Ζέστη και ατονία

Ζέστη και υγρασία, καλώς ήλθατε στην Kuala Lumpur, παρακαλώ πάρτε την ορχιδέα σας! Η επαναστατική μου διάθεση έχει πάει περίπατο, η διάθεσή μου είναι στα τάρταρα, όπως και η πίεσή μου. Η ζέστη λέει ρίχνει την πίεση και για αυτό αισθάνομαι ατονία. Ή μήπως τον αιματοκρίτη,  ή μήπως το ζάχαρο; Η ζέστη φταίει οπωσδήποτε και όχι το ότι δουλεύω σαν το σκυλί και διαβάζω σαν το σπασικλάκι. Φέτος είμαι τόσο κουρασμένη όσο και το καλοκαίρι μετά τις πανελλήνιες. Το κατάλαβα γιατί όταν μιλάω δυσκολεύομαι να βρώ λέξεις που συμβολίζουν έννοιες πχ συνάφεια. Το καλοκαίρι μετά τις πανελλήνιες δεν μπορούσα να σταυρώσω λέξη. Οι φίλοι μου δεν έχουν ξεχάσει τις ατάκες μου και φροντίζουν να μην τις ξεχάσω ούτε εγώ. Ήθελα να πω καρυδιά και είπα φρυγανιά. Ήθελα να πω μηχανάκι και είπα παγάκι, ήθελα να πω «πάω να πλύνω τα χέρια μου» και είπα «πάω να πλύνω τα αυτιά μου» και αντί να πω «φέρε μου τις παντόφλες», είπα «φέρε μου τις τσογλάνες» (δεν ξέρω πως μου ήρθε!)

Το κερασάκι του φετινού καλοκαιριού είναι η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας. Επειδή δεν μου πήγαινε η καρδιά να κάθομαι και να μην κάνω τίποτα, πέρα από την δουλειά μου, αποφάσισα να κάνω φιλοσοφικό καλοκαιρινό course γιατί όπως και να το κάνεις η Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας, εκτός από την ατελείωτη απόλαυση των μαθηματικών, δίνει και λαβές για άπειρες φιλοσοφικές συζητήσεις. Σχέσεις αιτίας – αιτιατού, και ερωτήματα του τύπου: αν ένας παρατηρητή έχει παρατηρήσει ένα γεγονός, ενώ ένας άλλος όχι, τότε αυτό σημαίνει ότι το γεγονός δεν έχει συμβεί για τον δεύτερο παρατηρητή; Το γεγονός έχει και δεν έχει συμβεί ταυτόχρονα και για ποιόν παρατηρητή; Και τέτοιες ωραίες καλοκαιρινές σπαζοκεφαλιές. Μ’ αγαπά, δεν μ’ αγαπά, να ζεί κανείς ή να μη ζεί usw. Πού είχα μείνει, α, ναι, στην μελαγχολική μου διάθεση. I am very very, πώς το λέτε εσείς εδώ, γιατί δεν θυμάμαι πως το λέμε εμείς εκεί, very holoskasmenos!

Πρόσφατα άκουσα ότι ο Λέο Μπουσκάλια, πρέσβυς της αισιοδοξίας και καθηγητής του μαθήματος «Αγάπη» στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (και ύστερα σου λένε ότι τα ξένα πανεπιστήμια είναι δυσκολότερα από τα ελληνικά. Αγγούρια είναι!) τεθνηκώς από το 1998, πέθανε από αυτοκτονία! Η πληροφορία ελέγχεται, αλλά εγώ ένα σόκ το πήρα. Την άνοιξη του 1993 αγόρασα το βιβλίο του «Να ζείς, να αγαπάς και να μαθαίνεις», τίγκα στην αισιοδοξία, και το έκανα σχεδόν ευαγγέλιο. Ο Μπουσκάλια έλεγε ότι μια ζωή την έχουμε και πρέπει να την ζήσουμε και να λέμε στους ανθρώπους πόσο σημαντικοί είναι για εμάς, και να μυρίζουμε το χώμα στην βροχή και να παίζουμε με τα πεσμένα φύλλα το φθινόπωρο και να χαιρόμαστε με τις εμπειρίες μας και κυρίως να ανοιγόμαστε στους ανθρώπους, να τους ακουμπάμε σε κάθε ευκαιρία και να τους λέμε τί αισθανόμαστε και να τρώμε πολύ σκόρδο! Εγώ λοιπόν, ούσα φύση αισιόδοξη το έβαλα σε εφαρμογή, καλό ή κακό δεν ξέρω, ειδικά στο θέμα «σου λέω ανοιχτά τί αισθάνομαι». Περιττό να σας πω πόσες φορές έσπασα τα μούτρα μου! Ρε μπας και δεν πρέπει να τρώω τόσο σκόρδο; Και τώρα μαθαίνω ότι αυτός ο άνθρωπος του οποίου οι ιδέες και η αισιοδοξία με σημάδεψαν, τελικά αυτοκτόνησε; Μα τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο σε αυτόν τον κόσμο;

Βάζω τις τσογλάνες μου, πλένω τα αυτιά μου και πάω για ύπνο!

