Το σωματίδιο που έγινε θηρίο

Ήθελα να γράψω μία μανιασμένη ανάρτηση για την εβδομάδα μου στη δουλειά, που ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΑΚΟΜΗ, γιατί έχουμε και αύριο μία ημερίδα (γ@μΩ το κ€ρατό μου) και για τα τρελά που συμβαίνουν εκεί, καθώς και προτινόμενους τρόπους διαχείρισης του άγχους και αντιμετώπισης εκνευριστικών ζωυφίων που μόνη χαρά στην μίζερη ζωή τους είναι να σου τσαταλιάσουν το νευρικό σύστημα, αν διανοηθείς να μην βάλεις πρώτη προτεραιότητα τις μηδαμινής σημασίας εικαστικές τους παύλες. Εδώ η Λιβύη καίγεται... Αλλά θα μετριάσω την βιτριολική μου διάθεση γιατί πρίν από λίγο έμαθα ότι πέρασα την Κβάντο (από 3 αμφιθέατρα, περάσανε μόνο 45 άτομα) και έχω χεστεί από την χαρά μου! ΓΙΟΥΠΙ!

Γυρίζω μέσα στο σπίτι από δωμάτιο σε δωμάτιο, πιάνω διάφορα πράγματα και μετά τα αφήνω, ξεχνιέμαι στην τουαλέττα, κοιτάζω το ταβάνι με τα βρακιά στα γόνατα και χαζογελάω. Πόση χαρά! Πόση χαρά να έχεις κοπιάσει για μήνες και τελικά οι κόποι σου να αμοίβονται. Δεν πειράζει που δεν ήταν εντελώς ανταποδοτική η αμοιβή, είχα δωθεί σε αυτό το σκοπό και αυτό δεν εξαγοράζεται με τίποτα, αλλά έτσι και αλλιώς πέρασα ωραία στην διαδικασία. Δεν είναι συναίσθημα που έχω συχνά. Συνήθως σκίζομαι, τα δίνω όλα, τρέχω, κουράζομαι, ψάχνω για λύσεις, για να πάρω στο τέλος μία κλανιά στα μούτρα. Άλλο ένα καλό που έχει η κβαντομηχανική είναι ότι έχει τρία προβλήματα λυμένα (1)σωματίδιο σε κουτί/φρέαρ, 2) ελεύθερο σωματίδιο, 3) απλός αρμονικός ταλαντωτής). Εγώ στην δουλειά μου δεν έχω τρία προβλήματα λυμένα!

Παρακολουθώ τον αγώνα μιας ψυχής με τις αντιξοότητες της δικής του δουλειάς και αναρωτιέμαι: Γιατί τόση σπατάλη ενέργειας; ΓΙΑΤΙ; Η αποδοτικότητά μας θα ήταν αφάνταστα μεγαλύτερη αν υπήρχε επιβράβευση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθρώπου που δεν ξέρει πώς να χρησιμοποιεί την επιβράβευση ως κίνητρο για τους ανθρώπους που δουλεύουν για αυτή, είναι μία από τα αφεντικά μου η Μιράντα. (Έχω 7 αφεντικά, ζωή να έχουν). Σκηνικό σήμερα, εγώ ασχολούμαι με το πυρηνικό πρόγραμμα Manhattan που πρέπει να παραδωθεί αύριο στον υπουργό από τον πρόεδρο, ή με κάτι παραπλήσιας προτεραιότητας. Έχω πνιγεί στα χαρτιά και το πληκτρολόγιο έχει πάρει φωτιά. Διάλογος:

Μιράντα: Βρείτε μου το μικρό όνομα του Ναβουχοδονόσορα. (Σήκω και κάνε μου κωλοτούμπες, χωρίς κανένα λόγο, γιατί έτσι μου γουστάρει!)

Εγώ: Α, τί ενδιαφέρον! Μπορούμε να το κάνουμε από Δευτέρα, γιατί έχω να παραδώσω το πρόγραμμα Manhattan στον πρόεδρο αύριο το πρωί; Θυμάστε; Θα είστε και εσείς στην συνάντηση! (Φίλα μου τον κΩλο!)

Μιράντα: Γιατί το κάνετε αυτό; (Πώς τολμάς και δεν μου κάνεις κωλοτούμπες;) 

Εγώ: (χαμόγελο) Γιατί μας το ζήτησε η πρόεδρος και ξέρετε πόσο σημαντικό είναι το πρόγραμμα Manhattan. Μην ξεχάσω να σας πώ ότι θα είστε και εσείς στην συνάντηση με τον υπουργό αύριο. (Κάνω κάτι σημαντικό, αλλά ακόμη και ένα καλάθι με κουλουράκια να ετοίμαζα δεν θα σου έκανα το χατήρι, που να χτυπιέσαι από κάτω!)

Μιράντα: Γιατί το ζήτησε; (Και δεν το έμαθα εγώ;)

Εγώ: Δεν τον ρώτησα. Όπως όταν μου ζητάτε εσείς πράγματα τα κάνω χωρίς να ρωτάω, έτσι και με τον πρόεδρο. (Άν τραβάς κανένα ζόρι, μίλα με τον πρόεδρο)

Μιράντα: Ο καθένας εδώ μέσα κάνει ότι μαλακία του καπνίσει. (Μου σωθήκανε τα προσχήματα).

Εγώ: Χαμόγελο (Βλέπω σας εκνεύρισα, ωραία, αυτό ήθελα)

Μιράντα: (απευθύνεται στην συνάδελφο) Έχετε το τεύχος Ιούνιος 1821 του περιοδικού «Παπαρολόγος»; (Σταμάτα αυτό που κάνεις και ασχολήσου μαζί μου/άντρα θέλω, τώρα τον εθέλω) 

(η συνάδελφος ψάχνει μάταια στο αρχείο)

Εγώ: Καθότι δεν τον εκδίδουμε εμείς, δεν το έχουμε, ποτέ δεν το είχαμε και ποτέ δεν θα το έχουμε. (Δεν σταματάω, να πας να πνιγείς και εσύ και ο παπαρολόγος σου)

Μιράντα: (ψάχνοντας στην βιβλιοθήκη) Σίγουρα;

Εγώ: Ναί (Πρίν από 30 δευτερόλεπτα δεν το είχαμε, αλλά ψάξε λίγο περισσότερο, μπορεί εν τω μεταξύ να δημιουργήθηκε από το μηδέν).

Μιράντα: Καλά (φεύγει) 

Και πρίν βιαστείτε να με κακοχαρακτηρίσετε, να σας πω ότι υπηρέτησα την εν λόγω κυρία επί επτά συναπτά έτη με προθυμία και ενθουσιασμό. Έλεγα ναι, σε όλα τις τα καπρίτσια. Στεναχωρήθηκα με τις στεναχώριες της και χάρηκα με τις χαρές της. Έτρεχα όποτε μου σφύριζε, και χόρευα τον χορό της κοιλιάς, ισορροπώντας μία μπάλα στη μύτη μου και γυρίζοντας πιατάκια με ξυλάκια στα πόδια μου. Το έκανα πραγματικά επειδή το ήθελα (αυτό πρέπει να το κοιτάξω) και ποτέ δεν ήταν ευχαριστημένη. Ποτέ όμως. Μία τα πιατάκια δεν ήταν από πορσελάνη, μία η κοιλιά μου δεν κουνιόταν καλά, μία η μπάλα είχε άλλο χρώμα από αυτό που ήθελε. Έναν καλό λόγο δεν άκουσα από το στόμα της. Ξυπνήσανε οι σκλάβοι Αντωνάααακη!  Είμαι τέρας υπομονής, αλλά κάποια στιγμή τελειώνει η υπομονή και μένει το τέρας. Και αυτή η στιγμή ήρθε. Δεν είναι ότι δεν νοιάζομαι πια για αυτή, αλλά κάπως πρέπει να προστατευθώ. Πρέπει να το έχει υποψιαστεί και τώρα θέλει να με λυγίσει. Απλά εγώ δεν λυγάω με το στανιό, λυγάω με το γλυκό.

