Διλήμματα

Όταν γράφουμε, ή λέμε μια ιστορία, είπε προχτές ο εκπαιδευτής του story telling, πρέπει στο τέλος να φέρνουμε τον ήρωά μας αντιμέτωπο με ένα δίλημμα που καλείται να πάρει. Σήκωσα τα αυτιά μου και τέντωσα τις κεραίες μου να δω τί θα πει μετά. Και όταν λέμε δίλημμα θα πρέπει να υπάρχει σαφές κόστος για την κάθε επιλογή. Αν η ερώτηση που καταλήγει η ιστορία είναι «καλύτερα μιας ώρας σκλαβιά και φυλακή, παρά σαράντα χρόνια ελεύθερη ζωή?», τότε δεν μιλάμε για δίλημμα. Η απάντηση είναι μονοσήμαντη. Ο ήρωας δεν εξασκεί την ελεύθερη βούληση, δεν υπάρχει κόστος βρε αδερφέ. Τι να αποφασίσω; Αν γίνεται να τρώω και να μην παχαίνω θα το πάρω αβάδιστα. Δεν θα πάρω από την άλλη το να τρώω και να μην χορταίνω. Η απόφαση για να έχει νόημα θα πρέπει να έχει και ένα κόστος. Το εμπεδώσαμε αυτό. Πάμε παρακάτω. 

Βάζεις λοιπόν στη ζυγαριά τις επιλογές, τα υπέρ και τα κατά και τα ζυγίζεις. Κοίτα εδώ τώρα τι συμβαίνει σε εμένα. Για να μην μου το κάνω εύκολο, πάω και μεροληπτώ υπέρ του χαμένου και του προσθέτω ένα στατιστικό βάρος. Αλλά προσοχή, όχι αρκετό για να γύρει η πλάστιγγα υπέρ του πιο αδύναμου, όχι. Μόνο τόσο όσο να ισορροπήσει η ζυγαριά. Και πάλι να μην μπορώ να αποφασίσω. Άμα έχεις τέτοιον εαυτό, τι τους θέλεις τους εχθρούς! 

Τι θα μπορεί να είναι το στατιστικό βάρος. Χμ… μπορεί να είναι πεποιθήσεις, πολιτικές, ηθικές, ιδεολογικές, μπορεί να είναι προκαταλήψεις. Μπορεί να είναι μια λογική πλάνη. Αν το δίλημμα είναι να τα παρατήσω, ή να συνεχίζω, πολλές φορές συνεχίζω από συνήθεια, ή από την ιδεολογία ότι δεν κάνει να εγκαταλείπουμε την προσπάθεια, η θεώρηση ότι η παραίτηση από έναν στόχο/δέσμευση είναι προσωπική αποτυχία, ή από την προκατάληψη ότι δεν γίνεται να παραιτηθώ, θα βαράω γκασμά, μέχρι να ισοπεδωθούν τα Ιμαλάια. Παλιά αυτή η βρύση έτρεχε νερό, δεν μπορεί να στέρεψε, κάποια στιγμή θα αρχίσει να ξανατρέχει. Και κάθεσαι εκεί και πεθαίνεις της δίψας, αντί να ψάξεις άλλη πηγή. 

Άλλο παράδειγμα μεροληπτικής προκατάληψης είναι ο χρόνος που έχω ήδη επενδύσει (στη βρύση). H λανθασμένη άποψη ότι αξίζει να μείνεις προσκολλημένος σε κάτι μόνο και μόνο επειδή ήδη του έχεις αφιερώσει πολύ χρόνο που θα πάει χαμένος αν το παρατήσεις, ακόμα και αν δεν σου αρέσει (πια). Λυπάσαι τον χρόνο που έχεις επενδύσει. Λοιπόν, να πω ένα μυστικό; Πρέπει να λυπόμαστε τον χρόνο που θα πάει χαμένος αν συνεχίσουμε να κάνουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν, αντί να αλλάξουμε και να αφιερώνουμε χρόνου κάπου που μας αρέσει. Αυτή είναι η αιτία πολλών κακών σχέσεων, πληγωμένων συναισθημάτων, διαβάσματος κακών βιβλίων και ετών χαμένου χρόνου. Προσωπικά, το να επιμείνω να διαβάσω ένα βιβλίο που ήξερα ότι δεν μου άρεσε από νωρίς, μόνο και μόνο επειδή το είχα ξεκινήσει, είναι το πιο ανώδυνο πράγμα που μου συνέβη από άποψης προσκόλλησης σε χαμένες υποθέσεις. 

