Μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου, μεσάνυχτα, Μετρό Κατεχάκη, βρέχει. Τυλιγμένη με ένα μάλλινο μωβ κασκόλ, ζεστό πουλόβερ, φούστα, χοντρό καλσόν και παλτό.
Περπατάω προς το αυτοκίνητο κουβαλώντας τα πάντα εκτός από ομπρέλα. Δεν ωφελεί να τρέξω. Τα τακούνια μου γλιστράνε στα νερά και λίγο λίγο γίνομαι μουσκίδι. Δεν αγχώνομαι, δεν βιάζομαι, δεν θέλω να πάω κάπου, δεν έχω σκοπό και δεν με νοιάζει...
Περπατώ αργά μέσα στη βροχή και απολαμβάνω το δράμα.
Υπάρχει μια υπέροχη μυστηριότητα όταν πέφτει το σκοτάδι και δεν έχουν ανάψει ακόμα τα φώτα του δρόμου. Είναι πιο ωραίος ο κόσμος τότε. Που ίσως να σκοτείνιασε απότομα από μια καταιγίδα που έρχεται όλη μέρα, αλλά ακόμα δεν έφτασε. Και έτσι δεν το έμαθαν ούτε οι λάμπες για να ανάψουν.
Στο βάθος αστραπές και μπουμπουνητά. Μια τέτοια στιγμή κάθομαι στη βεράντα, με ένα ανοιξιάτικο πουλόβερ και περιμένω την πρώτη στάλα της βροχής από στιγμή σε στιγμή...
Έφτασε και πάλι η εποχή των μουσώνων σε αυτό το σπίτι. Πιο συγκεκριμένα σε αυτό το γραφείο, εδώ που κάθομαι τώρα.
Συνήθως όταν διαβάζω βάζω μουσική. Τα πάντα, από Bach μέχρι Μελωδία FM. Εξαρτάται την στιγμή, εξαρτάται την διάθεση. Jazz πιάνο επίσης είναι πολύ ψηλά στην λίστα των προτιμήσεών μου. Μικρές συνεχόμενες νοτίστες να τρέχουν απαλά η μία δίπλα στην άλλη, σαν στραγαλάκια που κυλάνε την κατηφόρα.
Όταν όμως, όταν έχω ΣΟΒΑΡΟ διάβασμα για εξετάσεις, τότε που χρειάζεται να εντυπωθούν τα πάντα σωστά και με ακρίβεια laser, τότε καταφεύγω στον απόλυτο λευκό θόρυβο. Την βροχή! Ω, ναι, την βροχή. Αυτή την ομολογουμένως περίεργη συνήθεια την απέκτησα πέρυσι τέτοια εποχή (δείτε εδώ που έγραφα "βροχή παντί τρόπω") που διάβαζα για τα τρία τελευταία μαθήματα του πτυχίου μου και με δύο εννιάρια και ένα δεκάρι την θεωρώ εξαιρετικά επιτυχημένη μέθοδο. Ο αδερφός μου και η νύφη μου όταν κοιμίζουν την κόρη τους, για λευκό θόρυβο της βάζουν ήχο από τρένο που τρέχει σε ράγες (κι όλο μαζεύει η γραμμή, όλο τελειώνει). Το μωρό έχει φτάσει ίσα με το Μπαϊκονούρ. Εγώ με τόση βροχή πρέπει να έχω ποτίσει όλη την Σρι Λάνκα.
