Creativity

Έχω τόσο καιρό να γράψω που δεν ξέρω ούτε πώς να αρχίσω, αλλά ούτε και τι να πρωτοπώ. Από την άλλη είναι τόσο μεγάλη η λαχτάρα μου να γράψω που όλη την ώρα μου σκάνε θέματα και εκφράσεις που εκείνη την ώρα μου φαίνονται απολύτως κατάλληλες να εκφράσουν αυτό πού ακριβώς σκέφτομαι, αλλά που όταν αργότερα βρεθώ σε υπολογιστή να γράψω, δεν θυμάμαι. Και συνήθως έχω διάβασμα, ή ασκήσεις να λύσω, ή την τετραπολική ροπή στερεού σώματος να με στοιχειώνει που δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να ασχοληθεί με πολυτέλειες όπως το γράψιμο. Και όσο συσσωρεύονται αυτά που θέλω να πω, τόσο λιγότερο παραγωγική γίνομαι στο διάβασμα και συνεπώς στις ασκήσεις μου. 

Αυτό το τριήμερο ξεκίνησε πολύ φιλόδοξα: θα πήγαινα στο χωριό να δω τους γονείς μου μετά από δύο μήνες, θα διάβαζα τα καινούργια μου βιβλία (Έθιμα ταφής, Το μικρό καφενείο στην άκρη του κόσμου, Ιστορία κωμικοτραγική του ελληνικού κράτους), θα διάβαζα τα έξτρα κεφάλαια για τη Θεωρία Δυναμικού και θα έκανα τις ασκήσεις στην Εξωγαλαξιακή Αστρονομία και τη Μηχανική. Νομίζω ότι το κλείσιμο της αξιολόγησης με την Τρόικα είναι λιγότερο φιλόδοξο σχέδιο από το δικό μου. 

Δεν είναι ότι περίμενα να τα κάνω όλα αυτά, το ήξερα φυσικά από την αρχή ότι ήταν καταδικασμένο να αποτύχει, αλλά όλες αυτές οι επιθυμίες μου έδιναν τόσο ενθουσιασμό σαν ένα παιδάκι μπροστά σε ένα μπουφέ με γλυκά που δεν ξέρει τι να πρωτοδιαλέξει. Η αγωνία βέβαια είναι να συμφιλιώσει κανείς την ξεκούραση και την αναψυχή με τα καθήκοντα. Πέρασα όλο το πρωί διαβάζοντας πεδία και το απόγευμα διαβάζοντας βιβλία  (μεσημέρι αρνάκι μαμάς) και πάλι δεν είμαι ευχαριστημένη. Όσο και αν αγαπώ την Αστρονομία και στην μελέτη της αφιερώνω σχεδόν όλο τον πολύτιμο χρόνο μετά τη δουλειά, το να της αφιερώνω όλο μου τον χρόνο είναι άδικο. Άδικο για εμένα που δεν ξεκουράζομαι. Άδικο για την Αστρονομία που είμαι πολύ κουρασμένη για να είμαι απόλυτα αποδοτική στη μελέτη της. Άδικο για όλα αυτά που θέλω να πω και να γράψω και δεν το κάνω. 

Πιάνω τον εαυτό μου να είναι ευσυγκίνητος, ακόμα και για τα δικά μου τα δεδομένα που κλαίω με το παραμικρό. Και τείνω να καταλήξω ότι συγκινούμαι γιατί με έχω παραμελήσει. Έδωσα προτεραιότητα σε σκοπούς που δεν ήταν δικοί μου, και το έκανα με πάθος και αφοσίωση. Έμαθα πολλά από αυτή μου την πράξη. Είμαι περήφανη για όσα έκανα και όσα αισθάνθηκα. Είμαι περήφανη που δεν έκανα εκπτώσεις στις αρχές μου. Εν τω μεταξύ έχω παραμελήσει να εκφράζομαι και αυτό πρόκειται να αλλάξει. Άφησα στην άκρη το γράψιμο και το τραγούδι, αλλά δεν το αντέχω πια. Δεν μπορώ να είμαι καλή σε τίποτα, αν δεν είμαι ο εαυτός μου. Και καλή με τα δικά μου μέτρα, όχι με τα μέτρα των άλλων. Καλή η λογική, αλλά όσο και να το καταπιέζω, όσο και να μην το παραδέχομαι, η αλήθεια είναι ότι άγομαι και φέρομαι από την καρδιά μου και είναι καιρός να βασιστώ σε αυτή για να δημιουργήσω επιτέλους. Ελπίζω να γράφω περισσότερο από εδώ και πέρα αναζητώντας το προσωπικό μου ύφος.

