Δώσε πόνο

Έχει περάσει τόσο καιρός, που έχω σχεδόν ξεχάσει να γράφω. Σκέφτομαι, σκέφτομαι τόσα πολλά, αλλά δεν προλαβαίνω να γράφω. Για μένα, καθώς προείπα, το γράψιμο είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας. Βγάζω αυτά που έχω μέσα μου και από άυλες σκέψεις, τα κάνω πολύ συγκεκριμένες θέσεις. 

Στις μέρες που μεσολάβησαν από την τελευταία ανάρτηση, έγιναν εκλογές, έδωσα εξετάσεις και έγινα δεκτή στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών του τομέα Αστροφυσικής, Αστρονομίας και Μηχανικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, (γέλα μου και ας είναι ψέμα, έλα γέλα μου, είσαι ο παράδεισος μου μες την τρέλα μου) πήγα ταξίδι με τη δουλειά στο Άμστερνταμ, όπου και δεν άφησα μουσείο για μουσείο και γύρισα πίσω και κάπως έτσι τελείωσε ο Σεπτέμβριος. Τον Οκτώβριο το έχω ρίξει στο διάβασμα και την δουλειά. 

Κοίτα τώρα να δεις. Πιάνω τον εαυτό μου να γράφει σαν να είναι κάποιος εντελώς άλλος από εμένα, ή σαν να έχω ένα παλούκι καθωσπρεπισμού καθέδρας και πρέπει να προσέχω τί γράφω. Απεταξάμην! Απεταξάμην! (απαλλάχτηκα από σένα, απαλλάχτηκα) 

Όπως όλοι γνωρίζουν μου αρέσει τρελά η βροχή, αλλά προχτές στον δρόμο για το χωριό έφαγα τόσο νερό στην Εθνική Οδό, και είχα όλες μου τις αισθήσεις σε μέγιστη επιφυλακή, με τις ατελείωτες νταλίκες του ντουνιά να σηκώνουν τέτοια αντάρα, ελληνιστί μιστ, που δεν μου άρεσε καθόλου. Και έτσι απαντήθηκε μια και καλή το ερώτημα που μου έγινε πολλάκις αυτή την εβδομάδα "Σου αρέσει η βροχή, αρκεί να είσαι μέσα, ε;". Και η απάντηση "Γιατί το λες αυτό; Την βρίσκω να δουλεύουν οι υαλοκαθαριστήρες στο τέρμα και πάλι να μην φαίνεται ο δρόμος, να κατουριέμαι, και οι νταλίκες να είναι ατελείωτες". (Μωρό μου καλησπέρα, σε σκεφτόμουν όλη μέρα).

Το ωραίο μέρος του ταξιδιού είναι ότι από Μαλακάσα μέχρι το ενενήντα δύο περίπου χιλιόμετρο πιάνει έναν σταθμό, τον Dalka fm - Μόνο λαϊκά, που ξεκίνησε σαν μια cult δοκιμή, επειδή είχε ενδιαφέρον σλόγκαν "ΔΩΣΕ ΠΟΝΟ" με την φωνή του Π. Κοντογιαννίδη. Σε εκείνο το σημείο του δρόμου δεν πιάνει και τίποτα άλλο το ραδιόφωνο, και το ξεκίνησα τρολάροντας, αλλά πλέον έχει γίνει μια αμαρτωλή γλυκιά συνήθεια. Και πάνω στην προσπέραση της τριπλή νταλίκας, ακούγεται το διαφημιστικό: "Στη βάρκα, στο κότερο, στο γρι-γρι, Dalkas!" 

Μάντης είσαι ρε φίλε; Εδώ πιρόγα! Ώπα! 

Δεν θυμάμαι χειρότερο ταξίδι από πλευράς καιρικών συνθηκών. Ίσως η προσγείωση στο Ντιτρόιτ μετά από μία ώρα κύκλους σε καταιγίδα, να ήταν σχετικά δύσκολη, αλλά δεν ήμουν ο πιλότος, απλά σταυροκοπιόμανε στη θέση μου. Θεωρητικά Παρασκευή βράδυ δεν πρέπει να κυκλοφορούν νταλίκες, αλλά ω του θαύματος, κυκλοφορούσανε! (Εγώ δεν ήμουνα αλήτης, αλήτη μ' έκανες εσύ!) 

Ναι φίλε οδηγέ, ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό. (Αυτά μου είπε ο Θεός, αυτά και εγώ σου λέω). 

Όταν σταμάτησε να πιάνει Dalka, γύρισα στο πρώτο πρόγραμμα που είχε αφιέρωμα στον Χατζηδάκι, (λέγε με παλιόπαιδο λέγε με αλήτη και όπως θες εσύ, μα μη με λες αχάριστο και παλιοεγωιστή), που μας συντρόφεψε μέχρι την άφιξή μας στην Φθιώτιδα (Τα παιδιά κάτω στον κάμπο, κυνηγάνε τους αστούς, πετσοκόβουν τα κεφάλια από εχθρούς και από πιστούς) όπου και πλέον η βροχή σταμάτησε! 