Αυτή τη στιγμή δεν με νοιάζει τίποτα! Μακάρι την Δευτέρα το απόγευμα να τα πάω καλά και στον ηλεκτρομαγνητισμό! Πάω να βάλω αθλητικά και πάω για περπάτημα στην Φωκίωνος Νέγρη. Και πάλι ΓΙΟΥΠΙ! ΖΗΤΩ Η ΚΒΑΝΤΟΜΗΧΑΝΙΚΗ!

Χορέψτε χαριτωμένες μου βιοπαλαίστριες

Σε έναν κόσμο που γενικά χορεύουμε όπως μας βαράνε, σε ότι σκοπό και ρυθμό, με προθυμία και αμεσότητα, ο πραγματικός χορός είναι ένα άθλημα που έχει εκλείψει. Εμ, βέβαια, αν όλη την μέρα το παίζεις/το παίζω/το παίζουμε αρκούδες πάνω στα κάρβουνα, πού όρεξη μετά για χορούς και ντάχτιρντί. Και δεν εννοώ χορό τύπου Kirov και So you think you can dance, ή τίποτα κουλτουριές του τύπου είμαι ψαγμένος χορογράφος και έχω βάλει τους χορευτές να τρέχουν πάνω κάτω με ένα μολύβι χωμένο στο... γκούχου, στόμα τους. Μιλάω για τον αυθεντικό χορό που βγαίνει από μέσα μας κάθε φορά που ακούμε μουσική. Ακόμα και εσείς που είστε καθώς πρέπει και επιτρέπετε στον εαυτό σας μόνο να χτυπάει ρυθμικά το πόδι του, όταν όλοι οι άλλοι γύρω χτυπιούνται, ναι, να σας ενημερώσω ότι και αυτό χορός είναι! Η λιγοστή μου εμπειρία έχει δείξει ότι όσο πιό πολύ αφήνουμε το σώμα μας να εκφραστεί μέσα από την κίνηση και την μουσική, τόσο περισσότερο απελευθερωνόμαστε. Είτε ο χορός αφορά τσάμικα και καλαματιανά (τί λεβεντιά ρε παιδί μου ο τσάμικος), είτε λάτιν, disco, καρσιλαμά, καγγέλι, τον χορό της βροχής, χάλι γκάλι, you name it, χόρεψε 30 λεπτάκια και αν μετά δεν έχεις ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, εμένα να μην με λένε Νάντια. Ένα πείραμα θα σας πείσει, όπως έπεισε και εμένα και μου θύμισε την αγχολυτική επίδραση του χορού στην ζωή μου. (Άν, από την πρώτη δημοτικού που είχαμε χορέψει, με μεγάααααλη επιτυχία, τα στρουμφάκια στην επίδειξη του μπαλέτου, είχα συνεχίσει τον χορό, τώρα θα ήμουν σε ακαδημία της Αγ. Πετρούπολης να κάνω καριέρα. Άτιμη κενωνία!)

Οι γυναίκες δεν δυσκολεύονται καθόλου να το βγάλουν από μέσα τους. Το κακό είναι ότι οι περισσότεροι άνδρες θεωρούν ότι ο χορός είναι για τις αδερφές και και δέν συνάδει με την εικόνα του άντρακλα που του τρέχουν τα μούσκουλα από τα μανίκια.  Να σας πώ ένα μυστικό; Ένας όμορφος χορός μπορεί να αποτελέσει υποσυνείδητη, αλλά ωστόσο ευθεία προβολή μυνημάτων όπως:

Παραδοσιακοί χοροί: Είμαι λεβέντης και δυνατός, χορεύω και αντιλαλούνε τα βουνά, είμαι τόσο ελεύθερος όσο τα πουλιά, και τόσο δυσεύρετος όσο το απάτητο χιόνι.

Λάτιν: Έχω λεκάνη, ξέρω την χρήση της δεν θα διστάσω να σου το αποδείξω σε κάθε περίπτωση.

Ζεϊμπέκικο: Έχω αυτοπεποίθηση και μαγκιά. Προσοχή: Αν το παρακάνετε μπορεί να περάσετε το εξαιρετικά απωθητικό μύνημα: Είμαι άντρακλας, μου τρέχει η τεστοστερόνη από τα μπατζάκια, προσέχτε οι διπλανοί μην μου πατήσετε τα .......

Τάνγκο: Είμαι το απόλυτο αρσενικό! Συνδυάζω τον ερωτισμό του Αντόνιο Μπαντέρας με την σοφιστικέ κομψότητα του Άλ Πατσίνο. Εντάξει, αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο, αλλά ακόμα και αν καταλήξετε να μοιάζετε με τον Σταμάτη Γαρδέλη, παίρνετε μπόνους επειδή δοκιμάσατε!

10 λόγοι που δεν κάνουμε σωστά την δουλειά μας (με παραδείγματα)

Τρέχετε, κουράζεστε, ιδρώνετε, χτυπιέστε απού καταής και όμως δεν μπορείτε να καθαρίσετε την λίστα με τα πράγματα που έχετε να κάνετε. Τίς πταίει; Πάρα πολλοί παράγοντες, κατά την εμπειρία μου. Σας τους καταγράφω με τυχαία σειρά:

1.      Έχω πολλές περισπάσεις.

Εδώ που τα λέμε δεν είναι πολλές, αλλά είναι συνήθως μία και μοναδική, και γκρινιάζει, μόνο γκρινιάζει! Λές και οι υψηλής συχνότητας ήχοι που παράγει θα με κάνουν να θέλω να κάνω τα υστερικά που μου ζητάει. Not! Όλες οι άλλες περισπάσεις μπροστά της ωχριούν. Τηλέφωνα, μαιλ, μηνύματα στο κινητό, η μαμά μου που θέλει να μου ζητήσει την επόμενη φορά που θα κατέβω κέντρο να της αγοράσω 15 μέτρα κρόσια (δεν χρειάζεται μαμά, έγω κρόσια τα νεύρα μου, χιλιόοοομετρα), όλες οι μικρές περισπάσεις είναι απλές οδοντόκρεμες. Δώσε κι’ άλλο, αντέχω.

2.     Δεν έχω τους πόρους που χρειάζομαι.

Οι πόροι μπορεί να είναι είτε εργαλεία, πάντα ο εκτυπωτής θα πάθει εμπλοκή την χειρότερη στιγμή, ή θα έχει τελειώσει το μελάνι και θα σου πούν ότι θα σου παραδώσουν το ανταλλακτικό που κάνει 178,35€ σε 10 εργάσιμες ημέρες. (εγκεφαλικό, εγκεφαλικό), ή μπορεί να είναι δεδομένα που χρειάζεται να σου δώσει κάποιος άλλος και μέχρι να σου τα δώσει δεν μπορείς να κάνεις τίποτα περισσότερο από το να πετάγεσαι το βράδυ στον ύπνο σου παραμιλώντας διάφορα ακατάληπτα για τον ΕΟΦ. Θερμή παράκληση: Άν κάποιος περιμένει κάτι από εσάς μήν τον αφήνετε στην αγωνία του. Μπορείτε να: α) του στείλετε ότι σας έχει ζητήσει, β) τον ενημερώσετε για το πότε θα το κάνετε και να τηρήσετε τον λόγο σας, γ)να τον πυροβολήσετε για να τον βγάλετε από την μιζέρια του.

