Όποιος αγαπάει παιδεύει

Υπάρχει μία παρανόηση, μία απολύτως εσφαλμένη αντίληψη ότι για να αποδείξεις την αγάπη σου για κάποιον πρέπει να είσαι δυστυχισμένος. Όσο περισσότερο το κλάμα, όσο μεγαλύτερη η δυστυχία, τόσο δυνατότερα τα αισθήματα, τόσο μεγαλύτερη η αφοσίωση. 

Δεν ξέρω πως στο καλό μπορεί να ριζώθηκε στην συνείδηση μας κάτι τέτοιο, ίσως να φταίει και η πολύ κακή γνώση των αρχαίων που οδηγεί στην αναπόφευκτη παρανόηση του «όποιος αγαπάει παιδεύει»; Ίσως για την παρανόηση να ευθύνονται εμπειρίες από την παιδική μας ηλικία, απωθημένες βιαστικά, χωμένες στις λόχμες του υποσυνείδητου, κρυμμένες κάτω από μια τέντα σε ένα από τα δαιδαλώδη στενοσόκακα της εγκεφαλικής Σαγκάης. 

Υπάρχει λοιπόν διάχυτη η απαίτηση ότι αν αξιολογείς μια σχέση ως σημαντική θα πρέπει να υπομένεις δυστυχίες - "δάκρυα καυτά σταγόνες θα με καιν’ ώσπου να ‘ρθεις". Και τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ικανοποίηση του έτερου μέλους. Βασανίζεται, άρα με αγαπάει! - "Κι όλο γίνομαι κομμάτια, πράσινα γλυκά μου ματια!" Σε άρρωστη μετάφραση: Ένας ενήλικας, ένας ολόκληρος άνθρωπος, είναι διατεθειμένος να διακινδυνεύσει την συναισθηματική του ακεραιότητα, είναι διατεθειμένος να ακρωτηριαστεί για να αποδείξει την αγάπη του, κάτι που φυσικά αποτελεί τιμή για το έτερο συμβαλλόμενο μέρος. Τιμή και χάιδεμα του εγωισμού. «Πόσο σημαντικός είμαι, που ο/η τάδε λιώνει για μένα».  Το πρόβλημα μου δεν είναι ότι είναι εγωιστικό (όλες οι πράξεις εγωιστικές είναι), το πρόβλημα είναι ότι δεν είναι πραγματική ικανοποίηση. Από τηγανίτα... τίποτα. Η ικανοποίηση είναι, ας το πούμε, μόνο "ηθική" και εξαντλείται εντός ωρών. Χρειάζεται να ανατροφοδοτηθεί από νέα βάσανα και ακρωτηριασμούς. Συμβαίνει και στους πιό έξυπνους ανθρώπους. Επιπλέον αυτή η διαδικασία δημιουργεί και μία ιδιότυπη συμφωνία. «Κοίτα να δεις, μπορεί να βασανίζομαι εγώ για εσένα, αλλά στο μέλλον θα απαιτήσω να βασανιστείς και εσύ για μένα, εντάξει;» Και πριν το καταλάβεις ο φαύλος κύκλος διαιωνίζεται στο διηνεκές και δεν ξεφεύγεις από αυτόν με τίποτα. 

Νot! 

Επίκειται συγκλονιστική αποκάλυψη!

Τα δύο φαινόμενα: βασανισμός/αγάπη είναι ανεξάρτητα! 

Μπορεί κάποιος να αγαπάει και να μην βασανίζεται! Ναι, το ξέρω και εγώ δεν θα τα πόνταρα τα λεφτά μου σε αυτό το γκανιάν, αλλά κοίτα να δεις που γίνεται! Στην πραγματικότητα είναι και ο υγιής τρόπος να αγαπάει κανείς. 

Παρδόν; Πώς είπατε; 

Ένα ενήλικας, ένας ολόκληρος άνθρωπος συναναστρέφεται έναν άλλο ενήλικα και ολόκληρο άνθρωπο και περνάνε καλά ο ένας στην παρουσία του άλλου! Γουάου, δεν ξανάγινε! Δεν χρειάζεται να βασανίζεται κανένας, δεν χρειάζεται να στερηθεί κανείς μέρος του εαυτού του. Είναι εφικτό διαφορετικοί άνθρωποι να μην συμφωνούν στα πάντα και παρόλα αυτά να περνάνε ωραία μαζί, αναγνωρίζοντας την διαφορετικότητά τους. 

