Πεπόνια αργίτικα

Κάπου στην Αργολίδα, σε ένα δρόμο ανάμεσα σε δύο τυχαίες κυκλικές διασταυρώσεις βρίσκεται ένας πάγκος που πουλάει φρούτα. Στην Αργολίδα υπάρχουν αμέτρητοι πάγκοι πώλησης φρούτων και αυγών, αλλά εμείς έμελλε να επιλέξουμε τον συγκεκριμένο εντελώς τυχαία. Τυχαία γιατί αν προσπαθήσουμε να τον ξαναβρούμε, είμαι σίγουρη ότι θα σταθεί απολύτως αδύνατον. Αδύνατον, γιατί σε εκείνο το σημείο του χώρου, ανάμεσα σε δύο τυχαίες κυκλικές διασταυρώσεις βρίσκεται ένα ρήγμα στο χωρόχρονο και ο τυχαίος πάγκος φρούτων βρίσκεται στην πραγματικότητα στο Μακόντο. Η τρέχουσα χρονική στιγμή θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το 1956, μπορεί και πιο παλιά.

Η θερμοκρασία σε όλη την Αργολίδα, ήταν εκείνο το απόγευμα 41 βαθμοί και η ώρα ήταν 18:18. Στην άκρη του δρόμου σε εκείνο το περίεργο σημείο του χωρόχρονου υπήρχε ένα αγροτικό καλύβι από πλίνθους. Ένα ξύλινο στέγαστρο κάλυπτε την χωμάτινη αυλή και στη μια άκρη σε έναν πάγκο πέντε σακούλες πορτοκάλια και τρία πεπόνια Αργίτικα. Για αυτά τα πεπόνια σταμάτησε το αυτοκίνητο στην άκρη εκείνου του δρόμου. Με το που άνοιξαν οι πόρτες, πεταχτήκαν επάνω μάνα και γιός και μαζί τους αμέτρητες μύγες. Δύο από τα κορίτσια πλησίασαν τον πάγκο και τα τρία πεπόνια. Η ξύλινη πόρτα του καλυβιού έγραφε με μπλε γράμματα "Μάνα". Στο χωμάτινο πάτωμα ήταν πεσμένα άσπρα, μικρά κουκούτσια. Η παρέα ήθελε να φέρουν στην πόλη την μυρωδιά από αυτό το Σαββατοκύριακο, τη μυρωδιά της ανεμελιάς. Ανεμελιά σαν επαναστατική πράξη. Σε πείσμα του επιβεβλημένου άγχους για πράγματα και καταστάσεις που δεν μπορούσαν να αλλάξουν, θα πήγαιναν να παλέψουν για πράγματα που μπορούσαν να αλλάξουν. Σε πείσμα της ατομικότητας και της μοναξιάς. Δεν είναι εύκολο να συνυπάρξουν τρεις γυναίκες στην ίδια στέγη. Τρία πεπόνια, ίσως. Τρείς γυναίκες, πρέπει να το θέλουν πολύ. Η φιλία είναι επιλογή. Επιλογή να επιτρέψεις σε κάποιον άλλον να σε δει σε ιδιωτικές στιγμές. Σε στιγμές ευάλωτες. Σε στιγμές που δεν σου αρέσει και τόσο πολύ ο εαυτός σου. Όταν οι συνθήκες δεν είναι κανονικές και ο καθένας για να προστατευθεί αναζητά την ασφάλεια της συνήθειας και της μοναξιάς του. Όταν τρεις ασφάλειες βρίσκονται πολύ κοντά, ενίοτε ο κάθε εγωισμός κεντρίζεται από ενοχλητικές μύγες. Επιτρέπεις να σε δουν να σφάλεις. Σου κάνουν την ίδια ύψιστη τιμή. Η φιλία τότε είναι επιλογή, νίκη και ένας θρίαμβος.

Στις σακούλες τα πορτοκάλια ήταν μικρά και μεγάλα ανάκατα. "Τα μικρά είναι για στύψιμο, τα μεγάλα για φαγητό" είπε η Μάνα. Το πρόσωπό της ήταν πονηρό και κουτό μαζί. Του γιού περισσότερο κουτό, παρά πονηρό. Και αυτές οι μύγες... Ατελείωτες. Σε μια κούπα με σπασμένο χερούλι τα κέρματα για τα ρέστα. Αίσθηση αποφοράς και παρακμής. Τα κορίτσια δεν την είδαν. Δηλαδή την είδαν, αλλά δεν ήταν αρκετή να τους αποτρέψει από τον σκοπό τους. 