 Black - Wonderful Life

Κρίση

Περνάω τις τελευταίες μέρες εγκλωβισμένη σε έναν κυκεώνα απραγίας εκτονώνοντας τα νεύρα μου στο ξεσκόνισμα, στους κοιλιακούς και στο στέπ. Ψυχολογικής απραγίας εννοώ, με τόσο ξεσκόνισμα, κοιλιακούς και στέπ,  γιατί αισθάνομαι τόσο μετέωρη που είμαι παθολογικά ανίκανη να νιώσω οτιδήποτε. Πρώτο ανησυχητικό σύμπτωμα σήμερα: Μου παίρνει 30 λεπτά οδηγώντας τον Αστραχάν (χρυσαφί Mistubishi Lancer του ΄84) να περάσω ΕΝΑ φανάρι και δεν εκνευρίστηκα ούτε τόσο δα λιγουλάκι.  Δεύτερο ανησυχητικό σύμπτωμα: όσο πιο μπερδεμένη να απαισιόδοξη νιώθω, τόσο περισσότερο γελάω. Μου είπε χτες μία συνεργάτης ότι ακούγομαι πολύ κεφάτη και ότι είναι πολύ καλό που αντιμετωπίζω τα πράγματα θετικά. Hello? Σε ντελίριο ίσως, κεφάτη, χμμ δεν θα το έλεγα. 

Επίσης με έχει στεναχωρήσει το ότι ένα άτομο που γνωρίζω και συνεργάζομαι πολλαααά χρόνια είπε άσχημα λόγια για μένα. Το πιό περίεργο είναι ότι δεν θύμωσα με αυτά που έμαθα, αλλά στεναχωρέθηκα με την δική μου έλλειψη κρίσης σχετικά με αυτή την επαγγελματική σχέση. Στεναχωρήθηκα γιατί η δική μου επένδυση σε αυτή αντιμετωπίστηκε τόσο επιπόλαια. Τέλος πάντων, δεν υπάρχει τρόπος να πώ περισσότερα χωρίς να εκθέσω ανθρώπους και καταστάσεις. Τις πρώτες δύο μέρες έκανα 80 λεπτά στέπ, 200 κοιλιακούς και 50 κάμψεις. Τώρα μία εβδομάδα αργότερα αρχίζω να το αποδέχομαι. Είμαι τόσο αφελής. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι είναι εκ των προτέρων καλοί και τους συμπεριφέρομαι έτσι, ώστε να τους αναγκάσω να επαληθεύσουν την υπόθεσή μου. Και όταν δεν το κάνουν απογοητεύομαι.

Μην με παρεξηγήσετε, συνήθως είμαι η επιτομή της αισιοδοξίας. Επί 31 χρόνια πίστευα ότι εμείς καθορίζουμε το περιβάλλον μας και ως εκ τούτου μπορούμε να αλλάξουμε τις συνθήκες ώστε να είναι πιο ευνοϊκές για εμάς. Ακόμα και αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε ολοκληρωτικά τα πράγματα, σίγουρα θα υπάρχει κάποια ελπίδα,  ΑΛΛΑ αυτή την συγκεκριμένη στιγμή στον χωρόχρονο όλες αυτές οι θετικούρες μου φαίνονται ένα μάτσο ανεφάρμοστες ΑΗΔΙΕΣ! Και συζητώντας με βιολόγο ερευνήτρια παγκόσμιας κλάσης διαπίστωσα ότι δεν είμαι μόνη, γιατί και αυτή περνάει τα ίδια με μένα. Το να διαπιστώνεις ότι δεν είσαι ο μοναδικός άνθρωπος με μελαγχολίες, υπαρξιακά και άσπρες τρίχες στους κροτάφους είναι μία κάποια παρηγοριά.  Δεν έχω αγγίξει κάν το θέμα υπαρξιακά και θα μου επιτρέψετε να μην  το αναλύσω περισσότερο. Κάποια πράγματα συζητούνται μόνο από κοντά.  Όταν βλέπεις τα ματάκια του άλλου και ακούς την καρδούλα του. Κάποια πράγματα είναι μόνο για εμένα και την φίλη μου την ερευνήτρια.

Τις γυναίκες λέει, της βοηθάει το να συζητάνε για τα προβληματά τους, καθώς τα εξωτερικεύουν τα αντιμετωπίζουν και τα αποδυναμώνουν. Οι άνδρες από την άλλη πλευρά κλείνονται στην σπηλιά τους, στον εαυτό τους να αναρρώσουν από το πλήγμα με ηρεμία, μέχρι οι ίδιοι να βρούν την χειροπιαστή λύση. Αν είστε άνδρας και αναρρωτιέστε γιατί κάθομαι και τα δημοσιοποιώ αυτά, σας ενημερώνω ότι δεν ψάχνω για λύση, άει στην σπηλιά σας!