3.     Δεν ξέρω τί πρέπει να κάνω.

Δεν ισχύει στην περίπτωσή μου.

4.     Δεν ξέρουν οι άλλοι τί θέλουν από εμένα να κάνω.

Ή ξέρουν και δεν μου το λένε. Περιμένουν να μου έρθει επιφοίτηση και να το καταλάβω μόνη μου. Να μην είμαι όμως και αχάριστη. Έχω εξασκηθεί στο να διαβάζω τους οιωνούς, να αναλύω όλα τα πιθανά σενάρια του τί μπορεί να πάει στραβά και να φροντίζω να εξαλείφω τα προβλήματα πριν δημιουργηθούν. Όχι, αλήθεια λέω.

5.     Έχω πολύ δουλειά.

Μερικοί άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να τελειώσουν όλα όσα έχουν να κάνουν, ούτε και αν δούλευαν 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Αυτό μπορεί να συμβαίνει λόγω έλλειψης προσωπικού, όταν έχουν φορτωθεί όλες οι αρμοδιότητες σε ένα άτομο. Όταν κάνεις ότι περνάει από το χέρι σου για να τελειώσεις την δουλειά, αλλά δεν προλαβαίνεις, τσατίζεσαι. Φυσιολογικό. Ώρες – ώρες νιώθω ότι ο Σίσυφος μπορεί να είχε περισσότερες ελπίδες να τελειώσει την δουλειά του από εμένα. Τι δεν θα έδινα για να πάω μία μέρα στο γραφείο και να μην έχω κάτι να με κυνηγάει! Αχ!

6.     Δεν μπορώ να διαχειριστώ σωστά τον χρόνο μου.

Συνηθίζω να κατηγοριοποιώ τις δουλειές μου σε σημαντικές, επείγουσες, σημαντικές ΚΑΙ επείγουσες, μή σημαντικές και μή επείγουσες. Μου έχει τύχει άπειρες φορές, να κάνω πρώτα τα πράγματα που μου αρέσουν που συνήθως είναι μή σημαντικά και μή επείγοντα και μετά να τρέχω πανικόβλητη να κάνω και τα σημαντικά.

7.      Κωλοβαράω.

Μέγα κεφάλαιο. Είμαι γενικά άνθρωπος της αναβολής. Αν δεν φτάσει ο κόμπος στο χτένι δεν ξεκουνιέμαι. Θα ήθελα να πιώ το καφεδάκι μου με την ησυχία μου και να πώ και μία κουβέντα με την συνάδελφο, να δω τα mail μου, να σηκωθώ και να πάω μετά την δουλειά για περπάτημα στο βουνό. Τον τελευταίο όμως χρόνο επειδή έχω πολύ 5 δεν έχω αυτή την πολυτέλεια. 

8.     Αισθάνομαι υποτιμημένη.

Άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Όταν αισθάνομαι ότι δεν αναγνωρίζονται οι κόποι μου, δεν έχω καμία, μα καμία όρεξη να συνεχίσω να αποδίδω. Στην δική μου περίπτωση το αφεντικό μου αναγνωρίζει τη δουλειά μου και αυτό με κάνει να θέλω να σκιστώ για να τον βγάλω ασπροπρόσωπο.  

9.     Τα έχω παίξει.

Εδώ είμαστε. Βρίσκομαι σε μία φάση συναισθηματικής εξάντλησης από υπερβολικό άγχος στη δουλειά. Πολλές ώρες, πολλές απαιτήσεις, πολλά ετερόκλητα πράγματα που πρέπει να γίνουν ταυτόχρονα, με αποσυντονίζουν και μειώνουν την αποδοτικότητά μου.  

10. Η αμοιβή μου που τέλειωσα την δουλειά θα είναι ακόμη περισσότερη δουλειά.

Τί συμβαίνει όταν μονίμως κάνεις το έξτρα χιλιόμετρο για να βγάλεις εξαιρετικής ποιότητας δουλειά στην ώρα της; Παραδόξως πολλές φορές αυτό ανταμοίβεται με επιπλέον δουλειά. Ούτε μπόνους, ούτε άδεια. Μόνο περισσότερη δουλειά. Καλημέρα και γρήγορα για δουλειά!

Θα επανέλθω με τρόπους αντιμετώπισης

Έχω βύσμα!

Όχι που δεν θα είχα! Εξάλλου κάθε Έλληνας που σέβεται τον εαυτό οφείλει να έχει ένα καλό βύσμα. Και εγώ δεν έχω ένα, αλλά δύο, σαν πολυκάναλος ενισχυτής. Μόνο που δεν τα έχω εκεί που θα έπρεπε. Θυμάστε που σας είχα πεί ότι ήμουν άρρωστη και τα αυτιά μου βουίζανε σαν παπόρι; Ε, τα δρομολόγια ενταθήκανε και το αυτί μου πονούσε, αλλά εγώ εκεί, παληκάρι! Να υπομένω καρτερικά τον πόνο. Μέχρι που προχτές το βράδυ και ενώ ήμουν σε ένα ρεσιτάλ τραγουδιού και ψιθυρίζαμε σχόλια με την διπλανή μου για τις άριες, διαπίστωσα ότι αν και αυτή μου ψιθύριζε, εγώ δεν άκουγα Χριστό! Ντα-ντα-ντα-ντάαααν! Και ο Μπετόβεν κάπως έτσι ξεκίνησε και τα είδαμε τα καζάντια του.  Δεν είμαστε τώρα να μην ακούμε αυτά που μας ψιθυρίζουν στο αυτί και να χαμογελάνε με ένα χαμόγελο που δεν μπορώ να καταλήξω αν είναι συμπονετικό ή συνωμοτικό.