Ο σκοπός πάντως ήταν να αγορασθούν πεπόνια για να επιστρέψουν μαζί στην πόλη. Η απόφαση είχε ήδη ληφθεί. Τα κορίτσια είχαν ήδη συναντήσει τέσσερις πάγκους, θα σταματούσαν στον επόμενο. Ο επόμενος ήταν μπροστά από την καλύβα στο Μακόντο. Τα γεγονότα απλά συνέβησαν και καταγράφηκαν άκριτα, μέσα στον ενθουσιασμό της επαναστατικής ανεμελιάς και μόνο όταν δύο παραγινωμένα πεπόνια και μια σακούλα πορτοκάλια δύο μεγεθών βρέθηκαν στο πορτ παγκάζ και στη συνέχεια της πορείας μέσα από την Αργολίδα προσπεράστηκαν αμέτρητοι άλλοι πάγκοι, όμορφοι, τακτοποιημένοι, κατάφορτοι φρούτα, μέλι και βότανα, μόνο τότε άρχισαν οι κουβέντες, οι ερωτήσεις, και αναγκαστικά η παραδοχή ότι εκείνο το χωμάτινο δάπεδο ήταν, το δίχως άλλο, βγαλμένο από ένα μυθιστόρημα κολομβιανού συγγραφέα. Ο γιός θα ήταν καρπός αιμομιξίας και κάπου μέσα στην καλύβα κρεμόταν ένα πτώμα σε τσιγκέλι. 

Η ζέστη επιδρά περίεργα στην οδηγό. Μπορούμε να πούμε ότι το κορίτσι που οδηγούσε δεν είναι συνηθισμένη στη ζέστη. Πόσο μάλλον στο να βρίσκεται πολλές ώρες μιας πολύ ζεστής μέρας σε απόσταση από την ασφάλεια της μοναξιάς. Την είδαν να εκνευρίζεται και να αγχώνεται και να κάνει λάθη. Πολλές ενοχλητικές σκέψεις στριφογυρίζουν βουίζοντας. Μου φαίνεται το πεπόνι που πήρα μυρίζει λίγο σαν ξυνισμένο. Να δεις που όλοι μου οι φόβοι θα επαληθευθούν. Όμως, το σπίτι είναι λιγότερο ζεστό από ότι το περίμενα. Το πεπόνι είναι μυρωδάτο, αν και τα πορτοκάλια δεν ήταν και πολύ καλά. Αν δεν υπήρχαν οι φλούδες στα σκουπίδια και ένα πλαστικό δοχείο με πεπόνι στο ψυγείο η οδηγός θα ήταν σίγουρη ότι η καλύβα που ξεπήδησε από το 1956 ήταν μια συλλογική παράκρουση από την ζέστη. 

Τραγωδία "Αίαντας", Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου 

Αύγουστος

Περνώ τον Αύγουστο με μία αλλόκοτη αίσθηση ότι ζω το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι για πολύ καιρό. Έχω κλείσει τα αυτιά τις στριγγές φωνές του τρόμου.  Αφουγκράζομαι όμως το χώμα και έχω μία αλλόκοτη αίσθηση ότι νιώθω δονήσεις, μακρινά κύματα σεισμού να πλησιάζουν προς το μέρος μου, μυρίζω τον αέρα και έχει τη μυρωδιά μαύρου σύννεφου που έρχεται... Αλλά είναι κατακαλόκαιρο, ο ήλιος καίει, και εγώ κάθομαι αμίλητη πάνω στις πέτρες και ζω ειρηνικά τη στιγμή. Να γράψει το σώμα μου την κάψα του μεσημεριού, το εκτυφλωτικό φώς. Θα το χρειαστώ αργότερα. Είναι ανησυχητικά λυτρωτική αυτή η ζέστη. 

