον Περσέα που έσωσε την Ανδρομέδα, δηλαδή την ψυχή του. 

Blue Snowball
Πηγή εικόνας

Στη συνέχεια ψάχνοντας να βρούμε τηλεσκόπιο να κοιτάξουμε, πέσαμε – εντελώς τυχαία - πάνω στα παιδιά από την Κέρκυρα που μας φιλοξένησαν, μας έδειξαν αντικείμενα βαθέως ουρανού όπως το Lagoon, Μ11, Μ22 και όλη την προπαίδεια του 11 σε αντικείμενα Messier, το Veil (πανωσέντονο και κατωσέντονο), την αγριόπαπια (χωρίς σάλτσα), την Ανδρομέδα, και το εντυπωσιακό blue snowball. Ήμασταν παντελώς άγνωστοι, δύσκολα έβλεπε ο ένας το πρόσωπο του άλλου και όμως μοιραστήκαμε τους ίδιους αστερισμούς, τις σταφίδες, τα φουντούνια. Γιατί πριν να μοιραστούμε αυτά, μοιραζόμασταν το ίδιο πάθος.

Ο βραδινός ύπνος στην σκηνή ήταν ελαφρύς, πουπουλένιος, γεμάτος όνειρα για αστέρια, τηλεσκόπια και… πορσελάνινες τουαλέτες με γάργαρα καζανάκια.

Το Σάββατο ήταν άλλη μία ωραία μέρα με χαλάρωση, φιλική κουβεντούλα, βόλτες στο βουνό όπου συστηθήκαμε με ενδιαφέροντες ανθρώπους και, δεν ξέρω αν το ανέφερα, ύπνο! Πολύ ύπνο. Ο καλύτερος μεσημεριανός ύπνος της ζωής μου. Μικρούλης όμως μωρέ, δύο ώρες μπρούμυτα, δύο ώρες ανάσκελα και δύο ωρίτσες στο πλάι. Όταν επιτέλους ξύπνησα, βγήκα από το σκηνή σαν τον Λάζαρο, τυλιγμένη σε ένα σεντόνι και σέρνοντας τα βήματά μου. Ένας καινούργιος άνθρωπος. Που ήθελε απεγνωσμένα καφέ!

Η απέναντι πλαγιά γεμάτη κατασκηνωτές, σκηνές, κόσμο, πήγαινε – έλα, φίλους μας από την Αθήνα, όπως ο Μάνος, η Δήμητρα και τα παιδιά, αλλά και τα παιδιά από την Κέρκυρα που τα είδαμε πια και στο φως της μέρας, τον Σπύρο, την Αμαλία, τον Θανάση, και τον Βασίλη. Βρήκαμε και τα παιδιά από τον ΣΕΑ και φυσικά δεν γινόταν να μην σταματήσουμε μπροστά στο ινδιάνικο Τίπι που μας ξενάγησαν ο Βαγγέλης και η Κυριακή και να φωτογραφηθούμε και να φορέσουμε το ινδιάνικο βραχιόλι μας. Όλοι τους φιλικοί, αυθεντικοί, δημιουργικοί, «εμπνευστικοί». Άνθρωποι που σίγουρα έχουν/με ελαττώματα και ανασφάλειες, αλλά με το ίδιο μεράκι και άρα πνευματικά συγγενείς. 

Αναμνηστική φωτογραφία

Πηγή Φωτογραφίας

Απολαύσαμε άλλες δύο βραδιές με ενδιαφέρουσες ομιλίες, (μία από τον κ. Σιμόπουλο) και παρατήρηση και, δεν θυμάμαι αν είπα, Ύπνο! Η τελευταία νύχτα ήταν και η καλύτερη, όταν συνειδητοποιήσαμε ότι τελειώνει η εξόρμηση, και προσπαθούσαμε άφωνες, ξαπλωμένες σε μία ψάθα να ρουφήξουμε όλα τα αστέρια μέσα από τα μάτια μας, να στείλουμε το φως τους σε κάθε κύτταρο μας, να το πάρουμε μαζί μας για όταν θα έρθουν τα δύσκολα. Εκεί έχασα και το σκουλαρίκι μου με τον Μικρό Πρίγκηπα. Ίσως και να έφυγε για τον αστεροειδή του. Κάπως έτσι με βρήκε ο Αύγουστος, ντυμένη σαν αρκούδα, γιατί είμαι και κρυουλιάρα, πανάθεμά με! Όμορφη όμως, φτού μη με ματιάσω!