Το άλλο είναι ο φόβος του αγνώστου. Θα προσθέσω περισσότερο στατιστικό βάρος στην επιλογή που γνωρίζω, παρά στο άγνωστο. Ανθρώπινο. Για αυτό το δίλημμα έχει κόστος. Το να ξέρει ο ήρωας τι θέλει, είναι κρίσιμο. Γιατί μετά θα κάνει την επιλογή που θα τον πάει προς τον στόχο του. Επίσης το να μην έχει ο ήρωας την ικανότητα των αποφάσεων δεν είναι εφικτό. Τότε μιλάμε για αντικείμενο, όχι για έναν αυτόβουλο ήρωα. Μπορεί να πιέζεται από καταστάσεις, ή επιθυμίες άλλων, αλλά θα πρέπει και αυτά να είναι μέρος του διλήμματος. Γαμάτη η συγγραφή; Όλα από τη ζωή είναι βγαλμένα! 

Έχω ευθύνη απέναντι στους φίλους μου, στους γονείς μου, στο σύντροφό μου, στα παιδιά μου, ΑΛΛΑ κυρίως και πάνω από όλα έχω ευθύνη απέναντι στον εαυτό μου! Με αυτόν ζω και πεθαίνω. Δεν υπάρχει χειρότερη αίσθηση από την συνειδητοποίηση ότι κάνεις τις επιλογές των άλλων.  Ο ήρωας είναι ικανός να επιλέξει οποιοδήποτε επιλογή. 

Και εκεί που κάθεται ο ήρωας και βάζει στατιστικά βάρη σε πράγματα που είναι σημαντικά για άλλους, έρχεται ένα βράδυ που ‘βρεχε, που ‘βρεχε μονότονα και τα παίρνει ο ήρωας και ζυγίζει με κριτήριο τα δικά του θέλω και τους στόχους. Με έχεις φέρει στο αμήν, if you know what I mean. 

Και γέρνει η αγαπημένη η πλάστιγγα, και ρίπτεται ο κύβος!

Σκέψεις πάνω στην αρχή της νέας χρονιάς

Σήμερα ήταν η απόλυτη μέρα των διακοπών. ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΤΙΠΟΤΑ!!! Ξύπνησα το πρωί από τον ήχο της βροχής, στο χωριό δεν έβρεξε ούτε μία μέρα, και άραξα στον καναπέ για να πάρω την δόση του ιντερνετ που είχα στερηθεί από την παραμονή των Χριστουγέννων που πήγα στο χωριό. Στο χωριό δεν έχουμε ίντερνετ και αισθανόμουνα παράλυτη. Ευτυχώς όμως είχαμε κουραμπιέδες, τρελαίνομαι για κουραμπιέδες, και έτρωγα έναν κάθε απόγευμα στις 5 σαν φάρμακο με θρησκευτική ευλάβεια.