Επίσης ανάβω ένα κεράκι ρεσώ (παραξενιές και φρίκη) που μάλλον μου προσφέρει την ψευδαίσθηση της φωτιάς. Τώρα που το σκέφτομαι τίγκα στην ψευδαίσθηση αυτό το διάβασμα. Τί άλλο θα κάνω Θεέ μου για να καταφέρω να συγκεντρωθώ! Αν και θορυβούμαι ελαφρώς από τις πιθανές ψυχολογικές προεκτάσεις των παραξενιών μου, μάλλον μου αρέσουν. Σε κάποια φάση είχα πάρει από το ένα κατάστημα με είδη σπιτιού κάτι πανάκριβα αρωματικά κεράκια με άρωμα πράσινο τσάι που καθώς καιγόταν τσουρουφλιζόμουν και εγώ μαζί, και φυσικά δεν ξαναπήρα, αλλά για καλή μου τύχη μου έδωσε μια φίλη μου ένα κομματάκι σανδαλόξυλο το οποίο αν το ανάψεις λιγάκι, βγάζει μια γλυκιά μυρωδιά που μου θυμίζει δάσος, που σε συνδυασμό με την βροχή και το κεράκι είναι ά-παι-χτο. Δημιουργώ λοιπόν ένα (τεχνητό έστω) περιβάλλον βουνού, στο οποίο βρέχει και βροντάει, έχει φωτιά και μυρίζει καμένο ξύλο. Και φυσικά καφέ. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ όταν βρίσκομαι σε τέτοιο περιβάλλον θέλω να διαβάσω! Βουαλά!
Ε... χμμ... εντάξει, όχι μόνο, αλλά τέλος πάντων... την έχουμε τη βασική ιδέα! Το διάβασμα είναι το σημαντικό στην παρούσα φάση.
Μόλις ξεκίνησε και κανονική βροχή! Τί φάση; Το έκανα να βρέξει!?? Όπως και να έχει, μου φαίνεται ότι θα τυλιχτώ με το πάπλωμα και θα ανοίξω το παράθυρο να ακούω την βροχή!
Έχει περάσει τόσο καιρός, που έχω σχεδόν ξεχάσει να γράφω. Σκέφτομαι, σκέφτομαι τόσα πολλά, αλλά δεν προλαβαίνω να γράφω. Για μένα, καθώς προείπα, το γράψιμο είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας. Βγάζω αυτά που έχω μέσα μου και από άυλες σκέψεις, τα κάνω πολύ συγκεκριμένες θέσεις.
Στις μέρες που μεσολάβησαν από την τελευταία ανάρτηση, έγιναν εκλογές, έδωσα εξετάσεις και έγινα δεκτή στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών του τομέα Αστροφυσικής, Αστρονομίας και Μηχανικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, (γέλα μου και ας είναι ψέμα, έλα γέλα μου, είσαι ο παράδεισος μου μες την τρέλα μου) πήγα ταξίδι με τη δουλειά στο Άμστερνταμ, όπου και δεν άφησα μουσείο για μουσείο και γύρισα πίσω και κάπως έτσι τελείωσε ο Σεπτέμβριος. Τον Οκτώβριο το έχω ρίξει στο διάβασμα και την δουλειά.
Κοίτα τώρα να δεις. Πιάνω τον εαυτό μου να γράφει σαν να είναι κάποιος εντελώς άλλος από εμένα, ή σαν να έχω ένα παλούκι καθωσπρεπισμού καθέδρας και πρέπει να προσέχω τί γράφω. Απεταξάμην! Απεταξάμην! (απαλλάχτηκα από σένα, απαλλάχτηκα)
Όπως όλοι γνωρίζουν μου αρέσει τρελά η βροχή, αλλά προχτές στον δρόμο για το χωριό έφαγα τόσο νερό στην Εθνική Οδό, και είχα όλες μου τις αισθήσεις σε μέγιστη επιφυλακή, με τις ατελείωτες νταλίκες του ντουνιά να σηκώνουν τέτοια αντάρα, ελληνιστί μιστ, που δεν μου άρεσε καθόλου. Και έτσι απαντήθηκε μια και καλή το ερώτημα που μου έγινε πολλάκις αυτή την εβδομάδα "Σου αρέσει η βροχή, αρκεί να είσαι μέσα, ε;". Και η απάντηση "Γιατί το λες αυτό; Την βρίσκω να δουλεύουν οι υαλοκαθαριστήρες στο τέρμα και πάλι να μην φαίνεται ο δρόμος, να κατουριέμαι, και οι νταλίκες να είναι ατελείωτες". (Μωρό μου καλησπέρα, σε σκεφτόμουν όλη μέρα).