Φυσάει. Στην άκρη των ποδιών μου σκάνε τα κύματα και με παρηγορούνε. Το ένα πίσω από το άλλο, άπειρη αλληλουχία, όπως οι καημοί. Χτυπάνε, τινάζονται διάφανα δάκρυα και γυρίζουν πίσω να συναντήσουν όλο το πέλαος. Γυρίζω τα μάτια προς τον ήλιο και κλείνω τα βλέφαρα. Πράσινες, κόκκινες, μώβ σκιές. Είδα το μεσημέρι, το ακούμπησα και έκαιγε, το γεύτηκα με τη γλώσσα μου αλμυρό δάκρυ, το άκουσα να χτυπάει και το μύρισα αρμυρίκι και ιώδιο. Τόσο σιωπηλά ωραία! Προσπαθώ να εγκλωβίσω μέσα μου κάθε ηλιαχτίδα. Μόνο με τη σιωπή είναι δυνατόν, δεν το έχω συνηθίσει ακόμα. Αργά απολαμβάνω την ηρεμία και έχω την αλλόκοτη αίσθηση ότι είναι οι τελευταίες στιγμές πριν την φουρτούνα, την σύρραξη. Ψύχρα ξαφνικά, ιδρώτας στην ραχοκοκαλιά μου. Βουτάω μπας και ξορκίσω την αίσθηση. Καθαρό, όμορφο νερό. Ελαφρύ, απαλό, διάφανο, λυτρωτικό νερό. Βυθίζομαι σε ένα βυθό καημού, στο μεγαλύτερο βάθος της ψυχής μου, το σκοτεινό, το άφταστο, ένα όνειρο και μία ανάμνηση, και αναδύομαι σε μία τρικυμία σκέψεων... 

Χειμώνας αργότερα. Προς το παρόν καλοκαίρι. Και ζέστη...

what it really means to be this lonely sailor ...

Δεν κοιμάμαι τώρα πια τα βράδυα

Σβήνω στην μπανιέρα τ’αναμμένα μου ποδάρια...

Έχω να κοιμηθώ 5 βράδυα. Μένω στον πέμπτο όροφο και η ωραία μας ταράτσα είναι σαν πλάκα σε τοστιέρα. Ακτινοβολεί ανηλεώς θερμότητα. Βέβαια ακτινοβολεί σε 360 μοίρες, αλλά εγώ χέστηκα για τις υπόλοιπες, αυτές που είναι μέσα στο σπίτι μου με νοιάζουν και ανεβάζουν την θερμοκρασία μέσα στο σπίτι πάνω από 32 βαθμούς, ακόμα και το βράδυ. Το μέγιστο συνεχόμενο που έχω καταφέρει να κοιμηθώ ήταν μία ώρα. Ανά μία ώρα ακριβώς, σαν να είμαι κούκος, πετάγομαι πάνω, σέρνω βαριεστημένα τα βήματά μου μέχρι την κουζίνα, όπου πίνω ένα ποτήρι κρύο νερό, και μετά σέρνω τα βήματά μου στο μπάνιο, μπαίνω στην μπανιέρα και ανοίγω το κρύο ντούς βρέχοντας, πόδια, μηρούς και χέρια. Αφήνω στεγνό ότι καλύπτεται από το μπιτζαμάκι μου, βγαίνω από την μπανιέρα, συνήθως χτυπώντας το δεξί μου μετατάρσιο στο έπιπλο του μπάνιου, και στάζοντας πλίτσι πλίτσι, μισοκοιμισμένη ξαναγυρνάω στο κρεβάτι μου και πέφτω μπρούμυτα στο μαξιλάρι. Ενίοτε πρίν πέσω, προσπαθώ να ρυθμίσω την ροή του ανεμιστήρα, ώστε να μου στέλνει ικανό ρεύμα αέρα, αλλά να προσέχοντας μην αρπάξω καμία πούντα. Τρελαίνομαι! Μια παγώνω, μία ζεσταίνομαι! Η ιδανική απόσταση και γωνία του ανεμιστήρα από το κρεβάτι ακόμα αναζητείται. Παρακαλείται όποιος έχει διατριβή στο θέμα, να μου στείλει την τυρβώδη ροή του συστήματος.

Πέφτω μπρούμυτα με τα σάλια να τρέχουν ειδυλλιακά στο μαξιλάρι και τα τζιτζίρια να με νανουρίζουν με το γλυκό τους τζίρι-τζίρι στις 3 το πρωί. Το ίδιο συμβαίνει και όταν γυρίζω το μεσημέρι από την δουλειά. Αν είναι μέρα, αν είναι νύχτα, εγώ δεν ξέρω. Αν κάνει ζέστη, αν κάνει κρύο, ούτε που νιώθω. Για μένα όλα είναι το ίδιο...Το μόνο που θέλω είναι να κοιμηθώ λιγάκι, λιγουλάκι, τόσο δα! Χτες ξύπνησα με δύσπνοια. Ω, πόσο δεν θέλω να πάω στα επείγοντα του «Σωτηρία» βραδυάτικα! Έτσι έκοβα βόλτες στην βεράντα. Και επειδή η αυπνία, μεταξύ άλλων μου έχει κάνει τα νεύρα τσατάλια, αποφάσισα να βάλω κλιματιστικά, και ας πάει το ενεργειακό μου αποτύπωμα να πνιγεί. Χιτάααατσι, τα ελληνικά, κρητικά κλιματιστικά. Σε κάθε 12.000BTU, δώρο ένα κουτί καλτσούνια.