Θορυβήθηκα λοιπόν, χα,  θορυβήθηκα τρόπος του λέγειν, και αποφάσισα να δω ΩΡΥΛΑ. Φυσικά η απόπειρα ήταν καταδικασμένη από χέρι, πρώτον γιατί έχω ΙΚΑ και δεύτερον..., μπά τίποτα, το πρώτο είναι αρκετό. Όμως με βοήθησε αυτό το άτομο που σας έλεγα ότι είχε πεί κακά λόγια για μένα, (άβυσσoς η ψυχή του ανθρώπου, καταθέτω τα όπλα, σκίζω τα πτυχία μου με αυτή την γυναίκα) μου κανόνισε όλα τα διαδικαστικά και με είδε γιατρός στο πίτς φυτίλι. Υπομονή, τώρα φτάνουμε και στο βύσμα. Μου είπε ότι έχω πολύ άγχος, κοίτα να δείς που εγώ νόμιζα ότι το διαχειριζόμουν, αλλά τελικά έχω τόσο άγχος που όπως φαίνεται μου βγαίνει από τα αυτιά! Έχω δερματίτιδα στον ακουστικό πόρο και νάτο - βύσμα! Ντόινγκ! Εγώ γιατρέ, του λέω, είμαι υπέρ της αξιοκρατίας. (Ναι, καλά ας μην μου κανόνιζε η γνωστή το ραντεβού...). Βύσμα, άν κατάλαβα καλά είναι ο καθώς πρέπει όρος για: α)την μαρμελάδα, β)το κερί, γ)τον στόκο, δ)το μεγάλου ιξώδους jello που με κάνει να ακούω τα πάντα σαν να βρίσκονται πίσω από μία βαριά δρύινη πόρτα και θέλω να παίρνω φόρα και να χτυπάω το αυτί μου εις μάτην στα μαξιλάρια. Ο γιατρός είπε κάτι που δεν άκουσα, και εγώ κούνησα το κεφάλι μου και χαμογέλασα, ε, μήν με περάσει και για κουφή. Και τώρα προετοιμάζομαι για να μου βγάλουνε τα βύσματα από τα αυτιά και αν κρίνω από το μέγεθος της κουφαμάρας, μπορεί να φτάνουν να φτιάξω λαμπάδα ίσα με το μπόι μου. Κανονικά ήταν να βάλω κάτι σταγόνες, αλλά επειδή είναι κλειστά τα φαρμακεία μου είπε να βάλω λάδι (και έλα βράδυ) 3 φορές τη μέρα και να πάω την Παρασκευή το πρωί να με ξεβουλώσουνε! Μετά από 3 χρήσεις με αγνό παρθένο ελαιόλαδο, έχω την αίσθηση ότι τα σατανικά βύσματα έχουν αγριέψει και διογκώνονται.  Λέτε να ακούω μετά; Ε;

Αντιπαράλληλα σπίν

Σήμερα ήρθε η μέρα που το blog θα γίνει προσωπικό. Να με συγχωρέσετε για τον υποκειμενισμό, αλλά θα σας μιλήσω για έναν πολύ σημαντικό άνθρωπο στην ζωή μου. Έπρεπε να το έχω κάνει την προηγούμενη εβδομάδα, γιατί τότε ήταν τα γεννέθλιά του, αλλά ας όψεται η κβάντο. Δεν ξέρω αν συμφωνεί με αυτή την δημόσια διαπόμπευση, αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που του κάνω χουνέρι και σίγουρα δεν πρόκειται να είναι η τελευταία.

Μπήκε στην ζωή μου χωρίς να το έχω ζητήσει,  πρίν 31 χρόνια,  θρονιάστηκε στην ίδια ενεργειακή στάθμη με εμένα, αλλά με αντιπαράλληλο σπίν και μου έδωσε και κατάλαβα! Με μόλις 11 μήνες διαφορά μοιραζόμασταν τις φρουτόκρεμες, τα παιχνίδια, τη μαμά και τον μπαμπά. Και ένας Θεός ξέρει ότι δεν μου αρέσει να μοιράζομαι το φαϊ μου! Η συμβίωση ήταν εκρηκτική και απρόβλεπτη. Την μία έπεφταν εκατέρωθεν κλωτσιές και μπουνιές και την άλλη καθόμασταν αγκαλιά στον καναπέ και βλέπαμε στρουμφάκια και αστροκυβερνήτη Ιάσονα. Όπου πήγαινε ο ένας, από κοντά και ο άλλος. Μπροστά πηγαίνει ο Ιρλανδός, πίσω πηγαίνει ο Ιουδαίος. Αυτό το μπροστά και πίσω ανάγκασε τους γονείς μου να βάλουν πόρτα στον επάνω όροφο γιατί μία μέρα εκεί που εγώ πήγαινα μπροστά στον διάδρομο και ο αδερφός μου (για αυτόν σας μιλάω τόση ώρα) ερχόταν από πίσω γκαζωμένος μέσα στην περπατούρα του, εγώ φτάνοντας στο πλατύσκαλο έκανα άκρη, ενώ η περπατούρα κατρακύλησε με χάρη τα σκαλοπάτια, συνοδευόμενη με κραυγές και κλάματα.  

Τα κοτσιδάκια μου είχαν δεινοπαθήσει στα χέρια του, αλλά και οι μπούκλες του δεν είχαν καλοπεράσει στα δικά μου. Ώσπου επενέβαιναν οι κυανόκρανοι λέγοντας «ειρήνη ημίν», ή «ήρεμα, θηρία στα κλουβιά σας», πίναμε το γάλα μας, βάζαμε τα φωτοστέφανά μας και πέφταμε στα κρεβάτια μας. Δεν μου φτάνουν οι λέξεις για να σας περιγράψω τις τρέλες και τις σκανδαλιές μας και κάθε λογής φασαρία που σκαρφιζόταν το απατεωνικό συγκρότημα. Τραγουδούσαμε δυνατά αυτοσχέδια τραγούδια σε αυτοσχέδιες γλώσσες, τρέχαμε, κυνηγιόμασταν, κάναμε ζημιές και φασαρία. Ο ένας ήταν το άλλοθι και ο σύμμαχος του άλλου, ποτέ μου δεν μαρτύρησα ποιός έμπαινε στην αποθήκη και έτρωγε το HEMO με το κουτάλι της σούπας, ούτε και όταν ο αδερφός μου ξεχέριασε την κούκλα μου και εκείνος δεν είπε σε κανέναν ότι εγώ άνοιξα το κεφάλι του Πάνου του Καλαμάρα (συγνώμη Πάνο, επίτηδες το έκανα) όταν παίζαμε κουκουναροπόλεμο. Παίζαμε με τις ώρες με τα play mobile, τα κάθε λογής επιτραπέζια, αλλά δεν κατάφερα ΠΟΤΕ μου να τον νικήσω στο σκάκι και από μία ηλικία και μετά ούτε στην πάλη μπορούσα να τον νικήσω, αν και στο σχολείο έχει παίξει ξύλο για χάρη μου και εγώ είπα έναν καθηγητή καραγκιόζη για δική του. Αλληλεγγύη και άγιος ο Θεός! Πάντα με παραδεχόταν, ακόμα και στις πιο ακραίες μου αποφάσεις και πάντα του έβγαζα το καπέλο.

Αυτός ο άνθρωπος έχει εκπληκτικό και πηγαίο χιούμορ, την ατάκα πάντα έτοιμη,  είναι τσαμπουκάς, ανεξάρτητος, τρυφερός, ευαίσθητος και μακράν ο εξυπνότερος άνθρωπος που ξέρω! Και είναι ο αδερφός μου!

Γιατρέ, νομίζω ότι είμαι σωματίδιο!

Ξέρω ότι σας έλειψα αυτή την εβδομάδα, άκουσα μερικά παράπονα, υπόσχομαι από βδομάδα να επανορθώσω, αλλά είχα ΠΟΡΩΘΕΙ τόσο πολύ με την κβαντομηχανική που την αντιμετωπίζω με τον ενθουσιασμό και την αφοσίωση φρεσκοερωτευμένου.

Δέν έχω χρόνο για το blog. Λύνω κβάντο και γουσταρώ.

Για όλα τ’ άλλα αδιαφορώ, λύνω κβάντο και γουσταρώ.