image credit Manos Kardasis

Έχω ξαναπάει στο παρελθόν σε εξορμήσεις ερασιτεχνών αστρονόμων και μαγεύτηκα, οπότε ήξερα περίπου τι θα συναντήσω. Τον συγκλονισμό της διάστικτης αβύσσου τον είχα βιώσει πρώτη φορά στον Γράμμο και άλλαξε τη ζωή μου σε βαθμό που δεν θεωρούσα δυνατό. Όμως όταν ξεκίνησα από την Αθήνα την Παρασκευή είχα έναν στόχο, αναζητούσα έμπνευση. Και βρήκα και άλλα που δεν είχα ζητήσει. Βρήκα χαρά, ομορφιά, ελευθερία και γαλήνη. ΌΛΑ μου φάνηκαν ωραία! Φεύγοντας συγκινημένη, ευχαρίστησα το βουνό για την εμπειρία και τα δώρα που μου χάρισε. 

Ο νυχτερινός ουρανός έχει τη μοναδική ικανότητα να μας κάνει να αισθανόμαστε ολόκληροι και μικροί ταυτόχρονα. Είναι το πάθος μου, η δύναμη που με ενεργοποιεί. H έμπνευσή μου! 

Free as a bird

Με έχει πιάσει μια τρελή χαρά και αισιοδοξία τον τελευταίο μήνα που δεν ξέρω πώς να την μαζέψω. Τέτοιος ενθουσιασμός που ξυπνάω στις 4 το πρωί και δεν ξανακοιμάμαι πριν τις 5.30-6. Και όλη αυτή την ώρα σκέφτομαι πόσο ωραία είναι η ζωή και τί θέλω να κάνω από εδώ και πέρα και ο ύπνος δεν με παίρνει. Ο εγκέφαλός μου έχει ανακαλύψει ένα μυστικό εργοστάσιο και παράγει αμφεταμίνες κατά βούληση. Έλεος! Είπαμε ενθουσιασμός, αλλά νυστάζω εαυτέ μου, νυστάζω! Στο τσάκ είμαι να αρχίσω κανένα καινούργιο Μουρακάμι, μπας και με ξεκάνει και μπορέσω να κοιμηθώ.

Η αλήθεια είναι ότι μετά από πολλή επιμονή και πολύ κόπο ολοκλήρωσα σπουδές σε μια επιστήμη που με παθιάζει, αλλά που με στοίχειωνε χρόνια τώρα, αλλά στην πραγματικότητα ήταν άθλος και αισθάνομαι σαν να σηκώθηκε από πάνω μου μία ταφόπλακα, ω-ναι ταφόπλακα, και να εκτοξεύτηκα ανάλαφρη στην στρατόσφαιρα. Εδώ πάνω το αεράκι είναι δροσερό, τα αστέρια είναι ποιό λαμπρά, ο ορίζοντας είναι τεράστιος, το γρασίδι είναι πρασινότερο. Από εδώ πάνω όλα είναι δυνατά, όλα φαίνονται πραγματοποιήσιμα, οτιδήποτε σκεφτώ (μου φαίνεται ότι) μπορώ να το κάνω. Έτσι θα πρέπει να αισθάνονται τα πουλιά!