Το ωραίο μέρος του ταξιδιού είναι ότι από Μαλακάσα μέχρι το ενενήντα δύο περίπου χιλιόμετρο πιάνει έναν σταθμό, τον Dalka fm - Μόνο λαϊκά, που ξεκίνησε σαν μια cult δοκιμή, επειδή είχε ενδιαφέρον σλόγκαν "ΔΩΣΕ ΠΟΝΟ" με την φωνή του Π. Κοντογιαννίδη. Σε εκείνο το σημείο του δρόμου δεν πιάνει και τίποτα άλλο το ραδιόφωνο, και το ξεκίνησα τρολάροντας, αλλά πλέον έχει γίνει μια αμαρτωλή γλυκιά συνήθεια. Και πάνω στην προσπέραση της τριπλή νταλίκας, ακούγεται το διαφημιστικό: "Στη βάρκα, στο κότερο, στο γρι-γρι, Dalkas!"
Μάντης είσαι ρε φίλε; Εδώ πιρόγα! Ώπα!
Δεν θυμάμαι χειρότερο ταξίδι από πλευράς καιρικών συνθηκών. Ίσως η προσγείωση στο Ντιτρόιτ μετά από μία ώρα κύκλους σε καταιγίδα, να ήταν σχετικά δύσκολη, αλλά δεν ήμουν ο πιλότος, απλά σταυροκοπιόμανε στη θέση μου. Θεωρητικά Παρασκευή βράδυ δεν πρέπει να κυκλοφορούν νταλίκες, αλλά ω του θαύματος, κυκλοφορούσανε! (Εγώ δεν ήμουνα αλήτης, αλήτη μ' έκανες εσύ!)
Ναι φίλε οδηγέ, ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό. (Αυτά μου είπε ο Θεός, αυτά και εγώ σου λέω).
Όταν σταμάτησε να πιάνει Dalka, γύρισα στο πρώτο πρόγραμμα που είχε αφιέρωμα στον Χατζηδάκι, (λέγε με παλιόπαιδο λέγε με αλήτη και όπως θες εσύ, μα μη με λες αχάριστο και παλιοεγωιστή), που μας συντρόφεψε μέχρι την άφιξή μας στην Φθιώτιδα (Τα παιδιά κάτω στον κάμπο, κυνηγάνε τους αστούς, πετσοκόβουν τα κεφάλια από εχθρούς και από πιστούς) όπου και πλέον η βροχή σταμάτησε!
Hang me up to dry
Σλόγκαν (συνεχής ενημέρωση):
Ακούγεται στην νταλίκα, αλλά ακούγεται και στο σαλόνι, νταλκάς 88,2
Έχω από την προηγούμενη Δευτέρα το αυτοκίνητο μου στο συνεργείο και μετά από απανωτές καθυστερήσεις και λάθη του συνεργείου για 10 μέρες, επιτέλους από χθες βρίσκομαι με αυτοκίνητο αντικατάστασης. Τώρα αυτοκίνητο; Ευφημισμός! Δηλαδή, έχει τέσσερις ρόδες και κινείται, ίσως στα νιάτα του να ήταν αυτοκίνητο, αλλά εντάξει, πρέπει-δεν πρέπει να έχει 10 ίππους πια. Ο συμπλέκτης πιάνει αργά, μαρσάρει χωρίς λόγο, ανεβάζει στροφές, γενικά έχει προσωπικότητα. Μμμμμ με δυσκολεύει λιγάκι, για αυτό το λόγο το οδηγώ με προσοχή. Και μιας και έπιασε βροχή το μεσημέρι, σκέφτηκα να περιμένω να κοπάσει και μετά να φύγω από το γραφείο. Οι συνάδελφοι πιο τολμηρές φύγανε, εγώ περίμενα, περίμενα, περίμενα, η βροχή δυνάμωνε, το ίδιο και η ανυπομονησία μου. Άντε λέω, τί έχω να πάθω; Το πολύ πολύ να βραχώ. Μου αρέσει εξάλλου η βροχή. Δεν πα να έβρεχε καρέκλες και να κατέβαζε ποτάμια, έφτασα στο αυτοκίνητο χωρίς να βραχούν τα πάνινα παπούτσια μου! Το λες και τύχη αυτό!