Οοοοοοο

Περπατάω στο δρόμο σαν ένα ευτυχισμένο οδεύον κύμα σε μηδενικό δυναμικό και σκέφτομαι εξισώσεις Schroedinger, μετασχηματισμούς Fourier και γινόμενα αβεβαιοτήτων. Δεν με ενδιαφέρει τίποτα που δεν έχει κυματοσυνάρτηση. Αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι τα πάντα έχουν κυματοσυνάρτηση. Ας πούμε η κυματοσυνάρτηση των μέσων μαζικής μεταφοράς ήταν όλη την εβδομάδα μηδέν, Ψ(ΜΜΜ)=0.  Για να καταλαβαινόμαστε, κυματοσυνάρτηση είναι μία συνάρτηση που περιγράφει ένα σωματίδιο και περιλαμβάνει την θέση ή την ορμή του σωματιδίου και τον χρόνο.  Για να σας δώσω μία εικόνα. Αυτή την στιγμή το σωματίδιο (λέμε τώρα) Νάντια περιγράφεται από μία συνάρτηση δέλτα εντοπισμένη στην Κυψέλη, στην διεύθυνσή μου, στον πέμπτο όροφο, δηλαδή: Ψ(Ν)=5δ(χ-Κυψέλη), επί μία σταθερά κανονικοποίησης. Δεν προβλέπεται να μετακινηθεί από εκεί μέχρι αύριο το πρωί και αυτή την στιγμή βρίσκεται ξαπλωμένο στην θεμελιώδη ενεργειακή στάθμη επί του καναπέος.  

Η συνάρτηση δέλτα

Οι φίλοι μου ανησυχούν για εμένα γιατί έχω εκδηλώσει κάποια, κατά την γνώμη τους, περίεργα συμπτώματα. Πρίν από λίγο ήμουν σε μία τηλεδιάσκεψη στο skype με την παγκοσμίου φήμης, βιολόγο ερευνήτρια φίλη μου, από την Αμερική, και τον εξίσου παγκοσμίου φήμης, ηλεκτρολόγο μηχανικό φίλο μου και τα πλαίσια από τις φωτογραφίες τους αναβοσβήνανε την ώρα που μιλούσανε.  Και εγώ παρατήρησα ότι είναι γραμμικός συνδυασμός κυματοσυναρτήσεων γιατί στιγμιαία άναβε πότε το ένα, πότε το άλλο λαμπάκι και αυτοί μου είπαν ότι δεν είμαι καθόλου καλά. Περίεργο, γιατί μου το είπαν και άλλοι τελευταία.  Και όπως είπε και κάποιος συμπάσχων κβαντόπληκτος, φοβούμενος για την νοητική μου υγεία: "ανακλάσου και γύρνα!" 

Θα γυρίσω; Το πείραμα θα δείξει. Στιγμή σύγκρουσης: Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου, ώρα 10η πρωινή. Έκβαση πειράματος: Αβέβαιο.

Οι πρώτες 4 κυματοσυναρτήσεις του Απλού Αρμονικού Ταλαντωτή

Αρρώστια

Α-α-α-ψού! Τέρμα, είναι πλέον επίσημο, είμαι άρρωστη και με την έγκριση του ΕΟΦ. Όλη την εβδομάδα είχα τόσο πολύ δουλειά, που απλά αγνοούσα τις κρυάδες, τα δέκατα, την καταρροή. Αφού είχα δουλειά, τί να κάνω; Δεν ήμουνα και του θανατά. Τα αυτιά μου βουίζανε σαν παποράκι του Μπουρνόβα και δεν θα μπορούσα να μυρίσω πτώμα δύο εβδομάδων σε απόσταση δύο μέτρων. Την Τετάρτη κοιμήθηκα με ένα ρολό χαρτί υγείας στο κομοδίνο και την Πέμπτη που ξύπνησα το ρολό ήταν κολλημένα κομματάκια – κομματάκια στο πάτωμα, αλλά δεν ξέρω πώς έγινε αυτό! Ορίστε! Το δάσος του Αμαζονίου κινδυνεύει με αφανισμό και φταίω και εγώ για αυτό! 

Μέχρι που σήμερα το πρωί ο γιατρός μου, να είναι καλά το παιδί, μου είπε «μπράβο» που καθόμουνα και πονούσα τόσες μέρες, αλλά κάτι μου λέει ότι δεν το εννοούσε με την καλή έννοια αυτό το μπράβο. Ακόμα μου είπε ότι τα ιγμόριά μου είναι φραγμένα, έχω ωτίτιδα και ότι αν δεν θέλω να κουφαθώ για τα καλά θα πρέπει να πάρω ένα σκεύασμα που μπορεί να μου προκαλέσει είτε υπνηλία, είτε υπερδιέγερση. Ε, ένα σούπερ μάρκετ, μαγείρεμα 2 φαγητών, 40 λεπτά στέπ, και όλο το κεφάλαιο των ερμιτιανών τελεστών αργότερα, δεν με έχει πιάσει ακόμα υπνηλία!  Ακόμα μπορεί να πάθω υπερθυροειδισμό και κατακράτηση ούρων, δεν ξέρω ποιό είναι το χειρότερο, και πάνω απ΄όλα ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να οδηγήσω JCB!  Πώς θα περάσω εγώ Σαββατοκύριακο χωρίς την μπουλντόζα μου; Όλη την εβδομάδα αυτή την στιγμή περίμενα.  Καλά, αφού δεν μπορώ να κάνω και πολλά πολλά, μόλις έφαγα, λέω να κλείσω λίγο για ένα λεπτούλι τα ματάκια μου στον καναπέ, να απολαύσω το κρύο και το ψιλόβροχο και το απόγευμα να φτιάξω ρυζόγαλο, να το κανελώσω και να το φάω!

Μαδριγάλι που γράφτηκε χειμώνα καιρό

Στα μύχια βάθη της θαλάσσης

Στη νύχτα των μακρών δελτίων,

Σαν άλογο που ετρόχαζε αίφνης

Σωπαίνει φρέσκο το όνομά σου

Στους ώμους σου, άχ προστάτεψέ με,

Στα κάτοπτρά σου βγές νυχτέρια

Και φύλλινη μονάξια δώς μου

Από της ράχης την ισκιάδα

Το στόμα σου φιλιά ντυμένο

Και από τους χωρισμούς φευγάτο

Το στόμα δώσε μου το φίνο

Τερπνό λουλούδι της φωταύγειας

Από μακριά πολύ μακριά, από

Λησμόνια σε  λησμόνια οι ράγιες

Μαζί μου μένουν – της βροχούλας

Κραυγή που υφαίνει η εσπέρα η μαύρη

Το μίτο εσύ θα βρείς της νύχτας,

Τη γκαρνταρόμπα της σαν βγάζει

Η αυγή τους ουρανούς με αστέρια

Γιομάτα ανέμους που φτυαρίζουν

Το βλέμμα μου σκεπάζει απούσα

Η σκιά η βαθιά της θύμισής σου

Παρούσα πάλι μου ξεσκίζει

Στα στήθη την γυμνή καρδιά μου

                                    Madrigal escrito en invierno

                                    P. Neruda

Δαμάζοντας τα κύματα

Ιανουάριος, καιρός των μουσώνων σε πολλές χώρες του κόσμου, αλλά στην Ελλάδα πολύς κόσμος γκρινιάζει για κάτι ψιλοβροχούλες σαν την σημερινή. Ήταν μια μέρα τον Ιανουάριο του 1997 που το έγραψε η μοίρα μου να μάθω τί ετσί Μπαγκλαντές!