Pink Floyd - echoes

Το "πρόβλημα" είναι ότι δεν ξέρω τί να πρωτοκάνω. Πάντα ήθελα να μάθω και ντράμς και μάλιστα την προηγούμενη εβδομάδα ονειρεύτηκα ότι έκανα μαθήματα με μια φίλη μου ντράμερ, αλλά την ίδια βραδιά το όνειρο περιείχε και διάφορες άλλες κουλαμάρες που δεν μπορώ να τις αναφέρω με τίποτα εδώ, οπότε δεν ξέρω κατά πόσο μπορώ να λάβω υπόψιν μου τις κεκαλυμμένες νύξεις του υποσυνειδήτου μου. Σε κάθε περίπτωση, το πήραμε το μήνυμα, και αποφάσισα να δώσω στα "θέλω" μου λίγο περισσότερη σημασία από ότι στο καθήκον όπως έκανα τόσα χρόνια. (Θα τα πίνω για μένα, θα τα σπάω για μένα, θα πληρώνω για μένα και ούτω κάθεξής). Η συμμετοχή σε μια φιλόδοξη ομάδα επικοινωνίας και εκλαϊκευσης της Αστροφυσικής είναι εντελώς κοίταγμα των "θέλω" μου. Check!

Το άλλο που γυροφέρνω χρόνια στο μυαλό μου είναι η συγγραφή και επειδή μου το έχουν πει διάφοροι ετερόκλητοι και άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι, άρχισα να το σκέφτομαι. Η απόφαση λήφθηκε το καλοκαίρι και τώρα ωρίμασε αρκετά μέσα μου, ώστε να αρχίσω να σκέφτομαι ιστορία. Δηλαδή την ιστορία την έχω βρεί, απλά δεν ξέρω ακόμα πως να την γράψω. Και επειδή στην βράση κολλάει το σίδερο, τώρα που είμαι ψηλά στον ουρανό θα αρχίσω, γιατί άλφα ποτέ δεν ξέρεις τί σου ξημερώνει και βήτα θα δώσω μια αίσθηση ενθουσιασμού....

μισή ώρα αργότερα

Ο καλός φίλος Σίμος, χρόνια στο συγγραφικό κουρμπέτι και με εξαιρετικά βιβλία, μου πρότεινε βιβλία για γράψιμο - πρέπει να είναι ήδη καθ' οδόν - και φλερτάρω και με την ιδέα σεμιναρίων δημιουργικής γραφής, θα δούμε πού θα με βγάλει. Ο δρόμος, λένε όσοι τον έχουν πάρει, είναι συναρπαστικός! Δεν ανυπομονώ για το τέλος, ανυπομονώ για την διαδρομή!

Υπερωκεάνιο Liberty

Πολλές συζητήσεις έχουν γίνει και πολύ μελάνι, ίσως περισσότερο και από το αίμα, έχει χυθεί για την ελευθερία. Και ενώ φαίνεται ότι οι εθνικοί αγώνες νομιμοποιούνται να υπερασπίζονται την ελευθερία, οι λαϊκοί αγώνες, είναι πάντα θέμα αμφιλεγόμενο και σαφέστατα όχι εκ των πραγμάτων συνδεδεμένοι με την ελευθερία. Σαν να διαφέρει η αποτίναξη του ξένου από αυτή του εγχώριου ζυγού, που ας μην κοροϊδευόμαστε η καταπίεση και η εκμετάλλευση δεν έχουν εθνικότητα.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου και η μεταπολίτευση που την ακολούθησε φαίνεται να ταυτίζονται στην κοινή γνώμη εντελώς αυθαίρετα και απλοϊκά, με αποτέλεσμα τα δεινά της μεταπολίτευσης να χρεώνονται στο πολυτεχνείο και στην ελευθερία που διεκδίκησε και να του αποστερούνται όλες οι καλές προθέσεις και τα ιδανικά. Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που μεγάλωσαν με αυτή την αντίληψη, θεωρώντας τους ανθρώπους του πολυτεχνείου τυχοδιώκτες και η αλήθεια είναι ότι κάποιοι από αυτούς όντως εξαργύρωσαν την επιταγή για την συμμετοχή τους στην εξέγερση πάνω από μία φορές. Αυτό όμως δεν στερεί από όλους τους υπόλοιπους το μεγαλείο του αγώνα τους. Όχι όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας περιφέρει στο πέτο του μία αμφίβολη συμμετοχή σε έναν αγώνα που ανάγεται στο προκάμβριο. Επαναλαμβάνω, σε περίπτωση που δεν έγινα κατανοητή, ότι μεγάλωσα βλέποντας συμπεριφορές ασυδοσίας από «φιλολαϊκή» κυβέρνηση και κατέληξα στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι η πολύ ελευθερία βλάπτει. Και διαπιστώνω ότι είναι πολύ κοινή αντίληψη σήμερα αυτή που λέει ότι είχαμε περισσότερη ελευθερία από ότι έπρεπε και αυτή έφερε την κρίση. (!!??) Και μπορεί αυτή να είναι μια αποπροσανατολιστική δήλωση για αυτούς που το μυαλό τους δεν πάει πέρα από το επίπεδο της δεύτερης σκέψης, αλλά είναι ανεπαρκής και διάτρητη για όλους όσους έχουν την ικανότητα να χωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρα.