Hang me up to dry

Σλόγκαν (συνεχής ενημέρωση):

Ακούγεται στην νταλίκα, αλλά ακούγεται και στο σαλόνι, νταλκάς 88,2

Ημερολόγιο καμπίνας

Δεν ξέρω τί στο καλό είχε μέσα σήμερα ο καφές, πάντως αυτός που έφτιαξα εγώ στις 6 το πρωί στο σπίτι είχε μόνο λουμίδη και λίγη ζάχαρη, αυτός που ήπια στο αεροδρόμιο δεν ξέρω, πρέπει να ήταν εξαιρετικά ακριβή ποικιλία καφέ γιατί έκανε 4.90, πάντως ότι και αν είχε μέσα δεν έπιασε και ορίστε τώρα, τρώω τα νύχια μου μέσα στην καμπίνα του αεροπλάνου. Είμαστε ήδη 50 λεπτά επιβιβασμένοι, αλλά πετάμε; Όχι! Περιμένουμε, τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας που αποφασίσανε ότι θέλουν περισσότεροι ώρα να ελέγξουν σήμερα και να περιμένουμε υπομονετικά στα αυγά μας, λέει. Είμαι σε επαγγελματικό ταξίδι, που συνήθως μου αρέσουν, αλλά η μέρα δεν ξεκίνησε καλά. Κατ’ αρχάς δεν κοιμήθηκα καθόλου καλά το βράδυ, είχα εκνευρισμό για το ταξίδι και εκνευρισμό γιατί χρειάστηκα τρείς ώρες για να φτιάξω την βαλίτσα μου, στην διάρκεια των οποίων δοκίμασα και ξαναδοκίμασα τα χειμωνιάτικα ρούχα μου, αφού τα εντόπισα στο πατάρι από την άνοιξη, και δοκίμασα μία δυσάρεστη έκπληξη, καθώς τα περισσότερα μου έμπαιναν μετά βίας όσο και αν ρουφούσα την κοιλιά μου. Να μάθω άλλη φορά να μην το ρίχνω στις μπύρες και τα μεζεδάκια το καλοκαίρι. Πακετάρισα λοιπόν, κάποια προσεκτικά επιλεγμένα ρούχα, που να μην έχουν πολλά κουμπιά, μην τυφλώσω και κανέναν ανυποψίαστο όταν θα πεταχτούν ξαφνικά ,  αααααα απογειωνόμαστε σε πέντε λεπτά λέει ο κυβερνήτης! Κλείνω

Ok, απογειωθήκαμε, φάγαμε και κάτι κεφτεδάκια, πήρα και έναν υπνάκο, τώρα είμαι αρκετά πιο χαλαρή, πάμε παρακάτω.  Πού είχα μείνει; Α, ναι, η βαλίτσα έκλεισε με τα χίλια ζόρια, πήρα μόνο δύο βιβλία, θα το μετανιώσω τόσο πολύ. Γρήγορα γιατί τελειώνει η μπαταρία και δεν φτάνω ακόμα στο περιστατικό που θέλω να αναφέρω.  Στον έλεγχο των χειραποσκευών πετυχαίνουμε με την συνάδελφο έναν πολύ μακρινό γνωστό/τον έχω δεί μία φορά σε ένα συνέδριο ο οποίος θεώρησε πρέπον να μας ρωτήσει αν γίνεται να αλλάξουμε θέσεις στο αεροπλάνο γιατί η γυναίκα του έχει κλειστοφοβία και τους έχουν βάλει χωριστά, πρέπει να μας έκοψε για μ@λ@κες και όταν εγώ αρνήθηκα (αυτό πρέπει να καταγραφεί, συνήθως δεν λεώ όχι εύκολα) με κοίταζε σαν ήμουν εγώ η γαϊδούρα που αρνήθηκα και όχι εκείνος που ώντας γνώστης του προβλήματος πήγε αργά στο check in και τους δώσανε χωριστές θέσεις. Είχα την προνοητικότητα να κάνω web check in για να επιλέξω εγώ τις θέσεις μας και να πετάξω μαζί με την συνάδελφό μου επί 4 ώρες και πρέπει να τις παραχωρήσω; ΔΕΝ ΣΦΑΞΑΝΕ! Βέβαια, όπως μου επισημάνθηκε, αρνήθηκα με πολύ σοβαρό ύφος, και όταν παίρνω εγώ το σοβαρό ύφος, τρομάζω τον κόσμο. Αλλά ας το καταλάβει και αυτός, φοβήθηκα ότι θα έπρεπε να δώσει την θέση μου, την θεσούλα μου, my precious 5d στον διάδρομο και με πολύ χώρο για τα ατελείωτα πόδια μου.

Συνεχίζεται ……………

Commentary: Ημιτελές το ξέρω, αλλά είμαι τόσο πτώμα, τα υπόλοιπα θα τα γράψω σε δεύτερο χρόνο. Ευχαριστώ για την κατανόηση.