Αν κάνει ζέστη, αν κάνει κρύο, ούτε που νιώθω

Τώρα θυμήθηκα τις πρώτες διακοπές της ζωής μου, που ήταν την εποχή του τρελού φοιτηταριού στην Κρήτη γιατί οι δυο Ζιώρζηδες της παρέας ήταν Κρητικοί. Επίσης ήταν η εποχή που είχα πάρει τον Καζαντζάκη μονότερμα και διάβαζα μανιωδώς. Είχα περάσει την «Αναφορά στον Γκρέκο» (το αγαπημένο μου), το «ο Χριστός ξανασταυρώνεται» (πόσο κλάμα Θεέ μου) και είχα φτάσει στον Καπετάν Μιχάλη. Διάβαζα και νόμιζα ότι η Κρήτη είναι ένα πράγμα σαν τον παράδεισο, καταπράσινη και δροσερή. Boy, was I wrong! Βγαίνουμε το χάραμα από το καράβι και βλέπω το Ηράκλειο κιτρινιάρικο και μέσα στο συννεφόκαμα και νόμισα ότι έβλεπα την Βυρητό. Αποχαιρέτα την Κρήτη που χάνεις! Για να μην τα πολυλογώ 10 μέρες αργότερα, μετά από ένα απογευματινό ταξίδι Ιεράπετρα – Ηράκλειο σε αυτοκίνητο χωρίς κλιματιστικό, εγώ και άλλο ένα παιδί περάσαμε ένα ολόκληρο βράδυ σε after μπαράκι ER, ήτοι στα επείγοντα του ΠΑΓΝΗ, με θερμοπληξία, ζαλάδες, εμετούς και 39 πυρεττό, και τους γονείς του παιδιού που μας φιλοξενούσε αλαφιασμένους που τους ξεραθήκανε στα χέρια όχι ένα, αλλά δύο ξένα παιδιά! Στα επείγοντα που μας πήγε ο κ. Νίκος, αφού περιμέναμε υπομονετικά από τις 12 ως τις 3πμ, όταν ήρθε η σειρά μου, με έπιασε ένα hyperventilation και μέσα στο εξεταστήριο τάραξα τους γιατρούς στην πάρλα! Ευτυχώς δηλαδή, γιατί μετά μου κάνανε μία ένεση που ΤΟΤΕ νόμισα ότι είναι αντιπυρρετική, αλλά τώρα ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ότι ήταν ηρεμιστική γιατί γύρισα στο ξένο σπίτι και ξεράθηκα στον ύπνο και ξερνοβόλαγα όπως δεν έχω κάνει ποτέ στην ζωή μου! Ενώ το άλλο το παιδί που δεν έβγαλε «κίχ» στο εξεταστήριο, δεν του κάνανε την ένεση και δεν κοιμήθηκε καθόλου... μόνο ξερνοβόλαγε! Ας πρόσεχε! Την προηγούμενη είχαμε φάει κάτι φύλλα το μεσημέρι (φύλλα= κρητική αργκό για τα ντολμαδάκια) και φαινόντουσαν τα άτιμα στην ακτινογραφία κοιλιακής χώρας που μου κάνανε!!! Από τότε αποφεύγω τον ήλιο σαν ο διάολος το λιβάνι, όσο για τα ντολμαδάκια, τα μασάω με πολύ μεγαλύτερη επιμέλεια.