Ο σταθμός του ραδιοφώνου είναι ένας με εύπεπτα τραγούδια από το 1980 μέχρι και σήμερα και έτσι δεν ψάχνω μέσα στη βροχή σε ξένο ραδιόφωνο να βρίσκω σταθμούς, ξεκινάω, αρχίζω να διασχίζω τα ποτάμια, βγαίνω από το νοσοκομείο, και άλλα ποτάμια, μεγαλύτερα αυτή τη φορά, κόβω ταχύτητα, ανεβάζει το αυτοκίνητο στροφές, δεν το κατηγορώ, τόσο μπορεί. Γλυκά και μαλακά περνάω μέσα από λίμπες που γίνονται όλο και μεγαλύτερες, μέχρι που πλέον δεν έχουν τέλος. Α, κοίτα, ένα αυτοκίνητο σταματημένο με alarm μέσα στο ποτάμι!
Τώρα τί κάνω; Σταματάω να βοηθήσω; Και έστω ότι σταματάω. Πού; Μέσα στο ποτάμι; Και πώς να βοηθήσω; Συνεχίζω...
Αστραπές και βροντές που συνήθως μου αρέσουν, αλλά τώρα δεν τους δίνω καν σημασία. Προέχει η επιβίωση. Βρίσκομαι στον πάτο μιας κεκλιμένης περιοχής που είναι θάλασσα και θέλω να ανέβω την ανηφόρα που είναι ποτάμι. Δεν είναι αμελητέα ανηφόρα, είναι γύρω στο ενάμισι χιλιόμετρο. Στα ηχεία ακούγεται Μαντόνα. Καθώς οδηγώ μέσα στα βαθιά νερά δημιουργούνται πίδακες. Το αυτοκινητάκι προσπαθεί, βογγάει, προς στιγμή φοβάμαι ότι ίσως μείνω και εγώ! Ντε και ντέι! Πάμε! Αποφασίζω ότι αν δεν μου σβήσει, δεν πρόκειται να πανικοβληθώ.
Και με το που στρίβω αριστερά και αρχίζω να ανηφορίζω, αλλάζει τραγούδι και δεν πολυ-ταιριάζει με το προφίλ του σταθμού, αλλά εδώ καράβια χάνονται σιγά μην κάτσω να σκάσω με τη συνέπεια της μουσικής παραγωγού. Ακούγεται μια ελπιδοφόρα μουσική σαν σε διαφήμιση πολιτικού κόμματος (του- τουουουν, τς, τς, τς, τς τς, τ-τ-τ). Είναι το chariots of fire του Βαγγέλη Παπαθανασίου (ταρα ρα ρα ΡΑ ρα, γκλιν-γκλιν). Αριστερά-δεξιά σταματημένα αυτοκίνητα με alarm! (τα ρα ρα ρααααααν, γκλιν-γκλιν) Προσπαθώ να μαντέψω πού βρίσκονται τα αβαθή για να πάω από εκεί. Μη φοβάσαι, γίνεται, λέω στον οδηγό (που είμαι εγώ). Πίδακες ο μπροστινός, πίδακες ο πάρα-μπροστινός, πίδακες και εγώ. Η επική μουσική συνεχίζεται. Παίρνω δύναμη. Φαντάζομαι ότι δίπλα από το αυτοκίνητο καλπάζουν ξωτικά πάνω σε μονόκερους! Ανεβαίνουμε αργά και σταθερά την ανηφόρα, έι-ώπ, έι-ώπ, (τα ρά ρα ρα ραν, βζίν, βζίιιιιν). Περνάω το πρώτο φανάρι, την πλατεία, το δεύτερο φανάρι, συνεχίζω σταθερά. Το τραγούδι κορυφώνεται! Στο τρίτο φανάρι αναγκαστικά σταματάω. Πνευστά παιανίζουν. Νιώθω μια ελπίδα σαν να σκοπεύω να πάω να ψηφίσω Γκόρτσο για μια Ελλάδα νέα!