Είναι δυνατόν να είναι κακή η ελευθερία, να την χρειαζόμαστε με το ρέγουλο;  Και ποιός είναι ο ιθύνων νους που θα κρίνει τις δόσεις ελευθερίας που θα μας παραχωρηθούν για το καλό μας;  Άμα τη τελευταία ερώτηση, εμένα μου αφαιρέθηκε ένα πέπλο συσκότισης. Σε μια κοινωνία αποτελούμενη από ενήλικα μέλη που λαμβάνουν αποφάσεις και ανήλικα που εκολάπτονται να συμμετάσχουν σε αυτή, η ελευθερία δεν μπορεί να αποτελεί απειλή.  Η ελευθερία που διέπεται από αρχές είναι το θρεπτικό υλικό πάνω στο οποίο θα αναπτυχθεί πρωτίστως η ατομική και κατά συνέπεια η συλλογική ευθύνη. Και ούτε πρέπει να απειλούμαστε από το ενδεχόμενο κάποιος να την καταχραστεί, γιατί η ώριμη κοινωνία θα απομονώσει αυτόν που ουσιαστικά μειώνει τις ελευθερίες της. Και μπορεί η έκφραση «η ελευθερία μου σταματάει εκεί που τελειώνει η ελευθερία του άλλου» να είναι κλισέ που ισχύει, αλλά στην πραγματικότητα η ελευθερία δεν σταματάει πουθενά γιατί μυστηριωδώς η δική μου ελευθερία, είναι ταυτόχρονα και δική σου και όταν την κατακτάς εσύ, την απολαμβάνω ταυτόχρονα και εγώ. Όταν μια χώρα υπό κατοχή ελευθερώνεται, ελευθερώνονται μαζί και αυτοί που αγωνίστηκαν και αυτοί που δεν αγωνίστηκαν. Όταν ένα εργασιακό δικαίωμα κατακτιέται το λαμβάνουν και αυτοί που απέργησαν και αυτοί που δεν απέργησαν. Η βροχή πέφτει επί δικαίων και αδίκων. Βέβαια αν η ψυχή σου είναι υπόδουλη, δεν θα καταφέρεις ποτέ να νιώσεις την δροσιά της ελευθερίας. Σε ότι αφορά στους ανθρώπινους περιορισμούς η Ελευθερία δεν είναι απόλυτα εφικτή ως εμπειρία, αλλά αυτό δεν την μειώνει. Το ότι δεν μπορούμε να συλλάβουμε το όλον δεν το κάνει λιγότερο πραγματικό. Έτσι δεν μπορούμε να ακρωτηριάσουμε την Ελευθερία για να την φέρουμε στα μέτρα μας, να αποτρέψουμε επίβουλους από να την χρησιμοποιήσουν ως άλλοθι για να καταπιέσουν αδύναμους σε ανάγκη.  Η ελευθερία δεν κόβεται, δεν μειώνεται από την ανικανότητα να την αντιληφθούμε.

Η  ελευθερία είναι μία, καθολική και αδιαίρετη!

Dave Brubeck: Points on Jazz: III. Blues
Το ότι δεν μπορούμε να συλλάβουμε το όλον δεν το κάνει λιγότερο πραγματικό.