Να σας βάλω στο κλίμα. Πρωτοετής φοιτήτρια Φυσικής, δεν έχω κλείσει ακόμα τα 18, έχω φύγει από το χωριουδάκι μου και μένω μόνη μου σε ένα ημιυπόγειο διαμέρισμα στην οδό Μυκόνου στου Ζωγράφου. Λίγο η έλλειψη ηλιακού φωτός στο ανήλιαγο μπουντρούμι μου, λίγο οι λιγοστές μου παρέες εκείνον τον καιρό, βλέπετε οι περισσότεροι συμφοιτητές μου είναι Αθηναίοι και έχουν ήδη ζωή στην οποία δεν χωρούσα εγώ, με αναγκάζουν να εκστρατεύω κάθε Παρασκευή προς το ΚΤΕΛ και από εκεί προς το χωριό, θυμήστε μου μία μέρα να σας πω την ιστορία που ήθελα να πάω στην Λιοσίων και βρέθηκα στα Λόσια να γελάσουμε, γιατί τότε έκλαιγα μόνη μου με ένα backpack κάπου στα Λόσια, χωρίς κινητό, μιλάμε για πολύ τόοοτε, και χωρίς την παραμικρή ιδέα ότι βρίσκομαι στα Λόσια, που είχαμε μείνει, α ναι, στην εκστρατεία. Όταν δεν πήγαινα χωριό, πήγαινα στην ξαδερφή μου στο Γαλάτσι. Μιάμιση ώρα με έπαιρνε να πάω από Ζωγράφου στο Γαλάτσι, χρονικό διάστημα στο οποίο θα μπορούσα κάλιστα να έχω πάει στο χωριό, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Περνούσα εκεί το Σάββατό μου, (έ-ρε γλέντια! Υπενθυμίζω ότι ήμουν πρωτοετής φοιτήτρια) και Κυριακή μεσημέρι γυρνούσα στην υπόγα.  

Είναι λοιπόν Κυριακή μεσημέρι 26 Ιανουαρίου 1997, έχει βαριά συννεφιά, κάθομαι στο κρεβάτι μου και βλέπω ένα επεισόδιο Dr Queen Μόνη στην Άγρια Δύση, στο οποίο η Dr. Queen προσπαθεί να κάνει εγχείριση σε κάποιον βαριά άρρωστο, που τον έχει ξαπλώσει πάνω στο τραπέζι του μπαρμπέρη, τον έχει ποτίσει μπέρμπον και του έχει δώσει να δαγκώσει ένα αναλγητικό ξυλαράκι, ενώ έχει απολυμάνει σχολαστικά το κουζινομάχαιρο στο μαγκάλι. Θέλετε να μάθετε πώς πήγε η εγχείριση; Εγώ δεν το έμαθα ποτέ.  Άνοιξαν οι ουρανοί και μου άλλαξαν στα σχέδια. Βασικά μου άλλαξαν τα φώτα. Εκεί που περιμένανε όλοι με αγωνία έξω από το μπαρμπέρικο, μαζί και εγώ, βλέπω ξαφνικά ένα μικρό ρυάκι να κυλάει στο υπνοδωμάτιο ερχόμενο από την κουζίνα. Ο τοίχος της κουζίνας ήταν κολλητός με τον μπάτο του ακάλυπτου,  που εδώ που τα λέμε έμοιαζε με μπάτο του πηγαδιού γιατί ήταν τσιμεντένιος και εκεί που δεν είχε διαμερίσματα, είχε ένα τοιχαλάκι ύψους μισού μέτρου και στη μέση ένα φρεάτιο για να φεύγουν τα νερά. Αμ, δέ!

Τρέχω στην κουζίνα και τί να δω, νερά αναβλίζανε από το μωσαϊκό. Γρήγορα, σφουγγαρίστρα! Ημίμετρα, τα νερά δεν λέγανε να σταματήσουν και τώρα είχαν φύγει από την κουζίνα τρέχανε κανονικά και στο υπνοδωμάτιο και απαιτούσαν σκούπα και φαράσι. Με την σκούπα τα έσπρωχνα προς το σιφόνι του μπάνιου. Εδώ είναι η στιγμή που μπήγω τα κλάματα. Πηγαίνω από την κουζίνα στο μπάνιο κάνοντας πλάτς, πλάτς, κλαίω και σκουπίζω, σκουπίζω και κλαίω. Τα νερά έχουν αρχίσει να ανεβαίνουν και δεν είναι πια ένα απαλό στρώμα στο πάτωμα, αλλά κοντεύουν να μου φτάσουν στον αστράγαλο. Τώρα είναι η στιγμή που χτυπάω το κουδούνι της γειτόνισσας και του γείτονα που έρχεται ο καθένας από το σπίτι του κυρίως να δούν γιατί έχω πλαντάξει στο κλάμα και κατά δεύτερον φέρνουν τις σκούπες και τα φαράσια τους. Αφού παλέψαμε με τα κύματα επί μισαώρου, χωρίς καμία απολύτως βελτίωση αποφάσισα ότι είναι καιρός να αφήσω το σύμπτωμα και να ασχοληθώ με την αιτία. Ο ακάλυπτος είχε γίνει μία πολύ ωραία και σίκ μικρή πισινούλα, σαν και αυτές που άν έχει το δωμάτιό σου στην Σαντορίνη δικαιολογείται να σου χρεώνουν 600€ την βραδιά. Εμένα ευτυχώς ο σπιτονοικοκύρης μου δεν με χρέωνε τίποτα επιπλέον. Κάποια πράγματα είναι ανεκτίμητα, για όλα τα άλλα υπάρχει η Mastercard.

Αφού ξεκλείδωσα την πορτούλα , έβγαλα τα παπούτσια μου και μπήκα μέχρι το γόνατο στην σκοτεινή και βρωμερή πισίνα, δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι τί μπορεί να είχε μέσα αυτό το νερό. Εξακολουθούσε να βρέχει τουλούμια και με την πρώτη ματιά φαινόταν ότι να προσπαθήσω να αδειάσω τον ακάλυπτο με τον κουβά δεν θα έπιανε. Οι γείτονες κοίταζαν με ενδιαφέρον ο ένας από το παράθυρο της κουζίνας και η άλλη από το παραθυράκι του μπάνιου και συνειδητοποίησα μία σκληρή αλήθεια. Αν δεν ξεβούλωνα εγώ το φρεάτιο δεν θα το έκανε κανείς για εμένα. Νάντια, μόνη στο άγριο Ζωγράφου! Έτσι έβαλα το χέρι μου μέσα στα νερά μέχρι πάνω από τον αγκώνα, εντόπισα το φρεάτιο και τράβηξα έξω από την σκοτεινή δίνη τα φύλλα, χαρτιά, γυαλιά και δεν θέλω να σκέφτομαι τί άλλα που το έφραζαν. Σχηματίστηκε μία μεγάλη καταβόθρα και σύντομα τα νερά άρχισαν να υποχωρούν. Τότε και μόνο τότε σταμάτησα να κλαίω. Μπήκα μέσα, στέγνωσα τα πατώματα και τα μάτια μου, έριξα οινόπνευμα στο μωσαϊκό της κουζίνας και του έβαλα φωτιά. Μετά καθάρισα με οινόπνευμα και τα χέρια μου, αλλά δεν έβαλα φωτιά και έπεσα εξουθενωμένη στο κρεβάτι μου.