Η καταιγίδα μαίνεται απτόητη. Απτόητη ανεβαίνω σιγά σιγά την πλαγιά (ταρα ρα ρα ράν). Ουφ, τα κατάφερα μέχρι την κορυφή... Βαθιά εκπνοή. Ίσως και να μην ανέπνεα τόση ώρα, δεν είμαι σίγουρη.
Το τραγούδι αλλάζει, fairytale gone bad διατείνονται οι sunrise avenue, συνεπείς με το μουσικό προφίλ του σταθμού. Σίγουρα ανέβηκα, ήδη πλησιάζω στο σπίτι, πάρκαρα κιόλας μπροστά. Μήπως το φαντάστηκα το τραγούδι;
Το ότι είμαι λίγο περίεργη το είχα υποψιαστεί εδώ και καιρό.
Αλλά τώρα τελευταία τη βρίσκω με τις ιδιοτροπίες μου. (Ότι θα το φχαριστιόμουν
που στραβογερνάω δεν το περίμενα). Όπως γνωρίζει ο οποιοσδήποτε με ξέρει πάνω
από 5 λεπτά, μου αρέσει η βροχή. Μου αρέσει πολύ η βροχή! Δεν έχω καλύτερο από
το να βρέχει και αυτό οφείλεται σε μια εμπειρία από τα παιδικά μου χρόνια, αλλά
και σε άλλες πολλές αργότερα. Την
τελευταία φορά που έβρεχε, κοιμήθηκα με ανοιχτό το παράθυρο για να ακούω τη
βροχή, και ξύπνησα με πονόλαιμο. Πρόπερσι το καλοκαίρι είχα πάει 4 μέρες ορεινό
κάμπινγκ στο Γράμμο και έβρεχε κάθε μέρα. Ευτυχώς τα βράδυα έκανε ξαστεριά και ξενυχτάγαμε
παρατηρώντας με τηλεσκόπια τον ουρανό, αλλά εκείνοι οι μεσημεριανοί ύπνοι, μέσα
στην σκηνή, μέσα στη βροχή, ήταν το κάτι άλλο...
Όταν σταματάει η βροχή με πιάνει ένα "θέλω κι
άλλο". Μην ανησυχείτε δεν είναι ψύχωση, είναι απλά μια νεύρωση). Ώσπου
προχτές, ψάχνοντας για ήχους της φύσης και έχοντας πάρει την ιδέα από το blog τηςΑσπασίας, και βρήκα διάφορα, ρυάκια-πουλάκια, κύματα να σκάνε στην ακρογιαλιά,
γρύλους, φωτιές (ανάβανε στους απάνω δρόμους, τ' Αη Γιάννη θα 'τανε θαρρώ), έπεσα
πάνω σε διάφορα εκπληκτικά μείγματα βροχής και κεραυνών! Wow, που θα έλεγε και ο Σαμαράς ότι θα έλεγε ο Βαρουφάκης!!!