Ζέστη και ατονία

Ζέστη και υγρασία, καλώς ήλθατε στην Kuala Lumpur, παρακαλώ πάρτε την ορχιδέα σας! Η επαναστατική μου διάθεση έχει πάει περίπατο, η διάθεσή μου είναι στα τάρταρα, όπως και η πίεσή μου. Η ζέστη λέει ρίχνει την πίεση και για αυτό αισθάνομαι ατονία. Ή μήπως τον αιματοκρίτη,  ή μήπως το ζάχαρο; Η ζέστη φταίει οπωσδήποτε και όχι το ότι δουλεύω σαν το σκυλί και διαβάζω σαν το σπασικλάκι. Φέτος είμαι τόσο κουρασμένη όσο και το καλοκαίρι μετά τις πανελλήνιες. Το κατάλαβα γιατί όταν μιλάω δυσκολεύομαι να βρώ λέξεις που συμβολίζουν έννοιες πχ συνάφεια. Το καλοκαίρι μετά τις πανελλήνιες δεν μπορούσα να σταυρώσω λέξη. Οι φίλοι μου δεν έχουν ξεχάσει τις ατάκες μου και φροντίζουν να μην τις ξεχάσω ούτε εγώ. Ήθελα να πω καρυδιά και είπα φρυγανιά. Ήθελα να πω μηχανάκι και είπα παγάκι, ήθελα να πω «πάω να πλύνω τα χέρια μου» και είπα «πάω να πλύνω τα αυτιά μου» και αντί να πω «φέρε μου τις παντόφλες», είπα «φέρε μου τις τσογλάνες» (δεν ξέρω πως μου ήρθε!)

Το κερασάκι του φετινού καλοκαιριού είναι η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας. Επειδή δεν μου πήγαινε η καρδιά να κάθομαι και να μην κάνω τίποτα, πέρα από την δουλειά μου, αποφάσισα να κάνω φιλοσοφικό καλοκαιρινό course γιατί όπως και να το κάνεις η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας, εκτός από την ατελείωτη απόλαυση των μαθηματικών, δίνει και λαβές για άπειρες φιλοσοφικές συζητήσεις. Σχέσεις αιτίας – αιτιατού, και ερωτήματα του τύπου: αν ένας παρατηρητή έχει παρατηρήσει ένα γεγονός, ενώ ένας άλλος όχι, τότε αυτό σημαίνει ότι το γεγονός δεν έχει συμβεί για τον δεύτερο παρατηρητή; Το γεγονός έχει και δεν έχει συμβεί ταυτόχρονα και για ποιόν παρατηρητή; Και τέτοιες ωραίες καλοκαιρινές σπαζοκεφαλιές. Μ’ αγαπά, δεν μ’ αγαπά, να ζεί κανείς ή να μη ζεί usw. Πού είχα μείνει, α, ναι, στην μελαγχολική μου διάθεση. I am very very, πώς το λέτε εσείς εδώ, γιατί δεν θυμάμαι πως το λέμε εμείς εκεί, very holoskasmenos!

Πρόσφατα άκουσα ότι ο Λέο Μπουσκάλια, πρέσβυς της αισιοδοξίας και καθηγητής του μαθήματος «Αγάπη» στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (και ύστερα σου λένε ότι τα ξένα πανεπιστήμια είναι δυσκολότερα από τα ελληνικά. Αγγούρια είναι!) τεθνηκώς από το 1998, πέθανε από αυτοκτονία! Η πληροφορία ελέγχεται, αλλά εγώ ένα σόκ το πήρα. Την άνοιξη του 1993 αγόρασα το βιβλίο του «Να ζείς, να αγαπάς και να μαθαίνεις», τίγκα στην αισιοδοξία, και το έκανα σχεδόν ευαγγέλιο. Ο Μπουσκάλια έλεγε ότι μια ζωή την έχουμε και πρέπει να την ζήσουμε και να λέμε στους ανθρώπους πόσο σημαντικοί είναι για εμάς, και να μυρίζουμε το χώμα στην βροχή και να παίζουμε με τα πεσμένα φύλλα το φθινόπωρο και να χαιρόμαστε με τις εμπειρίες μας και κυρίως να ανοιγόμαστε στους ανθρώπους, να τους ακουμπάμε σε κάθε ευκαιρία και να τους λέμε τί αισθανόμαστε και να τρώμε πολύ σκόρδο! Εγώ λοιπόν, ούσα φύση αισιόδοξη το έβαλα σε εφαρμογή, καλό ή κακό δεν ξέρω, ειδικά στο θέμα «σου λέω ανοιχτά τί αισθάνομαι». Περιττό να σας πω πόσες φορές έσπασα τα μούτρα μου! Ρε μπας και δεν πρέπει να τρώω τόσο σκόρδο; Και τώρα μαθαίνω ότι αυτός ο άνθρωπος του οποίου οι ιδέες και η αισιοδοξία με σημάδεψαν, τελικά αυτοκτόνησε; Μα τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο σε αυτόν τον κόσμο;

Βάζω τις τσογλάνες μου, πλένω τα αυτιά μου και πάω για ύπνο!

 Black - Wonderful Life