Δεν χρειάζεται κάποιος να βασανίζεται για να αποδείξει τα συναισθήματά του. Είναι πολύ πιθανότερο η ικανοποίηση που λαμβάνουμε όταν είμαστε μαζί με έναν χαρούμενο άνθρωπο να είναι μεγαλύτερη από όταν είμαστε μαζί με έναν βασανισμένο άνθρωπο, ακόμα και αν βασανίζεται για μας. Οι άνθρωποι που είναι χαρούμενοι τείνουν να είναι πιο δημιουργικοί. Η χαρά είναι αυτοτροφοδοτούμενη, δεν περιλαμβάνει τύψεις, δεν έχει βάρος, ούτε τόκους υπερημερίας. Δεν έχει συμβόλαιο. Απλά ελευθερία!

Η ζωή είναι αρκετά δύσκολη και από μόνη της για να φορτώνουμε επιπλέον ανώφελο βάρος. Θα χρειαστούμε όλες μας τις εφεδρείες για τις πραγματικές δυσκολίες, δεν χρειάζεται να τις δημιουργούμε μόνοι μας από hobby. Αντί να ψάχνουμε για δράματα, για το ποιος μας αδίκησε, μπορούμε απλά να περάσουμε ωραία τη μία και μοναδική ζωή μας. 

Κάντε σήμερα ένα δώρο στους αγαπημένους σας και τους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής σας. Αφήστε τους να είναι χαρούμενοι και περάστε ωραία μαζί τους!

Εμπνευσμένο και αφιερωμένο σε δύο πολύ γενναίους ανθρώπους.

Οι θυσίες των μεν of constant sorrows

Τον λένε δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής και είναι απλός! Αν σε ένα σύστημα δεν προσφερθεί ενέργεια (κλειστό), αυτό βαίνει διαρκώς από μία κατάσταση αταξίας σε μία κατάσταση μεγαλύτερης αταξίας. ΟΜΩΣ αν τοπικά κάπου αυξηθεί η τάξη, κάπου αλλού θα αυξηθεί περισσότερο η αταξία. Αν ίσχυε μόνο το πρώτο, τότε θα μπορούσαμε τουλάχιστον να λέγαμε όλοι μαζί το «αι γενεαί αι πάσαι» και ύστερα ένας ένας να πέφτουμε στην θάλασσα(1). Ευτυχώς ισχύει και το δεύτερο και έχουμε έστω μία ελπίδα. Δηλαδή μπορεί η κατάσταση να είναι μαύρη και άραχλη, αλλά όσο ακόμα σκεφτόμαστε και παλεύουμε κάτι μπορεί να γίνει. Και να εξηγηθώ. Νιώθω γύρω μου έναν ενθουσιασμό, μία αριστερή στροφή, μία χαρά ότι έτσι για βγεί αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα, όλα αμέσως θα γίνουν καλύτερα. Οι μισθοί και οι συντάξεις θα αυξηθούν, τα δικαστήρια θα δικάζουν δίκαια, οι εργαζόμενοι δεν θα μοχθούν στην δουλειά, αλλά θα γυρίζουν σπίτι χαρούμενοι σαν από εκδρομή, το φωτάκι της βενζίνης δεν θα ανάβει ποτέ, οι λεκέδες θα εξαφανίζονται με την πρώτη πλύση, τα ρεβύθια θα βράζουν γρήγορα χωρίς να χρειάζεται να τα αφήσεις όλο το βράδυ στο μουσκιό, τα πουκάμισα δεν θα χρειάζονται σίδερο, το μελάνι του εκτυπωτή δεν θα τελειώνει ποτέ, θα ζούμε σε έναν παράδεισο, ΓΙΟΥΠΙ! Μόνο την αριστερή ονειροπόληση μας την χαλάει η εντροπία, γαμώ τον Clausius μου μέσα. Όλα αυτά να γίνουν μόνα τους, από το τίποτα, δεν γίνεται. Και εμείς διαβάσαμε Χάρρυ Πόττερ (όλα τα βιβλία, πολλές φορές, που ένα κόλλημα θες, δεν θες, το τρώς), αλλά δεν κάναμε έτσι!

ο ορισμός του παραδείσου in the Big Rock Candy Mountains

Και τώρα ερχόμαστε στην λέξη κλειδί. Θυσίες! Ω! Ναι! Πόσο δεν θέλουμε να την ακούσουμε αυτή την παλιολέξη. Πόσο την έχουμε εξαρτήσει αντανακλαστικά με τον ΓΑΠ, όπως τα σκυλιά του Pavlov το κουδούνι με το ερέθισμα του πόνου, και όποτε την ακούμε δαιμονιζόμαστε. Γιατί αν κάποιος σου φωνάζει επί δύο χρόνια την ώρα που σε..., κάτσε να το θέσω διακριτικά, σοδομίζει ότι οι θυσίες σου πιάνουν τόπο, καταλήγεις να ακούς για θυσίες και να φοράς τσίγκινο σωβρακάκι. Επειδή όμως, όπως αναλύσαμε παραπάνω, τα πράγματα δεν πρόκειται να γίνουν από μόνα τους, οι θυσίες είναι ένα αναγκαίο κακό. Ποιός όμως να τολμήσει να μας το πεί; Φταίει αυτός που δεν μας το λέει, ή φταίμε εμείς που πιστεύουμε ότι δεν χρειάζονται; Εδώ σε θέλω κάβουρα, να κρατάς μικρό καλάθι.