Δεν χρειάζεται πλέον να βρέχει για να τη βρίσκω. Πατάω το playκαι
βρέχει και κάτω από την τέντα. Περιττό να σας πω ότι τις τελευταίες δύο μέρες
άρχισαν οι μουσώνες στο σπίτι μου! Βρέχει ασταμάτητα. Ειδικά για το διάβασμα
είναι ότι πρέπει. Μπαίνουν οι σκέψεις μου σε ένα ρυθμό, συγκεντρώνομαι καλύτερα
και δεν ξεφεύγω από εδώ και από εκεί. Η γνώση εγγράφεται κατευθείαν στο μυαλό!
Και ταυτόχρονα με ηρεμεί. Ούτε τσίτες, ούτε νεύρα, ούτε τίποτα. Ο εκνευρισμός
πέρασε και κύλησε σαν το νερό στον τσίγκο! Είχα βρει και κάποια που μαζί με τη
βροχή έχουν και αέρα, αλλά κρύωνα και τα απέρριψα.
Επίσης στο σπίτι έχω ένα καντήλι, που σχεδόν δεν σβήνει
ποτέ. Και κάθομαι και το κοιτάω. Αυτό ξεκίνησε από κάτι βράδια που ξυπνούσα κατά
τις 4 και έκοβα βόλτες στο σπίτι, ώσπου άραζα στον καναπέ και κοίταζα το
καντήλι μέχρι να με πάρει ο ύπνος και εξελίχθηκε στο να κοιτάω το καντήλι όποτε
ήθελα να ησυχάσω και να τα βρω με τον εαυτό μου. Και - ένα περίεργο πράγμα - τα βρίσκω! Δεν μπορώ να το περιγράψω
επακριβώς. Αυτή η φλογίτσα μου φαίνεται με ενώνει με ένα μυστήριο έξω και πάνω
από μένα. Ο συνδυασμός δε των δύο, είναι η απόλυτη χαλάρωση. Όχι χώρος, όχι
χρόνος. Νάντια και σύμπαν. Σαν να μην έχω γεννηθεί ακόμα. Σαν να ξέρω τα μυστικά όλου του κόσμου. Φλογίτσα και βροχή...
Ξεκλείδωσα και μπήκα σπίτι πάνω στην ώρα για να προλάβω την πρώτη σταγόνα της βροχής στην βεράντα και όχι στο κεφάλι μου στον δρόμο, κάτι που όπως είπε και ένας φίλος μου, οφείλεται στην τύχη και την προνοητικότητά μου. Τύχη γιατί δεν με πέτυχε η βροχή στο κέντρο χωρίς ομπρέλα, προνοητικότητα γιατί όταν κατάλαβα ότι αν περιμένω το λεωφορείο θα γίνω παπί, πήρα ταξί. Όχι ότι θα με πείραζε να βραχώ στον δρόμο, απλά ήθελα να απολαύσω την πρώτη βροχή του φθινοπώρου με την ησυχία μου στο σπίτι. Και έτσι να’μαι στην βεράντα με την Ακρόπολη στο βάθος και την θάλασσα χαμένη στην βροχή.
Όσο μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου μου άρεσε η βροχή. Μου άρεσε πολύ! Έβγαζα τα παπούτσια μου και έτρεχα ξυπόλητη στις πρασινάδες της αυλής, περνούσα κάτω από τα λούκια επίτηδες για να μουσκευτώ και έτρεχε η μάνα μου να με μαζεύει. Μέχρι που πολύ πρόσφατα μπόρεσα να ανακαλέσω την ανάμνηση του γεγονότος που υπήρξε η απαρχή αυτής της λατρείας προς την βροχή. Τώρα θα σας εισάγω σε ένα προσωπικό άβατο, για αυτό χειριστείτε το με σεβασμό. Ένα καλοκαίρι, πρέπει να ήμουν τεσσάρων χρονών, ή πέντε, είχαμε πάει με τους γονείς μου ελεύθερο κάμπινγκ με την τροχοσκηνή. (Για όσους δεν ξέρουν τί εστί τροχοσκηνή, ιδού! Η δική μας είναι μικρότερη από αυτή στο βίντεο, αλλά μοιάζει πολύ).