Κρατήστε καλά μέσα στην ψυχή σας το πνεύμα του μετώπου

Το ξημέρωμα της μέρας με βρήκε σε έντονα φορτισμένη συναισθηματική κατάσταση. Η ευμάρεια και η αδιαφορία των τελευταίων δεκαετιών μας είχαν αποξενώσει από το νόημα της αντίστασης του ελληνικού λαού ενάντια στον ξένο κατακτητή, που έστω, εκφράστηκε από τον τότε πρωθυπουργό της χώρας Ι. Μεταξά. (Κάποια στιγμή θα αναπτύξω το θέμα δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς, τα συμφέροντα που εξυπηρετούσε και πως τελικά δολοφονήθηκε από αυτά. Συνεχιστές του διατείνονται ότι είναι οι άνθρωποι της Χρυσής Αυγής). Σήμερα η εμπειρία του οικονομικού και συναισθηματικού εκβιασμού μας αναγκάζει να αναλογιστούμε εκείνο τον πόλεμο, εκείνα τα γεγονότα και εκείνα τα συμπεράσματα.

Κάποτε για μένα η ελληνική σημαία συμβόλιζε όλα τα ιδανικά με τα οποία μεγάλωσα. Τον γαλάζιο ουρανό και την ελληνική θάλασσα, τον λευκό αφρό, τον θάνατο στο όνομα της Ελευθερίας, την Αλήθεια, την Οδό και την Ζωή. Τελευταία αυτή η σημαία έχει γίνει άλλοθι ανθρώπων που ενσαρκώνουν την μισαλλοδοξία, την υπεροχή μιας φυλής έναντι μιας άλλης, ενώ ταυτόχρονα έχει γίνει κερκόπορτα για να καταργηθεί η Ελευθερία και η Αλήθεια και να τρομοκρατηθούν οι άνθρωποι που τις υπηρετούν. Άρχισα λοιπόν ασυνείδητα όταν βλέπω ελληνική σημαία να φοβάμαι ότι αυτός που την κρατάει είναι φασίστας και να αποστρέφομαι από αυτή. Και τότε με έπιασε μια αβάσταχτη θλίψη. Πώς να απαρνηθώ το σύμβολο του γένους μου, τη σημαία για την οποία έχει χυθεί τόσο πολύ αίμα; Για να μην πάει λοιπόν άδικα χυμένο αυτό το αίμα αποφάσισα να την χρησιμοποιώ και εγώ. Να την βάλω στο μπαλκόνι μου. Όχι με μίσος, ή με αλλόκοτη υπερηφάνεια μιας υποτιθέμενης ελληνικής ανωτερότητας. Με το βάρος των οστών όσων αγωνίστηκαν για την ελευθερία αυτής της χώρας και με την οσμή του αίματος που έχει ποτίσει αυτά τα χώματα. Αρνούμαι να παραχωρήσω την χρησικτησία αυτής της κληρονομιάς σε υπανθρώπους που ξέρουν μόνο να εκφοβίζουν και να χρησιμοποιούν τις φοβίες και τα κατώτερα ένστικτα ενός εξαθλιωμένου και απογυμνωμένου αξιοπρέπειας πλήθους για τα εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Τα συμφέροντά τους στέκονται εμπόδιο στα όνειρά μου!  

Είμαι ερωτευμένη με την ιδέα μια αταξικής κοινωνίας. Όπου ο κάθε άνθρωπος θα έχει τα μέσα να καλύψει όλες του τις υλικές, ψυχικές και πνευματικές ανάγκες. Μια κοινωνία στην οποία κανένας άνθρωπος δεν θα πέφτει θύμα υλικής ή συναισθηματικής εκμετάλευσης από τον συνάνθρωπό του. Που θα αμοίβεται δίκαια και εύλογα για την εργασία του. Μία κοινωνία ισότητας και δικαιοσύνης που ο κάθε πολίτης θα μπορεί να εκφράσει λεύτερα τις συναισθηματικές, καλιτεχνικές και θρησκευτικές του ανησυχίες, χωρίς να κρίνεται. Να γίνονται σεβαστές οι πεποιθήσεις και η διαφορετικότητά του. Να μπορεί να ξεδιπλώνει την προσωπικότητά του και η έκφραση των μοναδικών απόψεων και ιδεών, στο χωνευτήρι της ελευθερίας να παράγει πολιτισμό και φώς.

