Επειδή ακόμα προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου και είμαι παντελώς ανίκανη να συντάξω κάποιο κείμενο που να έχει έστω και το παραμικρό δείγμα διανοητικής υγείας, και έχω περάσει όλη την ημέρα στον καναπέ μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, θα ήθελα να έμπαινα σε έναν άλλον κόσμο (κάπως έτσι αρχίζει ο κόσμος τα ναρκωτικά). Καμιά φορά η πραγματικότητα είναι τόσο πεζή που χρειάζεσαι να βγείς λίγο από αυτή, ή να την δείς με άλλο μάτι. Μπορεί να κάθεσαι μπροστά στον ωραιότερο πίνακα ζωγραφικής του κόσμου, με την μύτη σου κολημένη πάνω του, να είσαι μέσα σχεδόν στον πίνακα και να μην βλέπεις τίποτα. Άντε καμία πινελιά. Και να είναι απολύτως απαραίτητο να κάνεις μερικά βήματα πίσω για μπορέσεις να δείς όλη την εικόνα. Καμία φορά αισθάνομαι ότι έχω πέσει τόσο πολύ με τα μούτρα, που δεν μπορώ να αξιολογήσω σωστά. Περνάει η ζωή μου και αντί να κοιτάζω όλη την εικόνα, είμαι εγκλωβισμένη σε μία γωνία που δείχνει τετράγωνα πλακάκια στο πάτωμα. Όχι ρε γαμώτο, ούτε κάν τον ουρανό; Λίγο ουρανό, λίγο όνειρο, λίγη μαγεία!
Και επειδή απόψε έχει πανσέληνο, θα αφεθώ για λίγο στην μαγεία του φωτός της. Μυστηριώδες και απόκοσμο. Στο φώς της πανσελήνου προσεύχεται “Casta Diva” η Νόρμα, ιέρεια των Γαλατών, στην όπερα του Bellini, για μία αγάπη χωρίς ανταπόκριση και χωρίς ελπίδα.