Από τότε το χαϊδεμένο της μαμάς μου έμαθε να φροντίζει τα φρεάτια να είναι πάντα καθαρά, και έμαθε ότι όταν τα πράγματα έχουν γίνει λίμπα, είτε οφείλεται σε εσένα, είτε όχι, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να μπείς μέσα και να το αναλάβεις εσύ, ας είναι και κλαίγοντας. Άλλο ένα ανεκτίμητο μάθημα. Για όλα τα άλλα υπάρχει η Mastercard.

   

Κρίση

Περνάω τις τελευταίες μέρες εγκλωβισμένη σε έναν κυκεώνα απραγίας εκτονώνοντας τα νεύρα μου στο ξεσκόνισμα, στους κοιλιακούς και στο στέπ. Ψυχολογικής απραγίας εννοώ, με τόσο ξεσκόνισμα, κοιλιακούς και στέπ,  γιατί αισθάνομαι τόσο μετέωρη που είμαι παθολογικά ανίκανη να νιώσω οτιδήποτε. Πρώτο ανησυχητικό σύμπτωμα σήμερα: Μου παίρνει 30 λεπτά οδηγώντας τον Αστραχάν (χρυσαφί Mistubishi Lancer του ΄84) να περάσω ΕΝΑ φανάρι και δεν εκνευρίστηκα ούτε τόσο δα λιγουλάκι.  Δεύτερο ανησυχητικό σύμπτωμα: όσο πιο μπερδεμένη να απαισιόδοξη νιώθω, τόσο περισσότερο γελάω. Μου είπε χτες μία συνεργάτης ότι ακούγομαι πολύ κεφάτη και ότι είναι πολύ καλό που αντιμετωπίζω τα πράγματα θετικά. Hello? Σε ντελίριο ίσως, κεφάτη, χμμ δεν θα το έλεγα. 

Επίσης με έχει στεναχωρήσει το ότι ένα άτομο που γνωρίζω και συνεργάζομαι πολλαααά χρόνια είπε άσχημα λόγια για μένα. Το πιό περίεργο είναι ότι δεν θύμωσα με αυτά που έμαθα, αλλά στεναχωρέθηκα με την δική μου έλλειψη κρίσης σχετικά με αυτή την επαγγελματική σχέση. Στεναχωρήθηκα γιατί η δική μου επένδυση σε αυτή αντιμετωπίστηκε τόσο επιπόλαια. Τέλος πάντων, δεν υπάρχει τρόπος να πώ περισσότερα χωρίς να εκθέσω ανθρώπους και καταστάσεις. Τις πρώτες δύο μέρες έκανα 80 λεπτά στέπ, 200 κοιλιακούς και 50 κάμψεις. Τώρα μία εβδομάδα αργότερα αρχίζω να το αποδέχομαι. Είμαι τόσο αφελής. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι είναι εκ των προτέρων καλοί και τους συμπεριφέρομαι έτσι, ώστε να τους αναγκάσω να επαληθεύσουν την υπόθεσή μου. Και όταν δεν το κάνουν απογοητεύομαι.

Μην με παρεξηγήσετε, συνήθως είμαι η επιτομή της αισιοδοξίας. Επί 31 χρόνια πίστευα ότι εμείς καθορίζουμε το περιβάλλον μας και ως εκ τούτου μπορούμε να αλλάξουμε τις συνθήκες ώστε να είναι πιο ευνοϊκές για εμάς. Ακόμα και αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε ολοκληρωτικά τα πράγματα, σίγουρα θα υπάρχει κάποια ελπίδα,  ΑΛΛΑ αυτή την συγκεκριμένη στιγμή στον χωρόχρονο όλες αυτές οι θετικούρες μου φαίνονται ένα μάτσο ανεφάρμοστες ΑΗΔΙΕΣ! Και συζητώντας με βιολόγο ερευνήτρια παγκόσμιας κλάσης διαπίστωσα ότι δεν είμαι μόνη, γιατί και αυτή περνάει τα ίδια με μένα. Το να διαπιστώνεις ότι δεν είσαι ο μοναδικός άνθρωπος με μελαγχολίες, υπαρξιακά και άσπρες τρίχες στους κροτάφους είναι μία κάποια παρηγοριά.  Δεν έχω αγγίξει κάν το θέμα υπαρξιακά και θα μου επιτρέψετε να μην  το αναλύσω περισσότερο. Κάποια πράγματα συζητούνται μόνο από κοντά.  Όταν βλέπεις τα ματάκια του άλλου και ακούς την καρδούλα του. Κάποια πράγματα είναι μόνο για εμένα και την φίλη μου την ερευνήτρια.

Τις γυναίκες λέει, της βοηθάει το να συζητάνε για τα προβληματά τους, καθώς τα εξωτερικεύουν τα αντιμετωπίζουν και τα αποδυναμώνουν. Οι άνδρες από την άλλη πλευρά κλείνονται στην σπηλιά τους, στον εαυτό τους να αναρρώσουν από το πλήγμα με ηρεμία, μέχρι οι ίδιοι να βρούν την χειροπιαστή λύση. Αν είστε άνδρας και αναρρωτιέστε γιατί κάθομαι και τα δημοσιοποιώ αυτά, σας ενημερώνω ότι δεν ψάχνω για λύση, άει στην σπηλιά σας!

Μέρα άδειας στο σπίτι

Σήμερα έχω άδεια και με έχει πιάσει μία απίστευτη βαρεμάρα να διαβάσω και το έχω ρίξει στις δουλειές. Θέλω να ξεφορτωθώ ότι με βαραίνει από την προηγούμενη χρονιά και πρώτη και καλύτερη την σκόνη. Τώρα, όποιος με ξέρει για πάνω από 1 μέρα θα γνωρίζει ότι εγώ δεν είμαι του νοικοκυριού, δεν το έχω βρε παιδί μου! Και όμως προκειμένου να μην διαβάσω κβάντο έβαλα πλυντήριο άσπρα, σε καυτό νερό με μπόλικο λευκαντικό να έρθουν να αστράψουν, έπλυνα τον νεροχύτη, και ψέκασα όλες τις γυάλινες επιφάνειες του σπιτιού, συμπεριλαμβανομένης και, καλά δεν θα πήγαινε το μυαλό σας ούτε του χρόνου, εγώ δεν την έχω καθαρίσει ΠΟΤΕ αυτή την επιφάνεια, της πόρτας του πλυντηρίου!!! Και το καπάκι της κουζίνας, αλλά αυτό νομίζω το είχα καθαρίσει άλλη μία φορά όταν την αγόρασα. Κανονικά όλα αυτά είναι άκρως ανησυχητικά γιατί δεν μου αρέσει να σκουπίζω, να καθαρίζω, να σιδερώνω, ώπ βρήκα μέσα στην ντουλάπα/αποθηκούλα σπρέι για δερμάτινα ευκαιρία να ψεκάσω τα μποτάκια της πεζοπορίας γιατί χρειάζονται λίγη ενυδάτωση. Τί άλλο δεν μου αρέσει, χμμ, ναι, ξεσκόνισμα, νεροχύτης. Μόνο να μαγειρεύω μου αρέσει πολύ και να φτιάχνω νόστιμα πράγματα. Τις υπόλοιπες δουλειές του σπιτιού απλά τις διεκπεραιώνω για να είναι επαρκώς καθαρό, αλλά καθώς προείπα θεωρώ ότι στην αταξία σχηματίζονται δημιουργικές δομές που με βοηθούν να λειτουργώ. Σήμερα όμως δεν ανησυχώ, είπα απλώς να βάλω λίγη τάξη, δεν είναι ότι θα το κάνω και κάθε μέρα, εξάλλου σύμφωνα με τον 2^ο Νόμο της Θερμοδυναμικής η εντροπία του σύμπαντος συνεχώς αυξάνεται και ακόμη και αν υπάρχει μία τοπική μείωση της αταξίας σε ένα σημείο, πχ στο σπίτι μου, τότε υπάρχει κάπου αλλού μία αύξησή της. Έτσι αν γυρίσατε στο σπίτι σας και είναι περισσότερο ακατάστατο από ότι συνήθως μην φοβηθείτε, είναι επειδή συμάζεψα εγώ το σαλόνι μου!