Η αλήθεια είναι ότι πέρασα εκπληκτικά τις διακοπές μου στο χωριό, πήγαμε πεζοπορία, είδαμε φίλους και συγγενείς, παίξαμε επιτραπέζια, σε χαλαρή οικογενειακή ατμόσφαιρα, διάβασα βιβλία και κάναμε «ρεβεγιόν» πρωτοχρονιάς, που στην επαρχία το λέμε «μαζευόμαστε όλοι μαζί να φάμε», χωρίς ακριβά ρούχα και περίτεχνο μακιγιάζ. Κάποτε είχα ακούσει αποσβολωμένη μία γνωστή μου να λέει καθώς έβαζε τα Dolce Gabbana γυαλιά της στην Louis Vuitton τσάντα της, ότι οτιδήποτε φοράει την παραμονή της πρωτοχρονιάς, την ώρα που αλλάζει ο χρόνος θα πρέπει να είναι απαραιτήτως καινούργιο! Ρούχα, εσώρουχα, παπούτσια, κοσμήματα, μακιγιάζ, τα πάντα καινούργια. Για γούρι λέει. Επειδή όμως εγώ δεν πιστεύω στις προκαταλήψεις, και είμαι μέγα αντιδραστικό άτομο, την παραμονή της πρωτοχρονιάς, όταν κατά λάθος έσκισα το καλσόν μου και του έκανα μία τρύπα στον αριστερό μου μηρό ίση με το δημόσιο έλλειμμα της χώρας,  αποφάσισα να το αγνοήσω και να γυρίσω στο σαλόνι να παίξω χαρτιά με τους υπόλοιπους και να αλλάξω τον χρόνο με το έλλειμμα στο μπούτι, γιατί έτσι! Ε-νάντια στις τυπικούρες που μας θέλουν «κάπως», «καθώς πρέπει», ντέ και καλά χαρούμενους όταν φοράμε καινούργια ρούχα, και ένα σωρό άλλους κομφορμισμούς. Παίζοντας 31 στα χαρτιά, τράβηξα από 23 και είπα της «μάνας» «Δώσε μου ένα εννιάρι» (ολοκληρώματα λύνουμε με κλειστά τα μάτια, απλή αριθμητική μεσάνυχτα) ε, και μου ήρθε εννιάρι και κάηκα. Και όπως το διατύπωσε λιτά ο αδερφός μου, να μην εύχεσαι αυτό που επιθυμείς, αλλά αυτό που χρειάζεσαι.  

Και παρακαλούσα να μην μου τύχει το φλουρί, γιατί πέρισυ που μου έτυχε, είχα μία από τις δυσκολότερες χρονιές της ζωής μου. Enough! Πρωτοχρονιά απόγευμα πίσω στην Αθήνα για να περάσω τη σημερινή μέρα σπίτι μου.

Έφτιαξα λοιπόν τον καπουτσίνο μου και είδα μία σειρά ντοκυμαντέρ για το άτομο (ντόινγκ) με αρκετά διαλείμματα γιατί με έπαιρνε διαρκώς ο ύπνος στον καναπέ, κάτω από την χνουδωτή μου κουβερτούλα και σκεφτόμουνα διάφορα.... Δεν ξέρω... παλιότερα, όταν ήμουν μικρότερη η ζωή ήταν απλή. Μαύρο, ή άσπρο. Σωστό, ή λάθος. Οι επιλογές ήταν εύκολες. Οι άνθρωποι ήταν αυτό που έδειχναν, όταν σου έλεγαν ότι θα κάνουν κάτι, το έκαναν, έτσι έμαθα και εγώ να κάνω ότι υπόσχομαι. Αυτό που προσπαθώ τόση ώρα να πώ, είναι ότι οι επιλογές σήμερα δεν είναι προφανείς, υπάρχει σύγκρουση αυτών που θέλω να κάνω και αυτών που οι άλλοι περιμένουν από εμένα να κάνω και αυτό με συνθλίβει. Πράγματα που αποζητώ δεν μου «κάθονται» και δεν ξέρω αν τα θέλω τόσο πολύ επειδή είναι αυτά που πραγματικά λαχταράει το είναι μου, ή επειδή έχω πεισμώσει (αμάν αυτό το πείσμα μου) από την δυσκολία. Κυνηγάμε τα όνειρά μας γιατί είναι τα όνειρά μας, ή τα καπρίτσια μας; Τελικά είμαι αντιδραστική επειδή επαναστατώ σε κάτι κακό, ή μόνο και μόνο για να πηγαίνω κόντρα στους άλλους; Ούφ! Η χρονιά μπορεί να άλλαξε, αλλά τα υπαρξιακά πάντα εκεί!

Πάω να βγάλω το peeling που υπόσχεται ότι θα με κάνει να δείχνω σαν να τέλειωσα μόλις το νηπιαγωγείο. Να σας ευχηθώ λοιπόν καλή χρονιά και να αποκτήσετε ό,τι χρειάζεστε.