Ξεκινάμε με τόσο ενθουσιασμό. Ένα μεγάλο βήμα έχει γίνει. Γιατί ξεχνάμε ότι για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ; Και κυρίως θέλει οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους. Νομοτελειακά! Αυτή είναι η δύναμη που γυρίζει τον τροχό. Πάντα αυτή ήταν και μην αφήσετε κανέναν να σας πείσει για το αντίθετο. Μόνο που η σωστή θυσία, τοποθετημένη στην σωστή μεριά, για τον σωστό σκοπό μπορεί να γυρίσει τελικά τον ήλιο. Τόσο χρόνια το δίναμε το αίμα μας, τον κόπο μας, αν θέλετε, για να μην κατηγορηθώ για συναισθηματική, για να αυξηθεί η τάξη σε κάποιο άλλο σημείο του συστήματος, να τον απολαύσουν κάποιοι άλλοι και ποτέ εμείς. Και αρνούμαι να συμφιλιωθώ με το προτεσταντικό δόγμα ότι ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητές μας και τώρα πρέπει να τιμωρηθούμε παραδειγματικά. Το να κατηγορείς τα αδέσποτα που έρχονται να φάνε ό,τι πέφτει από ένα τραπέζι είναι πολύ υποκριτικό, ειδικά όταν εσύ είσαι αυτός που ελέγχει τί σερβίρεται και ποιοί είναι οι καλεσμένοι στο τραπέζι. Όταν είσαι Φαραώ και ελέγχεις όλη την παραγωγή της Αιγύπτου, δεν μπορείς να κατηγορείς τους δούλους ότι τρώνε πολλά κρεμύδια! Όταν όμως είσαι εσύ αυτός που είναι ο δούλος, τότε τί κάνεις;

Οι μέρες που έρχονται είναι δύσκολες, ας μην έχουμε αυταπάτες. Αλλά είναι καιρός και εμείς σαν κοινωνία να ενηλικιωθούμε και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Αν θέλουμε να διαχειριζόμαστε εμείς τα του οίκου μας και όχι διάφοροι κηδεμόνες, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να κάνουμε θυσίες. Η Ελλάδα δεν ελευθερώθηκε από μόνη της. Ο Κολοκοτρώνης δεν πήγε βόλτα στο πάρκο. Οι μάχες στους βάλτους της Μακεδονίας δεν ήταν κάμπινγκ στην Ελαφόνησο.  Δεν μας κόβω ότι είμαστε διατεθιμένοι, προς το παρόν. Και αυτό με φοβίζει. Φοβάμαι την ιστορία, τα γεγονότα που οδήγησαν από την δημοκρατία της Βαϊμάρης, στο Γ' Ράιχ του Χίτλερ. Φοβάμαι ότι τελικά δεν θέλουμε να βγούμε από την βολή μας. Καλό είναι το σπιτάκι μας, καλή είναι η άθλια ζωή μας, που χάνει ποιότητα κάθε μέρα. Μόνο για τον Θεό, μην μας ζητήσετε θυσίες, στο κάτω κάτω είμαστε βασανισμένοι άνθρωποι, μόνο μπελάδες έχουμε ζήσει σε όλη μας την ζωή. Σας έχω άσχημα νέα! Οι θυσίες είναι αυτές που προσφέρουν ενέργεια στο σύστημα. Και θα γίνουν είτε το θέλουμε, είτε όχι. Το ερώτημα είναι αν θα τις χρησιμοποιήσουμε για να παράγουμε τάξη στην δική μας περιοχή (οι βασανισμένοι), ή θα τις χρησιμοποιήσουν αυτοί που το κάνουν τόσο καιρό (τράπεζες, εξουσία, κεφάλαιο – ήταν παντελώς αδύνατο να μην χρησιμοποιήσω αυτή την λέξη) για να συντηρήσουν ένα επίπεδο τάξης στην δική τους περιοχή και εμείς θα γίνουμε χειρότερα. Νομοτελειακά. Δεν λέω ότι δεν γίνεται. Λέω ότι γίνεται! Δύσκολα! Μην τα περιμένουμε από την μία μέρα στην άλλη. Δεν με φοβίζουν οι θυσίες με σκοπό μία καλύτερη κοινωνία...  

(1) Ατάκα του Γιάννη Μαλούχου στην ταινία "Η Αλίκη στο ναυτικό"