Είδα μέσα στις γιορτές μία ταινία Julie & Julia στην οποία μία 30χρονη υπάλληλος που ζεί σε ένα χαμόσπιτο στο Queens καταφέρνει να μαγειρέψει μέσα σε ένα χρόνο 524 συνταγές της Julia Child μέσα σε μία σαραβαλιασμένη κουζίνα που μετά βίας έχει έκταση 6 τετραγωνικών μέτρων και ένα μικρό, αλλά συμπαθέστατο σπίτι (τί σου κάνει η σκηνογραφία) και αναθάρρησα γιατί αν μπορεί να μαγειρεύει εκείνη στο Queens μπορώ να το κάνω και εγώ στην Κυψέλη, και επιπλέον το σίγουρο είναι ότι του χρόνου θα είμαι στο δικό μου σπίτι με θέα τον Υμμητό, θα μαγειρεύω κίς σε εμαγιέ ταψάκι και θα πηγαίνω στην δουλειά μου με ποδήλατο. 

Σκέψεις πάνω στην αρχή της νέας χρονιάς

Σήμερα ήταν η απόλυτη μέρα των διακοπών. ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΤΙΠΟΤΑ!!! Ξύπνησα το πρωί από τον ήχο της βροχής, στο χωριό δεν έβρεξε ούτε μία μέρα, και άραξα στον καναπέ για να πάρω την δόση του ιντερνετ που είχα στερηθεί από την παραμονή των Χριστουγέννων που πήγα στο χωριό. Στο χωριό δεν έχουμε ίντερνετ και αισθανόμουνα παράλυτη. Ευτυχώς όμως είχαμε κουραμπιέδες, τρελαίνομαι για κουραμπιέδες, και έτρωγα έναν κάθε απόγευμα στις 5 σαν φάρμακο με θρησκευτική ευλάβεια.

Η αλήθεια είναι ότι πέρασα εκπληκτικά τις διακοπές μου στο χωριό, πήγαμε πεζοπορία, είδαμε φίλους και συγγενείς, παίξαμε επιτραπέζια, σε χαλαρή οικογενειακή ατμόσφαιρα, διάβασα βιβλία και κάναμε «ρεβεγιόν» πρωτοχρονιάς, που στην επαρχία το λέμε «μαζευόμαστε όλοι μαζί να φάμε», χωρίς ακριβά ρούχα και περίτεχνο μακιγιάζ. Κάποτε είχα ακούσει αποσβολωμένη μία γνωστή μου να λέει καθώς έβαζε τα Dolce Gabbana γυαλιά της στην Louis Vuitton τσάντα της, ότι οτιδήποτε φοράει την παραμονή της πρωτοχρονιάς, την ώρα που αλλάζει ο χρόνος θα πρέπει να είναι απαραιτήτως καινούργιο! Ρούχα, εσώρουχα, παπούτσια, κοσμήματα, μακιγιάζ, τα πάντα καινούργια. Για γούρι λέει. Επειδή όμως εγώ δεν πιστεύω στις προκαταλήψεις, και είμαι μέγα αντιδραστικό άτομο, την παραμονή της πρωτοχρονιάς, όταν κατά λάθος έσκισα το καλσόν μου και του έκανα μία τρύπα στον αριστερό μου μηρό ίση με το δημόσιο έλλειμμα της χώρας,  αποφάσισα να το αγνοήσω και να γυρίσω στο σαλόνι να παίξω χαρτιά με τους υπόλοιπους και να αλλάξω τον χρόνο με το έλλειμμα στο μπούτι, γιατί έτσι! Ε-νάντια στις τυπικούρες που μας θέλουν «κάπως», «καθώς πρέπει», ντέ και καλά χαρούμενους όταν φοράμε καινούργια ρούχα, και ένα σωρό άλλους κομφορμισμούς. Παίζοντας 31 στα χαρτιά, τράβηξα από 23 και είπα της «μάνας» «Δώσε μου ένα εννιάρι» (ολοκληρώματα λύνουμε με κλειστά τα μάτια, απλή αριθμητική μεσάνυχτα) ε, και μου ήρθε εννιάρι και κάηκα. Και όπως το διατύπωσε λιτά ο αδερφός μου, να μην εύχεσαι αυτό που επιθυμείς, αλλά αυτό που χρειάζεσαι.  

Και παρακαλούσα να μην μου τύχει το φλουρί, γιατί πέρισυ που μου έτυχε, είχα μία από τις δυσκολότερες χρονιές της ζωής μου. Enough! Πρωτοχρονιά απόγευμα πίσω στην Αθήνα για να περάσω τη σημερινή μέρα σπίτι μου.

Έφτιαξα λοιπόν τον καπουτσίνο μου και είδα μία σειρά ντοκυμαντέρ για το άτομο (ντόινγκ) με αρκετά διαλείμματα γιατί με έπαιρνε διαρκώς ο ύπνος στον καναπέ, κάτω από την χνουδωτή μου κουβερτούλα και σκεφτόμουνα διάφορα.... Δεν ξέρω... παλιότερα, όταν ήμουν μικρότερη η ζωή ήταν απλή. Μαύρο, ή άσπρο. Σωστό, ή λάθος. Οι επιλογές ήταν εύκολες. Οι άνθρωποι ήταν αυτό που έδειχναν, όταν σου έλεγαν ότι θα κάνουν κάτι, το έκαναν, έτσι έμαθα και εγώ να κάνω ότι υπόσχομαι. Αυτό που προσπαθώ τόση ώρα να πώ, είναι ότι οι επιλογές σήμερα δεν είναι προφανείς, υπάρχει σύγκρουση αυτών που θέλω να κάνω και αυτών που οι άλλοι περιμένουν από εμένα να κάνω και αυτό με συνθλίβει. Πράγματα που αποζητώ δεν μου «κάθονται» και δεν ξέρω αν τα θέλω τόσο πολύ επειδή είναι αυτά που πραγματικά λαχταράει το είναι μου, ή επειδή έχω πεισμώσει (αμάν αυτό το πείσμα μου) από την δυσκολία. Κυνηγάμε τα όνειρά μας γιατί είναι τα όνειρά μας, ή τα καπρίτσια μας; Τελικά είμαι αντιδραστική επειδή επαναστατώ σε κάτι κακό, ή μόνο και μόνο για να πηγαίνω κόντρα στους άλλους; Ούφ! Η χρονιά μπορεί να άλλαξε, αλλά τα υπαρξιακά πάντα εκεί!

Πάω να βγάλω το peeling που υπόσχεται ότι θα με κάνει να δείχνω σαν να τέλειωσα μόλις το νηπιαγωγείο. Να σας ευχηθώ λοιπόν καλή χρονιά και να αποκτήσετε ό,τι χρειάζεστε.