Είχαμε στήσει σε μία εκπληκτική μικρή παραλία με πεύκα, πέντε μέτρα από την θάλασσα, και εκεί μας πέτυχε μία καλοκαιρινή βροχή, από εκείνες που ξεσπούν ξαφνικά, με ένταση και γεμίζουν τις χωμάτινες ρωγμές νερό και τον αέρα ηλεκτρισμό. Άμα ξεκίνησε η νεροποντή μας μάζεψε η μάνα μου εμένα και τον αδερφό μου μέσα στον χώρο του καθιστικού της σκηνής, ο ένας στην αγκαλιά της μαμάς, η άλλη στην αγκαλιά του μπαμπά και μείναμε να κοιτάζουμε τις σταγονίτσες πάνω στα πλαστικά παράθυρα και να κάνουμε διαγωνισμό ποιανού η σταγόνα θα φτάσει πρώτη κάτω. Η βροχή που έπεφτε δυνατά ακουγόταν πάνω στο ύφασμα της σκηνής, όπως στις τέντες της βεράντας και από το χώμα αναδυόταν μυρωδιά βρεγμένου. Μυρωδιά ευτυχίας!
Το απόγευμα συνεχίστηκε, δεν έσταξε ούτε σταγόνα μέσα στο ασφαλές μας καταφύγιο, με ιστορίες από την ελληνική μυθολογία για τον Δευκαλίωνα και την Πύρα, τον Βενιαμίν Φραγκλίνο και την ανακάλυψη του ηλεκτρισμού και την εξήγηση γιατί πρώτα βλέπουμε την αστραπή και μετά ακούμε την βροντή. Και κατέληξε όταν πια βράδυασε με παιχνίδια με τις σκιές από την λάμπα πετρελαίου. Ναι, το θυμάμαι πολύ καλά, δεν είχαμε ειδικό εξοπλισμό, αλλά η λάμπα πετρελαίου υπήρχε στο σπίτι, καθώς οι διακοπές ρεύματος τον χειμώνα στο μικρό χωριουδάκι που μεγάλωσα ήταν συχνό φαινόμενο. Είναι να μην μου αρέσουν οι αστραπές οι βροντές και οι αγκαλίτσες μετά από αυτό;
Creedence Clearwater Revival - Have you ever seen the rain
Το τραγούδι είναι επίσης σχετικό με την ανάμνηση. Στο αυτοκίνητο των γονιών μου, ένα Renault 14, χρώματος πορτοκαλί, το αγόρασαν τέλη της δεκαετίας του 70, τα παραισθησιογόνα ήταν στο φόρτε τους, υπήρχε ένα μαγνητόφωνο που έπαιρνε κάτι μεγάλες τετράγωνες κασσέτες και αυτό το τραγούδι ήταν μέσα στην μοναδική κασσέτα με «Ξένα» τραγούδια πάνω την οποία είχα ζωγραφίσει με κόκκινο στυλό ένα κοριτσάκι. Τραγουδάγαμε με τον αδερφό μου, ότι μας κατέβαινε, χωρίς να καταλαβαίνουμε γρί, μιμούμενοι τους ήχους, όχι και τόσο πετυχημένα οφείλω να ομολογήσω. Αμαμαμά – Μά Μπέκε – τουγκέδερ δε φά! Αυτό είτε θέλετε να το πιστέψετε ή όχι, είναι το Mybaker. Η κασσέτα είχε BONEYM, Abba, CCRκαι ήταν μακράν η αγαπημένη εμάς των παιδιών γιατί όλες οι υπόλοιπες είχαν Βέμπο, Λύντα – Χιώτη, Γιώργο Ζωγράφο (μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα σχολείο, μικρό παιδί), Αρλέτα και Καίτη Χωματά. Το νέο κύμα έδινε και έπαιρνε και η ζωή προμηνύονταν συναρπαστική και χειμαρώδης όπως οι ξαφνικές καταιγίδες.