Είμαι Ελληνίδα. Είμαι Χριστιανή. Αφενός λόγω τύχης, αφετέρου λόγω επιλογής. Δεν τα αξίζω, μου έχουν χαριστεί. Πολεμάω συνειδησιακά με τους δαίμονες και τα ελαττώματα του γένους μας, με τις προκαταλήψεις και τις εσφαλμένες αντιλήψεις των ομόθρησκων μου και του εαυτού μου. Η Ελλάδα, όπως και κάθε χώρα, έχει την δυνατότητα να θρέψει τους ανθρώπους όλων των φυλών που έχουν ζητήσει καταφύγιο στο έδαφός της, που έχουν στηρίξει τα όνειρα και τις ελπίδες τους για μια αξιοπρεπή ζωή σε αυτήν. Εγώ έχω στηρίξει τα όνειρά μου, την ζωή μου στην Ελλάδα. Δεν αντέχω από κανένα κεφαλαιοκρατικό σύστημα να μου τα στερεί στο όνομα του κέρδους. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην ευρύτερη περιοχή των Θερμοπυλών και γαλουχήθηκα με τα ιδανικά του μαχητή που δεν εγκαταλείπει ποτέ τον αγώνα, όσο ανέλπιδος και αν είναι. Η ασπίδα στην Σπαρτιατική φάλαγγα δεν χρησίμευε τόσο στην προστασία του μεμονωμένου στρατιώτη, όσο για την κάλυψη του διπλανού πολεμιστή. Η παραμονή και ο αγώνας μας στην Ελλάδα με όσα μέσα διαθέτουμε (εργασία, ιδέες, παραγωγική δύναμη) δεν βοηθάει μόνο το άτομό μας, αλλά και τον διπλανό μας. Αρνούμαι να πετάξω την ασπίδα μου, να εγκαταλείψω το πεδίο της μάχης και να αφήσω εκτεθειμένο τον διπλανό μου για να σώσω το τομάρι μου. ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς  Θα μείνω εδώ με λέξεις και λαούς και δρόμους που με προσμένουνε ξανά, και που χτυπούν με χέρια έναστρα την πόρτα μου.

τελευταίο ανακοινωθέν ραδιοφωνικού σταθμού Αθηνών

".. ο πόλεμος θα συνεχιστεί μέχρι της τελικής νίκης.."

Εγώ?

«Βοσκήστε ήμερων λαών αγέλες, εσάς φωνή τιμής δεν σας ξυπνάει.

Της λεφτεριάς το δώρο τί το θέλουν τάχατες τ’ άβουλα κοπάδια;

Σ’ αυτά το σφάξιμο ταιριάζει και η κουρά του τομαριού τους μόνο.

Και από γενιά τους σε γενιά κληροδοτούν σκλαβιάς ζυγό, κουδούνια και καμτσίκι!»

                                                                                    Α. Πούσκιν

Εγώ?

 Καλωσορίσατε στην κοινωνική σχιζοφρένεια

Να φοβάστε την ελευθερία
"Εάν ο καθένας αρχίσει να σκέφτεται εκτός σχεδίου του συστήματος, τότε δεν θα υπάρχουν αρκετά χέρια, μέθοδοι και κανόνες για να σας τιμωρήσουν όλους".

Όλοι σας μισείτε ο ένας τον άλλον

Σημείωση δική μου: Μόλις έπεσα, κατά τύχη (?) πάνω σε αυτά τα βιντεάκια και μου άρεσαν πολύ. 

Θα το ψάξω παραπέρα.

Κότες & Αητοί

Κατάφερα επιτέλους σήμερα να περάσω έστω και για λίγο από το Σύνταγμα. Δεν το είχα προγραμματίσει καθώς η μέρα μου ήταν πολύ φορτωμένη, αλλά αλλάζοντας συρμό στο Σύνταγμα κουβαλώντας την τσάντα με τα βιβλία των στοιχειωδών σωματιδίων, με τα ρούχα της δουλειάς, κουρασμένη και νηστική από χθές, σκέφτηκα ότι μιας και ήμουν εκεί αξίζει τον κόπο να ανέβω για λιγάκι, έστω και μόνη μου.  Και ανέβηκα.