Πηγή εικόνας: The Awkard Yeti

https://scontent.fath3-1.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/12932560_995951163813892_4425199322275440664_n.jpg?oh=7808e42b602006db750076c1c3a2574f&oe=58D45ABE

Δημιουργικό χάος

Όσο ξαναδιαβάζω την ανάρτηση «οι κουραστικές μέρες», τόσο πιστεύω ότι το κρασί που ήπια χτες το βράδυ είχε μέσα παραισθησιογόνα. Δεν εξηγείται αλλιώς τέτοιος ενθουσιασμός. Γενικά η αντίδραση του οργανισμού μου στην κούραση είναι περίεργη. Ο εγκέφαλος μου, οι αισθήσεις μου περνούν σε μή κανονικές συνθήκες λειτουργίας και δουλεύουν διαφορετικά και νομίζω και όχι καλά. Τώρα που το σκέφτομαι ο υπολογιστής μου δεν έχει σύστημα αυτόματης διόρθωσης και δεν παίρνω χαμπάρι τα ορθογραφικά μου. Μα ποτέ δεν μου δούλεψε αυτό το σύστημα! Όπως θα καταλάβατε το μυαλό μου κάνει περίεργες συνάψεις και συνειρμούς. Μπορεί να κάνουμε κουβέντα για την λέξη πχ σοκολάτα (πώς φαίνεται ότι θέλω γλυκάκι), και μετά εγώ να είμαι για κανά δύο λεπτά σιωπηλή, το πολύ τρία, (αν μείνω σιωπηλή πάνω από πέντε λεπτά μήν με μετακινήσετε και καλέστε αμέσως ασθενοφόρο!) και ξαφνικά να πώ: «Πάντως, εγώ θεωρώ ότι η συμβολή του τροχού στην εξάπλωση του πολιτισμού είναι κεφαλαιώδους σημασίας» (ντόινγκ!) Πάντα αρχίζω με το «πάντως» όταν θέλω να πω κάτι άσχετο. Άσχετο για τον άλλον που δεν είναι μέσα στο κεφάλι μου, για εμένα που έχω φτάσει εκεί μετά από μία μακρά, είναι αλήθεια, αλυσίδα συνειρμών δεν είναι καθόλου άσχετο.

Ο αδερφός μου που με διαβάζει από την Πάτρα, (γιούχου! Ευχαριστώ αδερφέ!) μου είπε σηκώνοντας τους ώμους, ότι έχω χαοτική σκέψη, λέει και ότι δυσκολεύεται να με παρακολουθήσει. Μα το χάος είναι για εμένα έναυσμα δημιουργίας. Δεν μπορώ να είναι τα πράγματα βαλμένα στην σειρά, με τάξη σαν στρατιωτάκια. Τα θέλω σκορπισμένα εδώ και εκεί ελεύθερα και με προσωπικότητα. Μία στοίβα βιβλία στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι μου, ανακατεμένα τα cd μου με τις όπερες και με τον Χατζηδάκη και τα βιβλία της φυσικής με τους ιμπρεσσιονιστές της Βιέννης και λίγη σκονίτσα, να μην μιλήσω για το γραφείο μου.

Θέλω να πιστεύω ότι όταν λείπω από το σπίτι ο Heisenberg μιλάει με τον Monet και πίνουν καφέ στον καναπέ και γλυστράνε ήσυχα και αθόρυβα στην θέση τους, μόλις γυρίζει το κλειδί στην πόρτα.