Ανέβηκα μπροστά στην Βουλή την ώρα που το πλήθος τραγουδούσε «πότε θα κάνει ξαστεριά» και τότε έβαλα τα κλάματα. Δεν προσπάθησα να κρύψω τα δάκρυά μου, έτσι και αλλιώς κανένας δεν μου έδινε σημασία. Κάθησα 15 λεπτά και πλάνταξα στο κλάμα.   Μέχρι σήμερα νόμιζα ότι είχε χαθεί κάθε ελπίδα, ότι αυτή η χώρα θα βουλιάξει και κανένας δεν θα νοιαστεί, όλοι θα κοιμόμαστε. Όλοι θα κωλώσουμε. Αλλά σιγά σιγά ξυπνάμε. Μπορεί να μην ξέρουμε πως θα βγούμε από την κρίση, αλλά ξέρουμε ότι θέλουμε να βγούμε και αυτή η δυναμική με ανατριχιάζει. Αναγνωρίζω ότι θα υπάρξουν δυνάμεις που θα επιδιώξουν να σφετεριστούν αυτή την δυναμική, αλλά αυτό είναι ένα ρίσκο που πρέπει να πάρουμε. Και είναι ευθύνη όλων μας να το αποτρέψουμε.

Είναι καιρός η Βουλή των Ελλήνων να ξαναγίνει σύμβολο της Δημοκρατίας. Όχι εξ’ αιτίας αυτών που είναι μέσα, αλλά εξ’ αιτίας αυτών που είναι απ’ έξω. Αυτοί που είναι μέσα ατιμάζουν την μνήμη του Άγνωστου Στρατιώτη, αυτοί που είναι έξω την τιμούνε. Βρίζοντας; Ναι, βρίζοντας γιατί και αυτό είναι πόλεμος. Δεν νομίζω ο Κολοκοτρώνης πριν την μάχη της Τριπολιτσάς να ξεσκόνισε τα γαλλικά του και να μιλούσε στους Τούρκους στον πληθυντικό.  Ο πόλεμος σήμερα είναι εναντίον μίας σκοτεινής δύναμης που δεν φαίνεται, δεν μπορούμε να την προσδιορίσουμε ακριβώς, αλλά ξέρουμε ότι ήρθε για να μας σκλαβώσει. Και μόλις το καταλάβαμε. Και μόλις μας περνάει από το μυαλό να αντισταθούμε, να επαναστατήσουμε. Οι ήρωες του ’21 και του ΄40 δεν γεννήθηκαν ήρωες. Οι συνθήκες τους έκαναν. Ήταν άνθρωποι με φοβίες και ανασφάλειες, ήταν άνθρωποι μικροί. Αλλά όταν το απαίτησαν οι συνθήκες εγέρθηκαν πάνω από την μικρότητά τους και έγιναν μεγάλοι.

Αδέρφια, οι συνθήκες σήμερα απαιτούνε να δείξουμε το μεγαλείο της ψυχής μας, να αφήσουμε το κοτέτσι, το καλαμπόκι και το κουτόχορτο που μας τάιζαν τόσα χρόνια.  Η ελευθερία μας έχει αγοραστεί πολύ ακριβά, είναι βγαλμένη από τα κόκκαλα του λαού μας, δεν αποτιμάται, δεν παραχωρείται, δεν πουλιέται. Αδέρφια, ήρθε η ώρα οι κότες να γίνουν αητοί.

Νάντια Μ.


Αφιερωμένο σε όσους κατάφεραν να ξεκολλήσουν από τον πάτο. Θα ξεκολλήσουμε και εμείς αδέρφια!


"Είμαι ό,τι δεν φαντάστηκες ποτέ ότι θα ήμουν, πίστεψα σε εμένα και όλα σίγουρα θα γίνουν, ό,τι δεν φαντάστηκες, μα ΤΩΡΑ ΝΑ ΄ΜΑΙ.../ πιστέψαμε σε εμάς και φεύγετε όπου να 'ναι"
Stavento & Λάκης Παπαδόπουλος